Cezaevlerinin zaman zaman genel veya kısmi aflarla boşaltılması, en azından rahatlatılması küresel bir olay.

Aynı zamanda çok tartışılan bir olay da:

Genel aflar, bizde, darbe sonraları görülmüştür hep. Son ikisinden ben de yararlanmıştım.

Darbeciler, varoluşlarını “mazur” göstermek için, bir “beyaz sayfa” açarak işe koyulurlar hep. Genel aflar, “beyaz sayfa”nın en “demokratik” göstergesi olagelmiştir.

Çünkü, genel aftan adi suçluların yanısıra siyasi suçlular da yararlanırlar. Böylece, bir önceki iktidarın muhalif aydınlar üzerindeki kıyım politikası, “demokratik” bir gösteriyle, ortadan kaldırılır, en azından öyle bir hava yaratılır. Zaten darbecilerin amacı da varlıklarına “demokratik” bir kılıf giydirmektir öncelikle. Muhaliflerin Aydınların serbest bırakılması bunu sağlar.

Bu, tarihin tanıdığı en dramatik ironilerden birisidir:

Demokrasiyi dümdüz ederek gelen darbeci, siyasi aflar yoluyla kendisini kabül edilebilir bir “demokratik” platforma kaydırmaya çalışır. Kullandığı öteki enstrümanlar, “kan kaybını durdurmak” “birlik ve kardeşlik”tir…

Ama, gerçekte her darbe, ülkeyi demokrasiden bir adım daha uzaklaştırır. Bundan en çok etkilenen de, grev gibi gösteri gibi demokratik hakları “huzur” argümanıyla ellerinden alınan emekçiler olur, genelde halk kitleleri…Sağlı-sollu radikal örgütlerin değişik biçimlerde tasfiyesi de aynı argümana bağlanır.

Bizim tarihimizde, yeniçeri  isyanları bir yana, jön Türklerden, İttihatçılardan bu yana epeyce darbe ve darbe girişimi var. Darbeler tarihimizin ortak özelliği, darbe dönemlerinin görece olarak kısa sürmesidir.

Darbelerle ortaya çıkan latin Amerika ve Afrika tipi kalıcı diktatörlüklerin bizde görülmemesinin nedeni, Cumhuriyetin yarattığı demokrasi kültürüdür.

Kısa süreli de olsa darbe dönemleri ile darbe girişimleri, demokrasi kültürünün yeterli derinliğe kavuşamadığını da gösterir öte yandan.

En büyük sorunumuz bugün de bu değil mi zaten?

Eğer aksi olsa, yeterli derinlikte ve yaygınlıkta bir demokrasi kültürüne sahip olsak, en son, ABD uşağı FETÖ’nün darbe girişimiyle karşılaşır mıydık!

Bu bölümü şöyle kapatacağım:

Darbeleri, demokrasiyi tek yanlı ve kötü özümsemiş siyasi iktidarlar davet eder. Bunu en belirgin göstergesi; gazetecileri, yazarları, sanatçıları ve muhalif siyasetçileri de kapsayan aydın kıyımıdır. Darbeciler, öncelikle buna tutunurlar ! Çünkü aydın kıyımı, aynı zamanda demokrasi kıyımıdır!..

Darbeleri önlemenin en sağlıklı yolu, demokratik değerlere sımsıkı sarılmaktan geçer

00

Kısmi aflar ise, toplumsal gerilimin azaltılmasından cezaevlerinin rahatlatılmasına kadar bir çok sosyal ve siyasal unsuru barındırır.

AKP iktidarı zaten göndeminde olan İnfaz Yasasını, şu Korona günlerinde meclise taşıyarak doğru bir adım attı. Türkiye’nin buna ihtiyacı vardı.

Ben bu satırları yazarken, önümüzdeki hafta TBMM’ne geleceği açıklanan infaz Yasa tasarısının içeriğinde değişiklik yapıldığına ilişkin haberler dönüyordu TV’ler ile internetin haber sitelerinde…

Değişiklik, uyuşturucu suçlarının da af kapsamına alınmasıydı.

“Uyuşturucu suçları”, geniş kapsamlı bir kavramdır. Uyuşturucu kallananlardan torbacılara, uyuşturucu imalatçılarından büyük çaplı tüccarlarına kadar geniş bir alanı kapsar. Mafyatik bir örgütlenmedir bu.

Taslaktaki değişiklik sadece içiciler ile torbacıları kapsayacaksa benim buna bir itirazım olmaz. Çünkü uyuşturucu müptelaları, kavramın geniş anlamıyla hastadır. Torbacılar ise uyuşturucu ticaretinin lümpenleridir. Onlara bir şans verilmesi gerekir.

Yok, uyuşturucu baronlarını da içine alacaksa değişiklik, benim buna itirazım olacaktır.

Çünkü uyuşturucu imalatı ve ticareti, insanlık suçudur.