Gündemdeki soru şu:

İktidar niçin sertleşti ? Niçin CHP ile uğraşıyor ?..

Bu soruları doğru yanıtlamamız için son yerel seçimi izleyen sürece dönmemiz gerekiyor:

31 Mart yerel seçiminde CHP kimsenin ummadığı bir oy oranı ile seçimden birinci parti olarak çıktı. CHP’lileri bile şaşırtan bu patlamanın nedeni neydi ?

Emekliler ile emeğiyle geçinenlerin yaşam standartlarındaki irtifa kaybının yolaçtığı bir spontane patlamaydı bu.

Halk kitleleri ekonomik bilince kendiliğinden kavuşabilir. Yetersiz yaşam koşullarının ürettiği bir bilinçtir bu ve ille de dışardan verilmesi gerekmez. Ama öte yandan kitleler, kendiliğinden siyasal bilince kavuşamaz; bu bilincin ona dışardan verilmesi gerekir.

31 Mart seçim sonuçları zor geçim koşullarının yolaçtığı bir tepkiydi  Emekçi kitlelerinin tümü CHP’li oldukları için değil, ortada başka iktidar seçeneği olmadığı için CHP’ye yönelmişlerdi. Geçim sıkıntısı, geleneksel lâiklik fobisinin de önemli ölçüde aşılmasına neden olmuştu.  Bence yerel seçimde CHP’nin birinci parti çıkmasındaki en önemli özellik buydu.

CHP’nin normalde yoğun bir propaganda atağı ile  patlama yapan ekonomik bilinci siyasal bilince dönüştürmek ve kalıcı kılmak şeklinde bir politika izlemesi gerekiyordu. Bunun için de çıtayı erken genel seçim talebine yükseltmesi...

CHP bunu yapamadı. Erdoğan’ın seçim travmasını atlatabilmesi için iktidara zaman tanıdı...

İktidar aradan geçen zaman içinde ekonomiyi derleyip toparlayabilseydi ve bu şekilde emekli ve emekçi kitlelerinin yaşam standardını yukarıya çekebilseydi, yerel seçimlerde kaybettiği kitle desteğini yeniden kazanabilirdi.

Bunu tam anlamıyla yapamadı. Nas’tan sonra geçici krizler için formüle edilmiş Deflasyon alternatifini denendi, ama o da kamunun katılımı olmadığı  için tam başarı sağlayamadı. Çok geniş kitleler açlık sınırının altında yaşamaya mahkum edildi.

CHP’nin hâlâ anketlerde birinci parti olarak gözükmesi ile AKP’nin CHP odaklı bir sertleşme politikası izlemeye başlamasının nedeni bu.

Kitleleri kucaklayamıyorsan iktidar alternatifi konumundaki rakibini kötüle !

Şu an izlenen politika bu.

Kabül etmemiz gerekir ki CHP iyi yönetilmiyor. CHP’yi Kurultaydan bu yana partinin üst organları değil İmamoğlu’nun başını çektiği küçük bir grup yönetiyor. Bir tür oligarşik bir yönetim egemen CHP’ye...

Bu ekip  iyiniyetli, cesur, özverili; ama, daha önce büyük bir parti yönetmemiş, devlet deneyimi de olmayan bir ekip...

Bu yüzden CHP’nin stratejik bir bütünlüğü yok. Kitle memnuniyetsizliğinin yolaçtığı spontane tepkileri siyasi bilince kavuşturacak retoriğe de sahip değil. Deneme yanılma yöntemiyle işi götürmeye çalışıyorlar. Ortada Türkiye’nin geleceğini gösterecek bir program bile yok !

Ekonomik bakımdan tatmin olmayan geniş kitlelerin memnuniyetsizliği CHP’nin başlıca besini !..

Siyaset mayın tarlasına dönmüşken 23 Mart’a kadar parti organlarını başkan adaylığı seçimine odaklamak, ve üstelik bunu parti-içi demokrasiye bağlamak inanılmaz bir zaman israfıdır. Kaldı ki imamoğlu’ndan başka aday da yok ortada !..

İktidar nereye kadar sertleşir ve bu süreçte beklenmedik gelişmeler de olabilir mi, olasıdır. Çünkü erken veya zamanında yapılacak seçimde Erdoğan ve partisi seçimi kaybederse  sadece iktidardan uzaklaşmayacak, onun temsil ettiği siyasi akım da önceden bilinmeyecek bir süre Türkiye’nin siyasi gündeminden çıkacak...

Böylesi kritik bir seçimin sürecinde iktidarın elindeki tüm güçleri kullanacağını düşünmek yanlış olmaz sanıyorum. CHP’nin işi zor kısaca...