İyi Parti ilk kurulduğu sırada bir partiler harmanı gibiydi.

Aslında yeni kurulan partiler genelde öyle olur. Buralarda öteki partilerde aradığını bulamamış küskünler ile yeni bir çıkış arayan gözden düşmüş politikacılar bir araya gelir.

Ancak bunlar genellikle aynı ideolojik siyasal çizginin deklase unsurları olur.

İyi Parti öyle kurulmadı. Kurucu harmanın içinde muhafazakarlar da vardı, ülkücü/milliyetçiler de, sosyaldemokratlar da. Bir ideolojik çorba gibiydi İyi Parti.

Örneğin kurucu başkanları Meral Akşener DYP’de Çiller’in müzahereti ile siyasete girmiş biriydi. Ancak orada tutunamamış ve AKP’ye transfer olmuştu. Orada da tutunamayınca bu kez de MHP’ye…MHP içinde niza çıkartıp Bahçeli’yi devirmeye kalkışınca olan olmuş, Akşener ve ekibi kapının önünde bulmuşlardı kendilerini.

İki seçenek vardı Akşener’in önünde: Ya siyaseti bırakacaktı ya da yeni bir parti kuracaktı.

Öyle de oldu, İyi Parti böyle doğdu.

AKP ve MHP ile nizaya düşerek kurulan İyi Parti, başta CHP olmak üzere muhalefet için lâtilokumdu. Hemen üşüştüler çevresine. Kimisi kadro  desteğinde bulundu, kimisi (AKP’den kopanlar) Akşener’e kripto bilgiler taşıdı. En büyük desteği de yine CHP gösterdi. İyi Parti’nin seçime girmesi için hülle yaptı; mecliste grup kurup seçime katılması için 15 milletvekilini ödünç verdi.

Muhalif basın,muhalefet saflarına yeni katılan bu yeni aktörü kamuoyunda yıkayıp parlatmak için elinden geleni ardına koymadı. “Topuklu efe” metaforuna dayalı çok yönlü retorik İyi Partİ’yi ilk seçimde vitrine çıkarttı.

Sonrasını biliyoruz:

Akşener’in tutarsızlığı yüzünden seçimin kaybedilmesi, peşinden gelen ağır yerel seçim yenilgisi, sonun başlangıca oldu. Akşener olması gerektiği gibi çekildi (aslında gönderildi). İyi Parti kendisini bulma ya da “kendisi olma”  sürecine girdi.

Bu süreçte vaktiyle AKP ya da CHP’den transfer edilenlerin yeri yoktu. Onlar birer-ikişer ayrılırken, geriye kalanlar bekle gör moduna girdiler.

İşin ilginci, istifalarla “yabancı unsurlar”dan eni-konu arınmasına rağmen geriye kalanların da partilerini nerede konumlandıracaklarını tam olarak kafalarında netleştirmiş değil.

İyi Parti’nin siyasi/ideolojik çimentosu hâlâ ülkücü-milliyetcilik. Ancak bu kulvarda bir amiral gemisi olmasının yanısıra BBP ve Zafer gibi küçük partiler de var. İyi Parti’nin bir fark yaratıp bunların arasında sıyrılması artık olası değil.

Ya ufalana ufalana yok olup gidecekler ya da aynı çizgideki küçük partilerle birleşecekler. MHP tarafından yutulmaları olasılığı da yok değil. Bu senaryonun ilk genel seçimden sonra hayata geçmesi şaşırtıcı olmayacak.

Daha önce yazdığım bir-iki yazıda şöyle bir soru açmıştım:

İyi Parti, lâfta değil, gerçek anlamda Atatürkçü (halkçı, devletçi, devrimci) bir partiye dönüşemez mi ? CHP’ye en azından ideolojik bakımdan “rakip” olacak bir partiye ? En azından o doğrultuda çaba gösteremez mi ?

CHP’nin böyle bir “rakibe” ihtiyacı var:

Çünkü CHP’ye radikal milliyetçiler ile siyasal İslamcıların yönettikleri  eleştiriler/suçlamalar artık iyice bıktırıcı bir monoloğa dönüştü.

Kitleler artık iktidarın CHP karşıtı retoriğini iplemiyor. Son genel seçim sonuçları bunu gösteriyor.

CHP, kendi  solundan da onu uyaran, yol gösteren eleştiriler alamıyor. Birkaç bağımsız kalemin eleştirileri de “Erdoğan’a hizmet ediyor” suçlaması ile boğuluyor, üstü örtülüyor.

CHP ciddi eleştiriler alan bir parti konusunda doğal kısaca.

CHP şu sıralar bir arayış içinde. Buna “değişim” diyorlar ama tam öyle değil. İradeci değişimler devrimci cesaret ister. Bu CHP’de yeteri kadar yok. CHP’nin kulvarındaki bir yeni parti önünü kesmez , tam tersi önünü açar. Geleceğin Türkiye’sinin insanları  için gerekli olan devrimci politikaların üretimini kolaylaştırır.

İyi Partiyi yönetenler akıntıya karşı kürek çekeceklerine en azından “halkçı” bir çizgiye kayamazlar mı ? Bu onların milliyetçiliğine de helal getirmez; sonuçta CHP’de milliyetçi bir parti değil mi?..