Artık net şekilde ortaya çıktı ki CHP’de Kurultay filan toplanmayacak.

Bir partinin genel merkezi, “olağanüstü kurultay için yeterli imza yok” dedi mi, o iş biter ! Sonuçta, dönüp, “varmış, özür dileriz” diyecek halleri yok.

İnce’ciler ya mahkemeye gidecekler ya da susup oturacaklar…

Yazmıştım. Ben, olağanüstü kurultaya gidilmesini istiyordum. Gerekçemi de şöyle açıklamıştım:

CHP, bu kez İnce’den komple kurtulur…

Kemalistler (ola ki) aday çıkartır, gelecek için yeni bir alternatif yönetimin ilk adımı atılır.

Hevesim kursağımda kaldı.

Tekrar altını çiziyorum:

Olağanüstü kurultaya gidilseydi, İnce yine kaybedecekti.

Çünkü CHP’yi (bu haliyle bile) taşıyacak çapta bir siyasetçi değil İnce…

Dahası, örneğin Ecevit gibi, alternatif parti kuracak çapı da yok…

CHP önümüzdeki yerel seçimde de başarısız olursa, büyük bir olasılıkla Kılıçdaroğlu çekilecek ve olağanüstü kurultaya gidilecektir.

İnce’nin o zaman bile yönetimin dizginlerini toplaması garanti değil. Çünkü başka alternatif isimler çıkacaktır ortaya…

o             o             o

Ben bugün aslında yaklaşan yerel seçimlerin bağlamında aday tiplerini genelleyen bir deneme yazacaktım, lafı uzattım..

Toparlıyorum…

Genel seçimlerde olsun yerel seçimlerde olsun üç tip aday adayı vardır. Bunlar siyaset argosunda şöyle sıralanır:

Haybeciler.

Koltukkolikler.

Gözdeler.

Haybeciler, adı üstünde, haybeden (boşuna) aday olanlardan oluşur.

Bunların aday olma şansları yoktur. Kimisi, aday adaylığını geleceğe yatırım olarak düşünür. O kadar hayalci olmayanlar geçici bir süre için de olsa, “askıya çıkmak”, özgeçmişine bir not düşülmesini sağlamak için aday adayı olurlar…

Bunların içinde zaman zaman psikolojik vak’alar da görülür…

Koltukkolikler.

Bunlar da kendi içinde ikiye ayrılır:

Bir kısmı, koltuk kapmak için aday adayı olur.

Bir kısmı da, vaktiyle oturduğu koltuğu geri almak için…

İlk sıradakiler gelgeçtir. Bir-iki kez şansını dener, başkan aday adayı ise giderek indirime gider, meclis üyeliğine filan aday adayı olur. Şansı yine dönmezse ipin ucunu bırakır, siyasetten çekilir.

Ama, içindeki koltuk ateşi, ömür boyunca yanar…

Vaktiyle oturdukları koltuğun tadı damağında kalanlar, siyasetin müzmin aday adaylarını oluşturur. Bunların çoğu psikolojik vak’adır.

Her seçimde vardırlar. Bunların bazıları “ağır vak’a”dır.

Ağır vak’alar, genel seçimde de aday adayıdırlar, yerel seçimde de… Bu tavırları, onları, göle maya çalanlar kategorisine sokar. .. Yaşamları boyunca göle maya çalmaktan yorulmazlar… İçlerinden tek tük mayaları tutanlar çıksa da, bir genelleme ile, Nasrettin’lik vak’adırlar.

Koltukkoliklik, bir ruh hastalığıdır.

Gözdeler.

Bunlar da kendi içlerinde ikiye ayrılırlar:

“Tabanın gözdeleri”…

“Tavanın gözdeleri”…

Zekidirler. Koltuğu iyi koklarlar. Özellikle tabanın gözdeleri, koltuğa sadece tabanın desteğiyle oturamayacaklarını bilirler.

Bu yüzden altlı-üstlük çalışırlar…

Na-mütenahi popülist ve na-mütenahi yalakadırlar…

Tavanın gözdeleri kibirlidirler. Sonuçta, görünmez bir elin kendilerini koltuğa yaklaştıracağını bilirler. Onların kaygısı, eğer milletvekili seçimine gidiliyorsa,sıralamadır. Yerel seçime gidiliyorsa, gözdeler arasında öne fırlamaktır.

Bizim özürlü demokrasimizde aday adaylığı böyle bir şeydir işte…

Adaylığı her bakımdan hak edenleri tenzih ediyorum…