İktidar, sokak köpeklerini “uyutmak” istiyor. Sadece küçük bir esneme payı bıraktılar: Köpekler toplanacaklar, bir ay içinde sahiplenen olmazsa “ötanazi” uygulanacak.

“Uyutma” daha cuk oturuyordu terim olarak; ötanazi düpedüz gırgır ! Malum, bu terim, insanlara özgü ve ölümcül sürece gitmiş hastaların, kendi isteğiyle ve bir hekim tarafından öldürülmesi anlamına geliyor. Amaç daha fazla acı çekmemeleri…

Sağlıklı köpek, meramını anlatabilse, neden öldürülmek istesin ki !

Sanıyorum bu “ötanazi”li proje, modern çağın en yaratıcı katliam projesi olarak başıboş köpeklerle mücadele literatürüne girecektir.

Gırgırı bırakıyorum, sorun ciddi ! Yasanın geçmesi halinde milyonlarca sokak köpeği öldürülecek çünkü.

İlkten bir soru açacağım:

Sokak köpekleri bir sorun mudur ? Kim karar veriyor buna ?

Yapılan anketler halkın çoğunluğunun sokak hayvanlarını bir sorun olarak görmediklerini ortaya koyuyor. Ayrıca halkın çoğunluğu hayvanların öldürülmesine karşı.

Sokak köpekleri Osmanlı’dan bu yana ahali için hiçbir zaman bir sorun olarak görülmedi. Sorun, onların varlığı değil, bakımlarıydı. Bizim kültürümüzde sokak hayvanlarının bakımı gibi eşsiz bir motif vardır.

Bu gün Varlıklı ailelerin vasiyetlerinde sokak köpeklerinin bakımı için pay ayrılması bir Osmanlı geleneğiydi. Bu gelenek hâlâ sürüyor. En yoksul insanlarımızın bile yemek artıklarını mahallenin kedi ve köpekleriyle paylaşmaları keza…

Sokak hayvanlarını sorun olarak görenler genel ve yerel yöneticiler olmuştur hep. Onlar, gerçek sorun sokak hayvanlarının bakımı ve barınması olduğu halde, yüzyıllar boyunca katliamı daha rasyonel (!) bir çözüm olarak gördüler:

Örneğin benim çocukluğumun Zonguldak’ında, sokak köpekleri zehirli etle öldürülürdü. Zehirli eti yiyen hayvanların ölümü bazen saatlerce sürer, korkunç acılar çeken hayvanlar belediye görevlileri tarafından başlarına kürekle vurularak bir an önce ölmeleri sağlanırdı.

Belediyenin ayrıca bir de tüfekli ekibi vardı. Sokak köpekleri bir köşeye sıkıştırılıp mavzerle avlanırdı. Bu yöntem zehir ve küreğe göre daha insancıldı…

Çözüme geliyorum:

Sokak köpeklerinin toplanıp barınaklarda bakılmaları hayvan hakları savunucularının da kabulünü gören bir çözüm.

Bence değil. Çözüm şöyle olmalı:

Öncelikle insanlara zarar veren köpekler barınaklarda tecrit edilmeli. Nasıl ki insanlara/insana zarar veren insanlar yakalanıp tecrit ediliyorsa, öyle..Öteki canlıya karşı suç işlemişlerdir çünkü.

Ama, sağlıklı köpekleri zorla barınaklarda toplamak onların özgürlüğünü ellerinden almaktır ki bu kabul edilemez. Hasta, yaşlı/bakıma muhtaç ve sakat köpekler toplanarak barınaklarda bakılabilir. Ötekiler ise, aşılanarak belirli bir oranda ve kısırlaştırılarak doğal yaşam alanlarına ya da sokaklara bırakılmalıdır.

Sokak hayvanları, vahşi değildir. Doğal yaşam alanları da barınaklar değil, insanların yaşadığı her yerdir: Kırsal alanlar, kasabalar, sokaklar…. Onlar özgür köpekler olarak sokak yaşamının bir parçasıdırlar ve sokaklara güzellik katarlar.

Şöyle de söyleyebilirim:

Sokak köpekleri sorun değildir. Bu yüzden onları hapsederek veya öldürmek de çözüm değildir. Sorun, sokak hayvanlarının beslenmesidir sadece. Bu sorun da sadece devletin değil, hayvanlara “dostum” diyen herkesin sorunudur.

Milletler kültürleriyle yaşarlar. Bizim kültümüzde sokak kedisi ve köpeklerini koruma vardır, “uyutma” ve/veya “ötanazi” yoktur.

Batı ülkelerinin sokaklarında köpek olmaması, onların kültür anlayışıdır, bizim değil. Tekrar ediyorum: Sokaklar kedi ve köpekleri ile güzeldir; ayrıca, serçeleri, güvercinleri, kumruları, kıyılarda martıları ile…

Bu güzellikleri yok etmeyin !

Sokak köpeklerine özgürlük !..