Torunum Defne 2.5 yaşında dünya tatlısı çok zeki bir kız. Adını ben koydum.

Defne antik Yunanda ölümsüzlüğün ve zaferin simgesiydi. Krallar-kraliçeler defne yapraklarından esinlenilerek yapılmış altın taçlar takarlardı.Rakibini deviren gladyatörlere ve yarışı önde bitiren araba yarışçılarına gerçek defne yapraklarından örülmüş taçlar…

Yeni Ufuk’u yayınlayan şirketimizin ismi de Defne’dir.

Defne’ye bayramlarda tek banknot halinde 200 lira harçlık veririm.

Geçen yıl, para kavramı henüz kafasında oluşmadığı için verdiğim 200 liraya ilgisiz gözlerle bakıp bir yana koymuştu.

Bu kurban bayramında sevinerek aldı banknotu. Kafasında para kavramı oluşmuştu.

Parayı verirken şöyle dedim:

“En büyük paramız bu. Eğer daha yüksek değer ifade eden bir banknot basılırsa bir dahaki bayram onu veririm.”

Anlamadı. Çünkü henüz değer kavramı oluşmadı kafasında. Onun için para, çikolata tableti gibi. Örneğin üç tane 20 liralık banknot, 200 liralık tek banknottan “daha çok para”.

Defne aslında haklı. Para mübadele aracıdır. 1 lira da paradır, 200 lira da. Üç tane 20 liralık banknot, 200 liralık banknottan “daha çok para”dır bu nedenle.

Ama, araya değer kavramı girerse, o zaman taşlar yerine oturur.

Defne gelecek yıl değer kavramını da özümsemiş olacak. O zamana kadar devlet 500 liralık banknot basmazsa, 200 lira da değer olarak “harçlık” olmaktan çıkacak. Bu kez harçlık olarak ona “çok para” vermemiz gerekecek.

Defne’nin kafasında henüz değer kavramı oluşmadı ama, armağan beklentisi çok gelişti. Bundandır onu her fırsatta armağanlara boğan amcası Ahmet Naim ile yengesi Gülper’le ilişkisi harika.

Acaba diyorum, Defne 20’li yaşlara geldiğinde bugünün 200 lirası bir mücadele aracı olma özelliğini ya da para özelliğini koruyacak mı ?

Emin değilim.

**

Defne daha şimdiden özgür bir kız. Annesi Büşra’nın zarif kuralcılığı ile babası Sina’nın (aynı ismi taşıyoruz küçük oğlumla) ölçülü esnekliği arasında gidip geliyor şimdilik. Geçenlerde Büşra’ya takıldım:

“Defne, devrimci olacak galiba ?..”

Gülümsemekle yetindi. Besbelli ki kafasında bir başka Defne yaşatıyor şimdiden. Yo hayır, tutucu bir Defne değil, özgürlük kavramını ucu açık bir kavram olarak görmeyen bir Defne sanırım…

Geçenlerde Sina’ya takıldım:

“Çıladır ailesi bu topraklarda 100 yıldır gazetecilik yapıyor. Şu an Defne’den başka torunum yok. Eğer böyle giderse Defne ata mesleğini sürdürür mü acaba ?..”

O da gülümsemekle yetindi. Anladım ki bir başka Defne kurgusu var onun da kafasında…

**

Belki de haklılar. Geleneksel gazetecilik ölüyor. Oxford Üniversitesinin Reuters Enstitüsü’nün yayınladığı 2024 Dijital Haber Raporu’nun Türkiye bölümü halkın gitgide geleneksel gazetecilikten uzaklaştığını gösteriyor. Rapora göre, ankete katılan Türk deneklerin yüzde 70’i haber kaynağı olarak internet ile sosyal medyayı göstermiş. Sadece yüzde 19’luk bir kesim haberleri konvansiyonel/geleneksel basından izliyor.

Giderek oranın da düşeceği kesin.

Biz Yeni Ufuk olarak bunu yıllarca önce düşünmüş ve dijital yayına geçmiştik.

Ama bir veri daha var ki raporda umutsuzluğa kapılmama yolaçtı. Türkiye’de basına/haberlere güven yüzde 34’e kadar düşmüş, halkın yüzde 66’sı haberciliğimize güven duymuyor.

Eğer güzelim ülkemizde AKP’lilerin iktidarı sürerse basına/haberlere güven oranı daha da düşer ki Defne’nin gazetecilik mesleğini seçmesi büyük bir risk ve abartılmış özveri olur. Bunu ben de istemem.

Bu satırları yazarken Zehra’ya sordum:

“Defne’nin gazeteci olmasını ister misin ?”

Yanıtı şöyle oldu:

“Asla istemem !”

Bir gazeteci ailesinin gazetecilik üzerine yargısı bu noktaya geldiyse eğer, buna yolaçanlar utansın öncelikle ! Yandaşlar, yalakalar, liboşlar, tetikçiler ve onlara yolgösteren herkes…

Ama ben yine de Defne kendi yolunu kendi çizmeli diyorum. Onu şimdiden özgür bir kız olarak düşlüyorum…

Geleceğin özlenen Türkiye’sinin Defne’lere ihtiyacı var çünkü !..