AKP ile YRP’nin arası açıldı.

Niçin  ?

Bir görüş ayrılığı filan mı doğdu aralarında ?

Yok öyle birşey.

İkisi de Milli Görüş’ten gelen partiler. Kökleri Erbakan’ın Milli Nizam partisi ile Milli Selamet Partisinin içinde…

Sosyal temellerini de Anadolunun küçük ve orta sermayesi oluşturuyor.

Siyasi hedefleri Türkiye Cumhuriyetini islami esaslara dayalı bir din devleti haline getirmek; toplumsal yapıyı islama göre yeniden düzenlemek.

Erdoğan Milli Nizam Partisi’ni kuran Necmettin Erbakan’ın talebesiydi. Fatih Erbakan da Necmettin Erbakan’n oğlu.

Milli Nizam Partisi (1970-1971), o tarihe kadar Adalet Partisi gibi büyük sağcı partilerin içinde “saklanan” islamcı akımı ilk kez bağımsız bir siyasi güç olarak ortaya çıkarttı. O kapatılınca birkaç yıl sonra aynı çizgideki Milli Selamet Partisi kuruldu. Milli Selamet Partisi, darbeye karşı çıkan mütedeyyin kitlelerin tepkisiyle meclise 40 milletvekili soktu. Ve Ecevit’in ortağı olarak iktidara geldi…

Uzatmayayım.

AKP ile YRP arasında temelde bir görüş ayrılığı yok. İkisi de islamcı partiler. Erdoğan’ın başarısı, geleneksel merkez sağı radikal islamla birleştirmesi oldu. Artık merkez sağın AKP dışında islamla iç-içe geçen büyük bir partisi yok. Gelgelelim AKP yine de özgün/orijinal bir parti değil. Milli Görüş ile Özal’ın ANAP’ın karışımı ! İslamcı, ama neoliberalizime de bir itirazı yok. İslamcılığı milli görüşten, neoliberalizmi ANAP’tan devşirme…

AKP şu an, ekonominin dizginlerini neoliberalizme teslim etmiş bir islamcı parti konumunda…

Peki öyle de Erbakan’ın YRP’si ile niçin arayı bozdular ?

Ekonomide neoliberalizme dönüş yüzünden mi ?

Değil.

Daha önce Cumhur İttifakı şemsiyesi altında niçin bir araya geldilerse ayrılmaları da aynı nedene dayanıyor:

Siyasi ticarete !

Sözcü gazetesinin bugünkü (pazartesi) sayısında İsmail Saymaz’ın Fatih Erbakan ile yaptığı bir söyleşi vardı. Erbakan, AKP’den İstanbul’un Sultanbeyli ve Arnavutköy belediyelerini istediklerini, ancak red yanıtı alınca seçime ayrı katılma kararı aldıklarını söylüyordu.

Erdoğan, tarafından “Zübük”lükle suçlanmasının nedeni pazarlıkta niza çıkmasıydı…

Erdoğan YRP’nin seçime ayrı adayla çıkmasını AKP’ye yapılmış bir ihanet olarak görüyor.

Bu pazarlık kültürü sadece sağda yok, solda da aynı. Örneğin CHP Gebze’de TİP’in lehine  aday çıkartmadı !

Bir çok örnek daha verilebilir.

Ben şöyle düşünüyorum:

Seçmeninin oyunu siyaset pazarında dilediği gibi kullanan siyasal partiler, görüşleri birbirine yakın, sosyal emelleri örtüşen partiler olursa eğer, etik olmasa da, eh dersiniz.

Ama şöyle örnekler de oldu geçmişte: Mayıs seçiminde ucube Millet ittifakının başı, sol oylarla İslamcıları meclise sokarak seçmenine ve sola ihanet etmedi mi ?

Erbakan, Erdoğan’ın mantığına karşı çıkarken DEM örneğini gösteriyor. aynı mantıkla DEM’in –CHP adayını destekleyecek yerde-ayrı aday çıkartarak AKP’ye hizmet ettiğini söylüyor.

Burada kaybettirme ve kazandırma kavramları “zımni”/görece kavramlar olarak kullanılıyor.

Daha önce de yazdım: Partilerarası seçim pazarlıkları Türk demokrasisinin ayıbıdır ! Koolisyonlar heryerde var, ama seçim sonraları kurulması halinde etiktir.

Bizde seçim öncesi pazarlıklarıyla seçmenler hem oylarına yabancılaştırılıyor ve hem de seçim sonuçları saptırılryor…Bu düpedüz şikedir !

Şu sıralar CHP’li Özel, İstanbul için “güneş”ten/İyi Parti tabanından oy istiyor açıkça. İyi Parti her partinin tabanından…AKP, YRP’nin tabanından…

Şöyle bir adım geriye çekilip bakıldığında görünen manzara, kurban pazarlarındaki pazarlık manzarası !

Koyun’sa her zaman ahalimiz oluyor !..

Bir öneri  ile bağlayacağım yazımı:

Partilerin arasındaki şike tipi seçim kumpasları  yasaklanmalıdır.

Bunu hayata geçirmenin yolu her partinin her yerde kendi adaylarını çıkartmasını zorunlu kılmaktan geçiyor.

Bu, temelde aynı yerde olması gerekenlerin dağınıklığını giderebilir, seçmenin oyuna yabancılaşmasını önleyebilir, daha derli toplu ya da sayıca azalmış bir siyaset tablosu çıkar ortaya. Bir metre boyundaki seçim pusulaları da yarıya düşer herhalde…