Yıldönümleri yaşlanmanın öteki adıdır. Her yıldönümünde devletler, kurumları, olaylar, bireyler bir yaş daha  alır; zamana biraz daha gömülür.

AKP 23 yaşında, CHP’ye göre tıfıl delikanlı ! Ama, çok yaşlanmış bir algı yaratıyor insanda. Bu, liderinin ilerleyen yaşı ile ilgili değil; AKP kendisini yenileyemiyor, sorunu bu !

Erdoğan da bunun farkında. 23 yıl konuşmasında bunu açıkça belirtti; rehavete kapılanlar, yorulanlar kenara çekilsin dedi. Bir anlamda değişim ihtiyacını dile getirdi.

Buradaki değişim bir zihniyet değişimi değil. Çünkü AKP islamı referanslı bir siyasi parti. İnançlar değişmez; olsa olsa onu yönetsel bir forma dönüştürmek isteyen  kadrolar değişir.

Erdoğan sanırım onu yapmaya çalışıyor ya da çalışacak. Gelgelim ne altyapısında ve ne de dağarcığında donanımlı kadrolar kalmadı, yenileri de gelmiyor.

Buradan bakıldığında iktidar partisi, olması gerekenden daha hızlı yaşlanıyor !

AKP-Erdoğan’ın 23. yılında transfer zorlamasına başvurmasının nedeni bu.İçerdeki boşluğu transferlerle doldurmak istiyorlar.

Ancak, transferlere bakıyoruz, yeniden seçilme umudu kalmadığı için İyi Parti’den istifa eden iki milletvekili ile 7’si YRP’li 18 belediye başkanı. Bunların çoğu düşük profilli yerleşim alanlarından geliyor. Yani transferlerin siyasi anlamda pek kıymet-i  harbiyesi yok..

Sanıyorum Erdoğan içerde de bazı kadroları yenilemeleri yapacak; ama, çok fazla seçeneğinin olmadığı da biliniyor. Çünkü AKP düşünsel bakımdan üretken bir parti değil; o yol kapalı ! Bunun dışında özeleştiriye de kapalı. Parti içinde yeni şeyler söyleyenler, eleştirel çıkışlarda bulunanlar “kavram” tanısına uğruyor.

Değişmeyen, değişim koşullara  ayak uyduramayan çöker. AKP çöküyor !

Bunda MHP’nin de etkisi büyük. MHP AKP-Erdoğan için vazgeçilemeyecek bir payanda. Ama, aynı zamanda, kendi ayakları üzerinde durmak için çaba göstermesine de engel. “Nasıl olsa MHP var” rehaveti AKP’nin tüm teşkilatlarını sarmış durumda.

Denilebilir ki bu ikili birbirini gerçekte aşağı çekiyorlar; ama yine de birbirine muhtaçlar. Bu zoraki birlikteliğin 31 Mart seçim yenilgisinden sonra sallanması kaçırılmazdı, öyle de oldu. Ama özellikle Erdoğan’ın ortağının yüzük şovlarını boyun eğmesiyle sonuçlandı.

Yeri geldi soru’nun da altını çizmek istiyorum:

Savaş ilânı dışında AKP ile CHP’nin aynı çatı altına girmesi olası değildir. O da bir Milli Birlik Hükümeti formatında olabilir.

AKP’nin bu saatten sonra kendisini yenilemesi olası değil. Erdoğan çöküşü durdurmaya çalışıyor. Son transferler bir tür partiye cilâ çekme girişimi; hatta o bile değil. Transferler içinde önemli birkaç anakent  belediye başkanı olsaydı, cilâ metaforu yerine otururdu.

Soru şu:

Erdoğan’ın çabaları AKP’deki çöküşü durdurur mu ?

Sanmıyorum çünkü sorun Erdoğan’ı aşıyor. AKP parti olarak misyonunu tamamladı.

Yeniden birinci parti olma, seçim kazanma şansı kalmadı. Eğer bir erken seçim olmazsa, 2028 seçimi güçlü bir olasılıkla CHP’yi iktidara taşıyacak.

Şunun da altını çizmeliyim.

AKP’nin seçimi kaybetmesi siyasi islamın sonunu getirmez. Muhafazakar hareket yeni kurumsal seçenekler yaratır.

Tabii bu biraz da, hâtta daha çok, ilk seçimde iktidar olması beklenen CHP’nin izleyeceği çizgiye bağlı olacak. Sekülerizmin daha güçlü şekilde duyumsatılacağı politikalar, muhafazakar hareketin de daha realist ve rasyonel bir çizgiye kaymasına yol açabilecek:

Şöyle bağlayacağım:

AKP-Erdoğan’sız bir Türkiye’nin nasıl bir Türkiye olacağını düşünmenin zamanı geldi artık.