Yerel festivaller genellikle yörenin/kentin sembolü haline gelmiş ürünler adına yapılır:

Yoğurt,sarımsak, sardalya, kayısı festivalleri gibi…

Ereğli “Osmanlı Çileği Kültür-Sanat Şenliği” şeklen bu kategorideki bir festival…

Ürün adına yapılan festivallerde işin ekonomik boyutu öne çıkar. Amaç, yörenin/kentin ürününü tanıtmak, pazarlama olanaklarını genişletmektir… Kültür-sanat etkinlikleri tali planda kalır.

Ereğli’de durum farklı. Çünkü, “Osmanlı Çileği”nin ( ki, çileğe Osmanlı adını kim yakıştırdığının ayrıca araştırılması gerekiyor. Eski metinlerde Osmanlı vurgusu yok, sadece çilek diye geçiyor) artık ekonomik bir önemi/değeri kalmadı. Çünkü kent dışına pazarlanacak miktarda üretilemiyor. “Osmanlı çileği”, daha çok, yokolma sürecine girmiş, bu yüzden koruma altına alınmış bir ürün kimliği taşıyor. Denilmelidir ki, çilek festivali, ürün tanıtımı ve pazarlaması eksenli bir festival olmaktan çok, bir kültür-sanat festivali…

Çilek, konu mankeni !..

Yerel festivallerde kültür-sanat etkinlikleri, haliyle, yerel kimlik taşır. Amaç, yerel kültür-sanat geleneklerini canlı tutmak, yerel sanatçılar ile eserlerini halk kitleleriyle buluşturmak; kentte yaşayan farklı bölge ve etnik kökenli halkların kültür-sanat ürünleri ile yerel kültür-sanat geleneklerini/ürünlerini buluşturmaktır.

Ereğli’yi konuşuyorsak…Kaptaş havasıyla horonu, halay’ı örneğin…

Tabii öteki kültür-sanat öğelerini de…

Ardımızda kalan festival bunu başarabildi mi ?

Önemli ölçüde başardı. 300 bin lira gibi dar bir bütçeyle bu kadar olurdu. Burada önemli olan yerel kültür-sanat etkinliklerine destek olmak, yerel sanatçılara seslerini duyuracakları birer platform sunmaktı…

Bu, önemli ölçüde başarıldı.Sanıyorum gelecek yıl daha iyi olacak…

Yerel festivallerde festivalin politik boyutu, daha çok, tanınmış şarkıcıların/türkücülerin, vb. seçiminde kendisini gösterir.

AKP’ye yakınlığı ile bilinen Kibariye, festivalde, politik bir figürdü de bir bakıma; ama, onun tercihinde “ekonomik bir sanatçı” olmasının da rolü vardı sanıyorum…

Geçmiş dönemde Tarkan’lara, Sibel Can’lara, Ajda’lara, Boz’lara, iki saat için her birine ödenen bir parayla üç gün süren festival yapmak başarıdır.

Sık sık söylerim:

Geçmişte festivallere akıtılan trilyonlarla, pek çok kalıcı hizmet yapılabilirdi: Öğrenci yurdu, sığınma/huzurevi, halk ekmek fabrikası, muhtaçlara sağlık hizmeti, yeni sosyal tesisler vb…

Trilyonlarla birlikte o dönemin belediye yöneticilerinin uçup gitmesinde; savurganlığın, böbürlenmenin, megolomanizmin,vefasızlığın, Tarkan’lara kaynak yaratmak için esnafın gırtlağına çöken faşizmin de rolü büyüktü. Şimdiki yönetimin bundan ders çıkartması, ola ki Ajda’ların, Tarkan’ların, zararınadır, ama Ereğli halkının yararınadır. Çünkü tasarruf edilen o paralar, şöyle veya böyle, halka döner sonuçta…

CHP, gelecek yerel seçimde başarılı olmak istiyorsa, fakir-fukara ve orta halli halkı temel alan, gerçek anlamda halkçı bir zihniyete ya da Cöbekoğlu zihniyetine yüzünü dönmek zorundadır.  CHP maskesi altındaki ilkesiz, seçkinci, anti-demokrat, “tek”çi, Özal’cı, vur patlasın çal oynasın siyaseti iflas etti !

CHP kendine dönmelidir…