Biz soldakiler,Atatürk’ün kim olup olmadığını, neler yapıp yapamadığını biliriz.

Atatürkçü düşünceyi veya Kemalizmi gerektiğinde eleştiririz;koşullar da elverişli iken;en azından koşulları zorlamak mümkünken, devrimin niçin Küba tipi bir derinleşmeye uğramadığını sorgularız.

Atatürk yönetiminin,devrimden sonra,1923 İktisat Kongresi ile özel girişimciliğe öncelik veren bir politika izlemesini pek içimize sindiremeyiz.

Bu politikanın 1929 dünya buhranına toslamasından sonra devletçiliğe yönelmesini,”keşke daha önce olsaydı”hayıflanmasıyla içselleştiririz…

Ama, öte yandan,Atatürk inkılaplarına ve laik Türkiye Cumhuriyetine sımsıkı sarılırız..Her fırsatta, “Atatürk,Türkiye’nin yetiştirdiği en büyük devrimcidir” demekten keyif alırız.O’nu emperyalizmin sultasındaki mazlum ülkelere örnek olan dünya çapında devrimci bir lider olarak selamlarız…

Atatürkçülüğün,bizim 40 yıldır dilimizden düşmeyen,”tam bağımsız gerçekten demokratik Türkiye” şiarının önünü aydınlatan bir düşünce olduğunu kabül ederiz.

O’nu,dünyanın zafere ulaşmış ilk Kurtuluş Savaşının önderi olarak yere göğe koyamayız.En büyük kıvanç kaynağımızdır bu olay…

Hülasa…

Atatürk,biz soldakiler için,her zaman gurur duyduğumuz bir devrimci bir önderdir bugün de… O’na hala ihtiyaç var.

Çünkü, laik Türkiye cumhuriyeti tehlikede!..

000

Bunları niye yazıyorum?

Çünkü tehlike,Atatürk’e belden aşağı vuracak kadar burnumuzun ucuna geldi! İki meczup zart diye ortaya çıkmış değil! Zurt diye TV’lere buyur edilmiş,üniversitelerde konferanslar verme yolları açılmış değil! Planlı bir hareket bu!,,

Bu heriflerin Atatürk’e pislik atmaları tek başına çok önemli bir olay değildir.

Çünkü Atatürk,pislik tutmayacak kadar temiz bir kişiliktir.

Asıl sorun şu:

Kim söyletiyor bunları?

Kim var bunların arkasında?

Esas bunun üzerinde durmak gerekiyor…

Ve hesap sormak!..

Bunun için de, 2019’a Atatürk’le birlikte gitmek gerekiyor!..