Siyasal iktidarların sınıfsal içeriği, devlet yönetiminin ideolojik pusulasını ve rejimin niteliğini belirler.

Türkiye’de 1920’li yıllarda iktidarda sivil ve asker aydınlar vardı. Sınıfsal bir ayrımla radikal küçük burjuvazi…

Sivil-asker aydınların ideolojik pusulası, Kemalizm’di. Kemalizm devrimci bir ideolojiydi ve devlet aygıtı/bürokrasi, haliyle devrimin hizmetindeydi.

Kemalistlerin devrimi sürekli kılmak ve yerli-yerine oturtmak için özellikle genç/dinamik kadrolara ihtiyacı vardı.

Ama, Kemalist ideolojiyi özümsemiş, onu ileriye taşıyacak çapta bir genç kuşak yoktu başlarda.

Ne yapılabilirdi ?

Devrimci bir kuşak yetiştirilmesi/yaratılması yoluna gidildi. Kemalist devriminin yerli-yerine oturması ve geleceği için zorunluydu bu.

Yolu yordamı neydi bu işin ?

Milli eğitim !

Halkevlerinde vücut bulan devrim kültürünün özellikle genç kuşaklara taşınması…

Cumhuriyet gençleri böyle yetişti.

o          o          o

Sonra ?

Çok partili yaşamla birlikte iktidarların sınıfsal içeriği değişti; devrimci süreç, onunla birlikte, yerini karşıdevrim sürecine terk etti.

Peşi gelecekti elbette; geldi de:

Emperyalist kültür, tarikat kültürüyle iç-içe geçti; milli eğitimin milliliği karartıldı. Zaman içinde yerini Fethullahların, Nakşilerin, öteki tarikat ve cemaatlerin okul, dershane ve kurslarında verilen dinci eğitim aldı.

İmam Hatip’ler, milli eğitimin gözbebeği oldu ! Emperyalist/feodal kültür harmanı,cumhuriyet kültürünün karşısına dikildi !..

Amaç neydi ?

İktidardakilerin ideolojik formasyonuna koşut bir gençlik yetiştirmek !..

Bu süreç içindeyiz…

İktidarda oturanların 23 Nisan dahil milli bayramları adeta buharlaştırma politikasını anlamak zor değildir bu yüzden.

İşlerini yapıyorlar !..

Türkiye şu an, etnik kültürleri bir yana koyacak olursak, iki kültürün çelişkili beraberliğine sahne oluyor.

Nedir onlar ?

Dinci/feodal kültür.

Laik Cumhuriyet kültürü.

Soru şu:

Zaman içinde cumhuriyet kültürü mü (yeniden) belirleyici olacak, yoksa tutucu/dinci kültürün egemenliği mi sürecek ?

İktidar sorunudur bu !

İktidar eğer, milli-demokrat sınıfların eline geçerse, eğitimin karartılan milli’si yeniden sisteme egemen olabilir. Cumhuriyet kültürü zamanla belirleyici kültür haline gelebilir…

Dedim ya iktidar sorunudur bu !

İktidar !..

Sihirli sözcük bugün bu !..

O sihirli sözcüğü yaşama geçirmek için…

16 Nisan’ın “hayır”lı konsensüsünü 2019’a taşımak gerekiyor…

o          o          o

23 Nisan 1920’de, ulusal egemenlik tek kişiden alınıp millete verilmişti.

16 Nisan’da ise milletten alınıp tek kişiye verildi.

23 Nisan’ları bundan böyle özlemle de kutlayacağız demektir bu.

Umarım uzun sürmez…