Kürtlerimiz etnik bir grup. Osmanlı’dan bu yana içinde yaşadıkları toplumla bütünleşmeyi reddeden; soyları, tarihleri, dilleri, kültürleri ile farklı bir toplumsal kategori konumunu ve korumak isteyen bir toplumsal ve demografik yapı.

Türkiye’de başka etnik gruplar ya da halklar da var, ama onların hemen tümü Türkiye ile bütünleşmiş konumdalar.

Kürtler’se aynı coğrafyada yoğunlaşmış olmalarının da avantajıyla bütünleşmeyi reddediyorlar. Bununla da yetinmiyorlar; Türkiye cumhuriyeti içinde özel bir statüye sahip olmak istiyorlar. Özerk bölge statüsü gibi…

Buradan bakıldığında ülkemizdeki Kürt sorunu, siyasi bir sorun olarak kendisini gösteriyor; en azından Kürt milliyetçi hareketi ya da Kürt etnisti bunun böyle algılanması için dayatıyor ve “çözüm” istiyor.

Osmanlı’daki Kürt isyanlarının temelinde de bu yatıyordu. O zamanki Kürt hareketi, toplumsal sistemin doğası gereği, feodal karakter taşıyordu, hareketin önünde de Kürt Beylik hanedanları vardı.

Bugünkü Kürt hareketi ise, toplumsal sistemin doğası gereği milliyetçi karekterde, ama Doğu ve Güneydoğu’daki Kürt beylikleri hanedanlarının da kalıntılarını taşıyor.

Milliyetçi hareketlerin ortak hedefi bağımsızlıktır. İçinde yaşadıkları büyük toplumdan ayrılmaktır. Özerklik, bunun ilk adımı kabül edilir.

Türkiye solu, Kürt sorununa yarım yüzyılı aşkın süre içinde farklı açılardan yaklaştı; ama, ortak görüş, Kürtlere siyasi bir statü tanınmasının reddiydi.

Bunun ideolojik bir temeli de vardır: Sol, bir ülkedeki halkların ayrılma haklarını ilke olarak kabül etse de bunu göreceli bir hak olarak görür. Ayrılma hakkı mutlak bir hak değildir. Çünkü ayrılma, işçi sınıfının da bölünmesine neden olur. Sosyalist hareket bundan zarar görür.

Şuraya geliyorum:

Bizim sosyaldemokrat hareketimiz Kürtler konusunda hiçbir dönemde berrak bir politikaya sahip olamadı. Kürt sorununa genelde demokratik bir sorun olarak baktılar. Özerklik talepleri konusunda sessiz kalmayı yeğlediler.

Oysa, Cumhuriyet Devrimi, ulusal bütünlük ilkesiyle bu sorunu çözmüştü. Ulusalcıların bu politikası genelde Marksist solun Kürt sorununa yaklaşım ile örtüşüyordu. Ayrılma, ülke bütünlüğüne zarar verirdi…

Kaldı ki Kürt milliyetçi hareketi bağımsız bir hareket de değildi/değil. Çünkü silahlı Kürt radikalizminin Türkiye kolu olan PKK, gerçekte ABD’nin kucağında oturuyor. DEM, nicedir PKK’nın legal kolu olarak anılıyor, öyle değerlendiriliyor ki, bu sav, yanlış da değil.

Buradan bakıldığında Kürt hareketi/Kürt sorunu, bağımsızlıkçı bir hareket de değil, bir tür mandaterist hareket ! Bir tür ABD’ye/Batıya sığınma hareketi!..Ve onların arkalamasıyla Türkiye’yi bölme hareketi…

Bu kabul edilemez.

Çok yazdım. Kürt sorunu siyasi bir sorun değil, bir kültür sorunu ve o da önemli ölçüde zaten çözülmüş durumda…

Şimdi soracağım:

CHP’nin değişimcilerinin Kürt politikası nedir ? Kürt sorunu deyince ne/neyi anlıyorlar ? Kürt Sorunun çözümü konusunda ne düşünüyorlar ? Bu konuya ilkesel yaklaşımları nedir ?

CHP’yi yönetenler, Kürt hareketine, DEM’in demokratik hakları penceresinden bakıyorlar gibi. O  DEM ve Hüda-Par sadece Kürt etnistine dayalı partiler. Vizyonları federalizm !..Aslında AKP ve CHP dahil siyasal partilerin çoğunda Kürt aktörler var. Bunların Kürt sorununa yaklaşımları farklı. Yani etnik (Kürt) milliyetçi hareketi tüm Türkiye Kürtlerini kapsamıyor. Azınlığının diyelim…