Türkiye’de siyasi parti enflasyonu var. Kayıtlı parti sayısı 139 seçimlere giren parti sayısı 36.

Oysa partiler sınıf esasına göre kurulur. Toplumsal sistemi kapitalizm etiketi taşıyan ülkelerde iki temel sosyal sınıf vardır: Sermaye sahipleri/burjuvazi ile işçiler/proletarya.

Bunların ikisi arasında kalan sosyal katmanlara küçükburjuvazi denilir. Küçükburuvazi sosyal sınıf değildir; tabakalar bütünüdür ve bir yönüyle buruvaziyi, bir yanıyla da işçi sınıfına yakındır. Ama genel eğilim, özellikle yeteri kadar gelişememiş ülkelerde, ara-tabakaların işçileşme olayına daha yatkın olduğudur.

Bize bakalım:

Asgari ücret, ortalama ücret haline geldi. Ortalama memur maaşı asgari ücretin biraz üzerinde. Emekli açlık sınırının altında ! Memurlar ara-tabakalar arasında yeralır. Bizdeki konumları üstsınıfa yaklaşmaktan çok altsınıfa yaklaşma şeklindedir.

Ara-tabakalar içinde yeralan küçükesnaf ile zanaatkârlar için de durum böyle. Bir genelleme yapmak gerekirse Türkiye’de ara-tabakalar proleterleşme süreci içinde ; buna erime de deniliyor.

Buradan bakıldığında çok sayıdaki siyasi partinin sosyal tabanlarının aynı olduğu görülüyor.

Parti enflasyonu particiliğin ucuzlamasına yolaçıyor. Çünkü toplumda o kadar çok partiye ihtiyaç yok. Arzın fazla olması doğal olarak değer kaybı yaratır.

Siyasetçilik de, bizde olduğu gibi, ucuzlar.

Okurlar bilirler. Ben bu köşede zaman zaman partilerin birleşmesini isteyen yazılar yazıyorum. Burjuva partileri ile emekçi partileri ve ara-tabakaların partileri kendi aralarında asgari müştereklerde anlaşarak birleşmelidir.

Şu sıralar bizde Necmettin Erbakan’ın “milli görüş” ekolünden çok sayıda parti var. Bunlaın başlıcaları; AKP, YRP, Gerçek, Saadet ve Deva partileri.

Bunlar ideolojik bakımdan “aynı tavanın balığı”dır. Gerçi AKP, özellikle Başkanlık Sistemine geçilmesinden bu yana milli görüş gömleğini çıkartmış görünüyor; ama, AKP lideri Erdoğan, Erbakan gibi, bir ekol yaratamadı; Erdoğanizm denilebilecek bir teorik çerçeve kuramadı. İslamı referans alan muhalefet partileri ile aralarında bir fark yok; bence genel çerçevesi halâ “milli görüş”.

Bu durumda beş siyasal parti niçin aynı çatı altında birleşmiyor ?

Aynı şey milliyetci partiler için de söylenebilir BBP,MHP, ZP, vb. niçin ayrılar ? Bunlar radikal milliyetçi partiler, pekala birleşebilirler. Bunlara İyi Parti de eklenebilir.

Durum sol için de öyle değil mi ? Sol’dan kasıt sosyalizm ise, birden fazla doktriner sol parti mi var da böylesine dağınık sol ?

CHP’ye ayrı bir paragraf ayırdım:

CHP ta baştan radikal bir küçükburjuva partisi olarak doğdu. Ama, kendisine bir temel sınıf ya da milli nitelikte bir sermaye sınıfı yaratma yolunu tuttu. Olmayınca devletciliğe yöneldi; karma ekonomi modeliyle sosyal-kapitalist bir model yaratmaya çalıştı.

Yani CHP hiçbir zaman bir burjuva partisi olmadı; daha doğrusu olmak istedi, ama olamadı.

Şu an da bir ara-tabakalar ya da küçükburjuva partisi kimliğinde. CHP de milliyetçi bir parti, ırkçılığa değil, Atatürk milliyetçiliği denilen anti-emperyalist mercekli bir milliyetçilik bu. CHP bu kimliği ile emekçi kitlelerine daha yakın. Kimliğindeki “ortanın solu” vurgusu da buradan geliyor.

Bu durumda kendi solundaki düzen partileri ile birleşebilir. Sonuçta aynı sosyal tabana komşular.

Yok olmazsa, sol öncelikle kendi içinde birleşip genel saflaşmada emeğe yakın demokratik cephede daha güçlü olarak yerini alabilir.

DEM, etnik parti kimliğini korumakta kararlı ise hiçbir partiyle kalıcı birliktelikler sağlayamaz. Oysa DEM’in de sosyal tabanında emekçiler ağır basıyor…

Şöyle bağlayacağım:

Gelecek Partisi AKP’ye katılacakmış. Geç bile kaldı. DEVA da öyle yapmalıdır. Muhafazakarlar, milliyetçiler, sol partiler daha az sayıda parti ile seçimlerde temsil edilmeliler.

Biliyorum, bu çok zor. Ama normali de bu.

Birleşmeden, parti enflasyonunun yarattığı  karambolü eni-konu ortadan kaldırabilir. Seçmen kime oy vereceğine kendi kafasıyla karar verebilir.

Bu arada kariyerizm etkisizleşir, kırtasiyecilik ve gevezelik azalır, ucuzlayan siyasetçilik rekabetle çıtasını yükseltir. Siyaset kültürü ivme yapar…Kısaca siyaset tezgahı, işporta olmaktan kurtulur… 

Anketlerin paçasını tutuşturduğu AKP yeni ittifaklar arıyorsa, 31 Mart zaferini  iktidarla taçlandırmak isteyen CHP niçin benzeri  bir yol tutmasın ? Solun emekçilerin tek partide birleştiği bir Türkiye’nin önü çok daha açık olmaz mı ?..