Geçen yazımda, Zonguldak Gazeteciler Cemiyeti’nin otopark duvarındaki bir tabeladan sözetmiştim.

Tabelada eskiden mesleğin duayenlerinin fotoğrafları yer alırdı. Yeni bir değişiklik yapılmış, onlara bir de “Üstat”lar eklenmiş…

Üstat ne demek ?

Masonik bir kavram bu. Mason locaları hiyerarşisinin tepesindekilere “üstat” denilir.

Tüm locaların en tepesindeki kişiler ise, “Üstat-ı  Azam” (Büyük Üstad) olarak anılır.

Basındaki üstatlık, mason esintilidir…

Masonluğun ne olduğuna girmeden, devam edelim…

Geçen yazımda da belirttim:

Duayenlik paye değildir; duayen mesleğin en kıdemlisidir, el alınacak deneyime sahip ustadır.

Üstat, başka !

Üstat, mesleğin, her anlamda, zirvesindeki kişidir.

Bu durumda, ZGC’nin otopark duvarındaki “üstat”ların üstatlığına kim karar verdi acaba ?..

Ayrıca kullanılan ölçü ne ?..

Dahası ne de çoklar !..

Böyle saçmalık olmaz !

ZGC’nin eşe-dosta paye dağıtması ciddiyetsizliktir, haddini bilmezliktir, ayrımcılıktır, kendi ayağına kurşun sıkmaktır…

“Hediyesini vermiş, resmini astırmış” çirkinliklerine çanak tutmaktır…

“ O duvarda benim niye resmim yok “ itirazlarına yol açmaktır…

Haklı bir itiraz da olur bu. Çünkü duvardaki kimi “üstat”lar, bu tür itirazları haklı çıkartmaya elverişli kimseler…

ZGC, pandora’nın kutusunu açtı, farkında değil !..

Bu tabela oradan derhal kaldırılmalıdır !

Aksi halde, Derya kardeşimiz, boyundan büyük işlere kalkışmanın bedelini çok uzun yıllardır oturduğu koltuğu ile öder !..

Hiç kimsenin gazeteciler arasında ayrım yapmaya hakkı da yoktur, haddi de değildir.

Gerçek üstatlar, o kata, halkın ve tüm meslek insanlarının ortak yargısıyla sessiz sedasız ve gönüllerde çıkarlar.

İhaleyle değil !..