Ereğli’nin gitgide ünlenen “Yalı Caddesi”, gerçekte cadde değil, sokak. Çünkü cadde, trafiğe açık anayol anlamına gelir. “Yalı Caddesi” anayol değil ve çoktandır da trafiğe kapalı.

Yalı sokağın eski adı, “Barlar Sokağı”ydı. Çünkü Erdemir’in yapımı sırasında ilk barlar, bu sokakta açılmıştı. O tarihlerde Yalı Sokak, “Yeni Ereğli”nin Erdemir’le sıçrama yapan eğlence kültürünün ana üssüydü.        

Eski “Barlar Sokağı”, çoktandır “Cafe’ler Sokağı”! Sokaktaki apartmanların alt katları “Cafe”lerin kapalı alanı olarak düzenlenmiş.

Deniz tarafındaki kesim, “cafe”lerin “balkon”una dönüştürülmüş. Kapalı alanların kapı önlerine konulan masalar, burasını, “bulvar cafe”lerini andıran bir görselliğe kavuşturmuş.

Bence harika olmuş.

“Ne ilgisi var” diyenler olacaktır belki. Ama ben yine de, “Cafeler Sokağı”nı “hiper-realite” kavramıyla ilişkilendirmeye çalışacağım:

“Hiper-realite”, “gerçek olmayan gerçek” anlamına geliyor. Gerçek olmadığı halde insanda gerçekmiş algısı yaratan “sahte gerçek” yahut… Ünlü düşünür Umberto Eco, kavrama örnek olarak ABD’deki Disyanlandı’ı gösterir.

 Bizim Yalı Sokak, kavramın tersine çevrilmesi gibi bir şey. Sokak gerçek, yaşıyor; ama bir kurgu havası da duyumsanıyor öte yandan… Özellikle fantastik tipleriyle…

“Cafe”ler ile onların balkonları arasından geçen parke taşı döşemeli dar sokak, zaman zaman bu tür olağandışı “tip”lerin sahne aldığı bir podyumu anımsatıyor insana…

Neler yok ki!..

Burası, daha çok gençlerin “takıldığı” bir yer. “Podyum”da onların ağırlığı çok büyük… Yolunu şaşırmış “moruklar”, sokağa zaman zaman “hiper realite” bir görünüm katıyor… Dinozor algısı…

Sınıfsal açıdan bakıldığında, sokağa küçük burjuvazinin elitist kesimi egemen… Gençlerin kendilerini seçkin ve özgür hissettikleri bir yer burası..

Sokak, değişik ideolojik ve kültürel eğilimlerin buluştuğu bir agora gibi! Türbanlı, uzun pardösülü genç kızlar da burada, mini!li, şortlu genç kızlar da… erkek’ler için de aynı şey söylenebilir. Kimse kimseyi kılığı-kıyafeti, düşüncesi/inancı yüzünden ötekileştirmiyor. Bu da sokakta demokratik bir atmosfer yaratıyor… Sarıklı/cübbeli gençler bile gördüm. Çok rahattılar… Bir-iki feminen gökkuşağı çocuğu, sokağa “renk” katıyor sık sık…

Garsonlar genellikle 17-18 arasındaki genç kızlar. Çoğu garsonluk eğitimi almamış, ama nazik ve becerikli çocuklar bunlar… Aralarında genç erkekler de var.

Sokak, çocukluğumun ve ilk gençliğimin geçtiği Zonguldak’ın Fener mahallesini anımsattı bana. Geçmişe yürüyüp gitmişim bir ara…

Peki yeme içme vaziyetleri? Fiyatlar falan nasıl?..

Nereden baktığınıza bağlı bu:

Asgari ücret kuyusundan bakarsanız yüksek.

Orta-üst gelir grubundan bakarsanız, makul, hatta düşük…

Diyebilirim ki, Ereğli’nin sosyo-kültürel mozaiği, özellikle genç kuşakla, bu sokakta yan yana iç-içe yaşıyor ve (söyledim) hiç kimse kimseyi ötekileştirmiyor… Sokak mis gibi demokrasi kokuyor…

Dinozorlar yaş grubunda da olsanız bu sokağı mutlaka görün derim…

Yeter ki sokağın demokratik ambiansına ters düşmeyin…

Gelelim işin püf noktasına…

Diyeceksiniz ki, ey Sina Çıladır, nasıl oluyor da böylesine ayrıntılı gözlemler yapacak kadar yakından tanıyorsun bu sokağı? Sen de sokak için, “reel realite” bir tipe mi dönüştün yoksa?..

Anlatayım:

O sokakta bizim çocuklar “Mahalle” adını verdikleri bir “cafe” açtılar. Çocukları görmek için eşimle zaman zaman oraya gidip biraz dalga geçiyoruz…

“Mahalle” benim için bir “tarassut” (gözlem) kulesi aynı zamanda… Kentin sosyal ve kültürel yaşamındaki gelişmeler/değişimler burada çok net şekilde gözlemlenebiliyor… “Yeni Ereğli”nin aynası bu sokak…