Cezaevlerinin zaman zaman genel veya kısmi aflarla boşaltılması, en azından rahatlatılması küresel bir olay.

Aynı zamanda çok tartışılan bir olay da:

Genel aflar, bizde, darbe sonraları görülmüştür hep. Son ikisinden ben de yararlanmıştım.

Darbeciler, varoluÅŸlarını “mazur” göstermek için, bir “beyaz sayfa” açarak iÅŸe koyulurlar hep. Genel aflar, “beyaz sayfa”nın en “demokratik” göstergesi olagelmiÅŸtir.

Çünkü, genel aftan adi suçluların yanısıra siyasi suçlular da yararlanırlar. Böylece, bir önceki iktidarın muhalif aydınlar üzerindeki kıyım politikası, “demokratik” bir gösteriyle, ortadan kaldırılır, en azından öyle bir hava yaratılır. Zaten darbecilerin amacı da varlıklarına “demokratik” bir kılıf giydirmektir öncelikle. Muhaliflerin Aydınların serbest bırakılması bunu saÄŸlar.

Bu, tarihin tanıdığı en dramatik ironilerden birisidir:

Demokrasiyi dümdüz ederek gelen darbeci, siyasi aflar yoluyla kendisini kabül edilebilir bir “demokratik” platforma kaydırmaya çalışır. Kullandığı öteki enstrümanlar, “kan kaybını durdurmak” “birlik ve kardeÅŸlik”tir…

Ama, gerçekte her darbe, ülkeyi demokrasiden bir adım daha uzaklaÅŸtırır. Bundan en çok etkilenen de, grev gibi gösteri gibi demokratik hakları “huzur” argümanıyla ellerinden alınan emekçiler olur, genelde halk kitleleri…SaÄŸlı-sollu radikal örgütlerin deÄŸiÅŸik biçimlerde tasfiyesi de aynı argümana baÄŸlanır.

Bizim tarihimizde, yeniçeri  isyanları bir yana, jön Türklerden, Ä°ttihatçılardan bu yana epeyce darbe ve darbe giriÅŸimi var. Darbeler tarihimizin ortak özelliÄŸi, darbe dönemlerinin görece olarak kısa sürmesidir.

Darbelerle ortaya çıkan latin Amerika ve Afrika tipi kalıcı diktatörlüklerin bizde görülmemesinin nedeni, Cumhuriyetin yarattığı demokrasi kültürüdür.

Kısa süreli de olsa darbe dönemleri ile darbe girişimleri, demokrasi kültürünün yeterli derinliğe kavuşamadığını da gösterir öte yandan.

En büyük sorunumuz bugün de bu değil mi zaten?

EÄŸer aksi olsa, yeterli derinlikte ve yaygınlıkta bir demokrasi kültürüne sahip olsak, en son, ABD uÅŸağı FETÖ’nün darbe giriÅŸimiyle karşılaşır mıydık!

Bu bölümü şöyle kapatacağım:

Darbeleri, demokrasiyi tek yanlı ve kötü özümsemiş siyasi iktidarlar davet eder. Bunu en belirgin göstergesi; gazetecileri, yazarları, sanatçıları ve muhalif siyasetçileri de kapsayan aydın kıyımıdır. Darbeciler, öncelikle buna tutunurlar ! Çünkü aydın kıyımı, aynı zamanda demokrasi kıyımıdır!..

Darbeleri önlemenin en sağlıklı yolu, demokratik değerlere sımsıkı sarılmaktan geçer

00

Kısmi aflar ise, toplumsal gerilimin azaltılmasından cezaevlerinin rahatlatılmasına kadar bir çok sosyal ve siyasal unsuru barındırır.

AKP iktidarı zaten göndeminde olan Ä°nfaz Yasasını, ÅŸu Korona günlerinde meclise taşıyarak doÄŸru bir adım attı. Türkiye’nin buna ihtiyacı vardı.

Ben bu satırları yazarken, önümüzdeki hafta TBMM’ne geleceÄŸi açıklanan infaz Yasa tasarısının içeriÄŸinde deÄŸiÅŸiklik yapıldığına iliÅŸkin haberler dönüyordu TV’ler ile internetin haber sitelerinde…

Değişiklik, uyuşturucu suçlarının da af kapsamına alınmasıydı.

“UyuÅŸturucu suçları”, geniÅŸ kapsamlı bir kavramdır. UyuÅŸturucu kallananlardan torbacılara, uyuÅŸturucu imalatçılarından büyük çaplı tüccarlarına kadar geniÅŸ bir alanı kapsar. Mafyatik bir örgütlenmedir bu.

Taslaktaki değişiklik sadece içiciler ile torbacıları kapsayacaksa benim buna bir itirazım olmaz. Çünkü uyuşturucu müptelaları, kavramın geniş anlamıyla hastadır. Torbacılar ise uyuşturucu ticaretinin lümpenleridir. Onlara bir şans verilmesi gerekir.

Yok, uyuşturucu baronlarını da içine alacaksa değişiklik, benim buna itirazım olacaktır.

Çünkü uyuşturucu imalatı ve ticareti, insanlık suçudur.