Steinbeck’ın ünlü romanından sözetmeyeceğim,hayır.

Bu kavga başka kavga.

Bu kavga,Erdemir kavgası…

Sözcü yazarı Saygı Öztürk,bugünkü (Salı)yazısını Kdz.Ereğli Belediye Başkanı Halil Posbıyık’ın Erdemir eleştirilerine ayırmış…

Posbıyık,Erdemir’in ilçeyle olan mali,sosyal,sportif ve kültürel bağını tümüyle kopardığını söylüyor,rakamlar veriyor…Belediyenin,özellikle Erdemir’den aldığı havakirliliği vergisi niteliğindeki aylık 600 bin lira tutarındaki gelirinin kesilmesiyle çok zor durumda kaldığını anlatıyor…

Yazıyı okuyup bitirdikten sonra…Erdemir’in özelleştirilmesine karşı verilen ünlü mücadele geldi aklıma…O mücadelenin başında ,o tarihlerde de Belediye Başkanı olan Halil Posbıyık vardı.

Aradan geçti 25 yıl…

Erdemir kavgası bitmedi,biteceğe de benzemiyor…

O tarihlerde bana da bir kitap yazdıran (Erdemir Sancısı,1994)mücadelenin özeti şöyleydi:

“Erdemir’in kamu payı özelleştirilmesin,özellikle yabancılara satılmasın.Yok,ille de satılacaksa,ya Ereğli halkına satılsın ya da milli bir kuruluşa…”

Tartışmalar aylarca sürmüştü…

Kitabımı karıştırıyorum,kimileri artık aramızda olmayan çok sayıda siyasetçi,sendikacı,demokratik kitle örgütü başkan veya temsilcileri çıkıyor karşıma:

Satışa karşı olanlar arasında,Erdemir’i satmak isteyen koalisyonun(DYP-CHP) ilçe başkanları Faik İnceoğlu (DYP) ile Avni Çelebi (CHP) bile var.

Çünkü onlar da biliyordu ki,özelleştirme politikaları dışardan dayatılıyor du, özellikle ABD’den…Erdemir’in özelleştirilmesi sonuçta siyasi bir karardı,ekonomik değil! Çünkü Erdemir zarar değil,kar ediyordu…

Mücadele zaman kazandırdı gerçi,ama sonuçta Erdemir satıldı.Satışın Ordu Yardımlaşma Kurumu’na (OYAK) yapılması liberal çevrelerde;”Erdemir hiç değilse milli bir kuruluşun eline geçti”şeklinde teselli bulurken,solcular ise,satışa,”ehven-i şer”mantığıyla yaklaşmışlardı.

Solcular haklıydı,çünkü özelleştirme,Erdemir’i bir yassı çelik tekeli haline getirecekti.Çoğunluk hissesi “milli”bir kuruluşta da olsa,Erdemir’e artık piyasa yasaları hükmedecek,zaman içinde,karını arttırmak için yapmayacağı şey olmayan bir kapitalist işletmeye dönüştürecekti.

Öyle de oldu.

00

Bugün şöyle bir tablo var karşımızda:

Posbıyık yakınmakta haklı…Erdemir,kurulu bulunduğu kenti ve kent insanlarını zerre kadar umursamıyor

Niçin?

Çünkü artık karşımızda,”ana amaç kar,üretim kara araç”mantığına sahip tipik bir özel kuruluş var !

OYAK’ın bu formülü mümkün olabilecek en katı şekilde yaşama geçirmesi,onu Ereğli’den ister istemez kopartıyor.Ereğli Halkının sağlığını bile umursamayan sorumsuz bir çizgiye çekiyor…

Vaktiyle Erdemir’in özelleştirilmesine bunun için karşı çıkmıştık işte!..Bu kaçınılmaz bir süreçti…

00

Şimdi n’olacak?

Posbıyık,Saygı Öztürk’e açıkladığı gibi,teslim olup anahtar mı atacak,yoksa bunun bir yararının olmadığını görüp 1990’lı yıllarda olduğu gibi kolları mı sıvayacak?

Bunun için,eksik-gedik de olsa,demokratik kanalların hala açık olduğunu Posbıyık’a hatırlatmak istiyorum…

Halkın sorunlarına çözüm üretmek,belediyenin görevidir.