Bizim milliyetçiler ve popülist kalemler, Türkiye’deki sığınmacılara toptancı bir bakış açısından yaklaşıyorlar.

Bu bakış açısı sığınmacıları tek tip insan olarak; yahut kavramı tek tipte soyutluyorlar.

Bu bakış açısı iki şeyi ıskalıyor:

Bu insanlar niçin Türkiye’ye sığındı ve ilk sığınma dönemindeki  koşullar değişti mi ?

İkincisi sığınmacılar cins, yaş, sosyal konum ve mesleki konumları  bakımından homojen değil, heterojen bir topluluk . O topluluğun içinde kriminal gruplar da var.

Baştan başlayalım:

Bu insanlar normal koşullarda Türkiye’ye sığınmadı; savaş nedeniyle sığınmak zorunda bırakıldılar.

Ancak, bu kez Türkiye’yi yönetenler sığınmacılara toptancı bir bakış açısıyla yaklaştı; sınıra gelen herkese kapıyı açtı. Türkiye’ye sığınmaları için Müslüman olmaları yeterli referanstı.

Bu yüzden savaş nedeniyle yerlerinden edilen, yakınlarını yitiren, tutanaksız kalan kadın, çocuk, yaşlı ve bakıma muhtaç hastaların yanısıra kriminal tipler ile aslında ülkelerinde kalıp işgalci ABD’ye ve onun kontrolündeki terör gruplarına karşı milli orduları içinde savaşmaları gereken gençler de Türkiye’ye girdi. Gelenlerin içinde kalifiye elemanlar, çeşitli mesleklerden insanlar da vardı.

Türkiye bunların tümüne ayrıcalıklar sağladı.

Bunların yanısıra islam referansı ile çok sayıdaki her yaş, grubundan ve cinsten Afrika’lı da Türikye’ye “sığındı”. Aslında bunlar sığınmacı değildi. Ülkelerinde bulamadıklarını Avrupa da aramak için yola  çıkan avanturistler’di.

Türkiye’ye girişin çok kolay olması dünyanın dört bir yanındaki kriminal grupları/çeteleri  “sığınmacı” statüsünde Türkiye’ye yöneltti.

Türkiye’yi yönetenlerin hiçbir ayrım yapmadan bütün bunlara kucak açması, bir kısmını görmezden gelmesi  büyük bir hata idi.

Şimdi yanlışlarını anladılar, ama sığınmacı sorunu gordiom’a döndü. Ne yazık ki düğümü çözecek bir İskenderimiz de yok !

Ama yine de bir şeyler yapmak olası:

Afrikalı’lar zorunlu sığınmacı olmadıkları için ülkelerine iade edilebilirler.

Ancak Suriye’liler için aynı yola başvurmak zor. Çünkü sayıları milyonları buluyor ve onları Şam hükümetinin kabül etmesi gerekiyor.

Bunun için de Şam hükümetiyle ya da Esad yönetimiyle uzlaşmak gerekiyor. Ancak onun da stratejik talepleri var. Bu talepler yerine getirilmeden göçmenlerin iadesi nerdeyse imkansız.

Türkiye’deki sığınmacılara toptancı bakış, Suriyeliler ile Afrika’ların ekonomik ve sosyal konumlarını da dikkate almıyor.

Sığınmacıların çoğunluğu ucuz emek olarak ekonomiye katkıda bulunuyor . Bunlar her sektörde bizim emekçilerimizden çok fazla/derin bir sömürüyle karşı karşıyalar. Bir başka deyişle sosyal hasılaya yaptıkları katkı yerel emekçilerden daha fazla olan sığınmacılar da var. Onlar da ekonomiye katkı sağlıyorlar.

Bundandır sığınmacıların toptan ülkelerine gönderilmesi fikrine en soğuk şekilde haberler  verdi kapitalisteler.

Suriye’li ve Afrika’lı emekçilerin de haklarıın sovunmak  …….da görevi olduğu halde radikal milliyetçi boşlular, solu bu konuda da milliyetçi ve popülist bir çizgiye itiyor.

Şöyle toparlayacağım:

İktidarın sırf Müslüman oldukları için sınırlamızı her ulustan insanlarına açmalarına açmaları yanlıştı.

İkinci yanlış, bu toptancı yaklaşımın ülke ekonomisi ile demografik yapısı ve sosyal kültürel yapısı üzerindeki olumsuz etkilerinin düşürülmesiydi.

Üçüncü yanlış, bu konudaki aşırı esnekliğin farklı  ülkelerdeki kriminal grupların Türkiye’yi uluslararası alandaki faaliyetlerinin merkezine çevireceklerinin görülememesi.

Buna, sığınmacıları ucuz emek olarak kullananlara karşı aşırı esnek davranılmasını da eklemeliyim.

Bizim radikal milliyetçilerin sığınmacıları tek tip insana indirgeyip onlara toptancı bir paradigmal yaklaşımda bulunmaları ne kadar yanlış ise, solun da sığınmacı emekçilerin vahşi sömürüsüne karşı çıkmamaları o kadar yanlıştır.

Sığığnmacıları insan olarak değil, “düşman” olarak görmek faşizimdir.

Yoksul bir ülkeyiz. Bu kadar sığınmacıyı barındıramıyoruz. Sığınmacıları göndermek ülke olarak doğru.

Ama, insan onuruna ve emekçi haklarına saygılı çözümler üretmek koşuluyla…