Benden önceki kuşak,okurun (onlar “kari”derlerdi)tepkilerine büyük önem verirdi.Okur ne yazarsa yazsın,nasıl tepki verirse versin,bunları sineye çeker ve şöyle derlerdi:

“Okur,velinimetimizdir.”

Arapça kökenli bir sözcük olan velinimet, etkisi yaşam boyu sürecek destek anlamına gelir.

Eski kuşağın ustaları,bu sözcüğü,”ekmek kapısı”olarak anlamlandırırdı.

Babam Ahmet Naim şöyle derdi zaman zaman:

“Okurla kavga edilmez ! Onu ikna etmek gerekir…”

Bu öğüdü hep tutmuşumdur…

Kendisi gibi düşünmeyenlere saygı duymak,özgür düşünceyi sindirmiş olanlara özgü bir ayrıcalıktır.Aydın olmanın çeşitli tezahürlerinden belki de en önemlisidir bu.

Eleştiri-özeleştiri kültürüne sahip olmayanlardan,belki okur olur,ama yazar olmaz.Olursa,o,tırnak içinde bile değil,parantez içinde ünlem olur !..

00

Okurlardan gelen farklı tepkiler,aslında,ülkemizin/yöremizin kültür düzeyinin aynasıdır.

Kültür düzeyi yüksek olanlardan düzeyli eleştiriler alırsınız.

Olmayanlardan herşey gelir:hakaret,küfür,tehdit,vb…

Kimisi ya yazdığınızı iyi anlayamamıştır ya da önyargılıdır.Destek mesajları,ötekilerin onda biri bile değildir.

Tümünü sineye çekeriz…Okurla kavga edilmez.Çünkü…

Okur,velinimetimizdir.

Ama,şunu da söylemeden geçemeyeceğim:

Okur profilimiz,ne yazık ki,çok düşük…

00

Genç kuşak gazetecilere bakıyorum.Bunların kimisi okurla kavga ediyor.Haberlerinin ya da yazılarının altına gelen okur yorumlarına yanıt veriyor,lümpen terminolojisiyle polemiğe girenler bile var…

Bence bu doğru değil.Eleştiriler haksız da olsa,terbiye yoksunu da olsa,tehdit filan da içerse,bunları sineye çekmek gerekir.Çok ipe sapa gelmezlerini yargıya taşımak yeterlidir.

Bu bilgece yaklaşımın kendi içinde şeyle bir avuntusu da vardır:

Bir eşek size çifte atsa,sizde ona çifte atar mısınız !..

Okur,velinimetimizdir…