Neoliberalizmin temel yasası, vahşi yaşamın temel yasasıdır:

Güçlü güçsüzü ezer. Büyük balık küçük balığı yutar…

Güzelim ülkemiz, neoliberalizmin alt liginde oynayan bir ülke. Bu yüzden sistemin bünyesindeki sorunlardan, üst ligdekilerden daha çok etkileniyor…

Kısaca “Batı” olarak anılan üst ligteki emperyalist ülkeler, sistemin krizlerini,alt ligde oynayanlara kanalize ederek görece olarak geçiştiriyorlar, sistemin tümüyle iflasını bu şekilde geciktiriyorlar…

Bu ne kadar sürer, o şimdilik belli değil; ama, sistem hala görece olarak gücünü koruyor…

Batı’nın başında ABD var.

Onun başında da bir “çatlak” !..

ABD’nin ekonomik saldırısı çeşitli varsayımların üretilmesine neden oldu.

Kimisi, içinde bulunduğumuz mali-ekonomik krizi, papaz olayına bağlıyor.

Kimisi, buna ilişkin olarak, White House’daki “çatlağın” egosunun olağanüstü şişmesine.

Oysa bunlar, yüzeysel yaklaşımlar…

İlkten şunun altını çizmemiz gerekiyor:

Trump’un Türkiye’ye karşı takındığı küstah tavır, gerçekte temsil ettiği ülkenin tavrıdır ! “Çatlak”, kişisel görüşünü değil, ABD’nin Türk dış politikasını seslendiriyor aslında. Yani, Trump’un “lümpen” üslubu ile ABD’nin Türkiye’ye yönelik politikaları özünde çelişmiyor, olsa olsa Trump’un ağzından çirkin bir üslupla dile getiriliyor.

Yani, “Çatlağın” egosu ile papaz olayı, krizin belirleyici etkenleri değil. Bunlar bahane ! Belirleyici olan, Erdoğan’ın yüzünü Doğu’ya dönme manevrasıdır…

Batı yanlısı ekonomistler ile ABD ve AB ile iç-içe geçmiş sanayi burjuvazisi bu eksen kayması olayına karşılar.

Onlar, krizin atlatılması için Batı’nın isteklerinin yerine getirilmesini ve gerekiyorsa IMF’ye avuç açılmasını öneriyorlar…

Türkçesi, kapıkulu olarak kalmamızı…

Krizi, örneğin Kılıçdaroğlu gibi, “kötü yönetim”e bağlayanlar da var. Kılıçdaroğlu’nun “kötü yönetim”den somut olarak neyi kastettiğini bilmiyoruz. Ama, teşhis, şu anlamda yanlış değil.

“Kötü yönetim”in iki ayağı vardır:

Birincisi, Batı sistemi içinde kalmakta diretmek…

İkincisi, sistemin en kötü modelini uygulamak…

En kötü model, inşaata/ranta/dış borçlanmaya dayalı, üreten değil tüketen modeldir.

Ama, şunu söylemeden geçemeyeceğim: Bu modelin yaratıcısı Erdoğan değil. Ta 1946’lardan bu yana benimsediğimiz bir model bu.

Model, en berrak ifadesini Turgut Özal’da bulmuştu. Erdoğan onu izliyor…

Bugünkü krizin de esas nedeni; tekrar ediyorum, Erdoğan’ın Avrasya/Doğu cephesine yaklaşması… Rus-Çin cephesine yahut…

Bu eksen kayması, ABD’nin Büyük Ortadoğu Projesinde (BOP) Türkiye’ye biçtiği rolün bir anlamda “boşaldığı” anlamına da geliyor.

Esas sorun bu ! ABD’nin, BOP’u tümüyle yaşama geçirmek için İsrail’den sonra Türkiye’ye de ihtiyacı var. ABD’nin tavrı, Türkiye’yi değil, Erdoğan’ı gözden çıkartma tavrıdır aslında…

ABD-Erdoğan çekişmesinin altında ne yatıyor peki ?

ABD’nin FETÖ darbesini kurgulaması ile PKK’ya kol-kanat germesi…

Sorulacaktır elbette:

Türkiye ne yapmalı peki, doğru olan nedir ?

Erdoğan’ın Doğu’ya kayması, görece olarak, iyi, Türkiye’nin çıkarına… Ancak şunu da unutmamak gerekiyor: Çin de, Rusya da, artık sosyalist değil, kapitalist ülkeler. Olaya tüm kapitalistler gibi kendi çıkarları açısından yaklaşıyorlar ve yaklaşacaklardır.

Türkiye için en iyi konum, Doğu cephesinde bağımsızlığını olabildiğince koruyacak bir konumdur. Bu da ancak, sürdürülen ekonomi modelinin tümüyle terkedilip üretken bir modele yönelinmesiyle mümkün olabilir.

Tabii böyle bir tavır alış, çeşitli sıkıntıları beraberinde taşıyacaktır. Bununla ancak, ulusça kenetlenerek başa çıkılabilir.

Kemeri sıkacaksak, ulus olarak hep birlikte sıkmalıyız !

Devlet ve ondan nemalanan yandaş azınlık şatafat denizinde yüzerken ve ihaleleri bile dolarla yapılırken, kimilerinin kişisel banka hesaplarından döviz fışkırırken, ahaliye yastık altındaki dolarlarınızı ve altınlarınızı bozdurun demek, gerçekçi bir önerme değildir…

Devlet ve devleti yönetenler halka örnek olacak gerçekten milli/yerli bir tutum içinde olmalılar artık…

“Ekonomik savaş” ve siyasi bağımsızlık böyle kazınılır…