Osmanlının geri kalmasının tarihi, madenlerimizin ve demiryollarımızın emperyalisler tarafından yağmalanmasının tarihi ile eşanlamlıdır:

Gelişmiş Batılı ülkeler sadece Ortadoğu coğrafyasında değil, yerkürenin gelişmemiş her yerinde aynı yolu izlediler.

Önce madenleri ve diğer zenginlikleri ve ulaşım yollarını, öncelikle de demiryollarını ele geçirdiler.

20.yüzyılın başlarına kadar ekonomi ve ekonomi dışı zorla (lokal savaşlarla) gerçekleştirdiler bunu. 20. yüzyılın başlarında da dünyayı silahla paylaşma yolunu tuttular. I. Dünya Savaşı emperyalistler arası bir paylaşım savaşıydı.

Osmanlının tarihine bakın…

18 ve 19.yüzyılın buhar medeniyetinin en önemli girdisi taşkömürü idi. 1880’li yıllarda ilkten taşkömürümüze el koydular. Zonguldak ve çevresindeki taşkömürü yatakları 19. yüzyılın son çeyreğinden 20. yüzyılın ortasına kadar Fransızların, Almanların, İtalyanların ve İngilizlerin elinde kaldı.

19. yüzyılın ilk yarısında Osmanlı’ya kömür satıyorlardı. Kömür Zonguldak’ta bulununca bu kez ona el koyup bizim kömürümüzü bize satmaya başladılar !

Boraksta da böyle oldu bu, öteki madenlerde de…

Bu arada ulaşım yollarını da ele geçirip dış ve iç ticaretin köşebaşlarını tuttular.

Cumhuriyet devrimi bu yağmayı durdurdu. Madenleri, demiryollarını millileştirdi. Deniz ticaretindeki yabancı sultasına son verdi. Sanayi yatırımları ile ithalatı minimize etti, üretim seferberliği yarattı, milli bir ekonomi kurdu. Buna koşut olarak da bir milli-demokratik devlet yarattı.

Ama çok sürmedi bu. 1940’lı yıllarda yeniden geldiler. Yardım/hibe yatırımları ile yolu açtılar; giderek yeniden köşebaşlarını tutmaya başladılar. Yandaşlarını iktidara getirdiler. Peşinden sermaye ihracı ile montaj dönemini başlattılar. Emek ve yerli girdiler ucuzun ucuzuydu…

Karşıdevrim, 1950’li yıllardan itibaren güzelim ülkemizin tüm gelişme yollarını tıkadı. Yabancılarla el ele veren bir işbirlikçi burjuvazi yaratıldı. Tüm zenginliklerimiz süreç içinde yeniden onların eline geçti. Bu kez “yedidüvel”e araplar da katıldı…

Özetle, güzelim ülkemiz, 1980’li yıllardaki küreselleşme süreci ile yeniden Batının yarı-sömürgesi haline geldi. Dış borca batmış, gelirinden çok harcıyor, ürettiğinden çok tüketen, eline geçen paraları toprağa gömen garip bir ülke!..

**

Erzincan’ın İliç ilçesindeki altın madenini Kanadalı bir şirket işletiyor. Maden açılırken ilk adımda ekolojik bir felaket yaşanmış, büyük çapta orman katliamı yapılmıştı. Dahası vardı: Madenin yeri de yanlıştı; fay hattı üzerindeydi ve Fırat nehrine yakındı.

Çevreciler kıyameti koparttılar, ama her zaman olduğu gibi seslerini duyuramadılar. Çünkü halkın geniş kesimleri çevreciliği kuş gözlemciliği filan gibi “eften püften” bir iş sanıyordu; toprakları gaspedildi bir avuç köylü dışında Kanadalı firmanın zehirli altın madenine karşı tavrı yoktu. Ülkeyi yönetenler de önünü açmıştı zaten onların…

Orada meydana gelen heyelan çok daha fazla can kaybına yolaçabilirdi. Çünkü sahada meydana gelen derin bir yarık çalışan işçilerin dikkatini çekmiş, onların uyanıklığı sayesinde yüzlerce işçi alandan çekilmişti…

Bu olaya kriminal değil tarihsel bir pencereden baktığınızda Kanada’lı şirketin 19. yüzyılın son çeyreğinde Zonguldak kömür madenini ele geçiren Fransız sermayeli Ereğli Şirket-i Osmaniyesi’nin izdüşümü olduğunu görebilirsiniz.

Aynı tablo:

Ekolojik katliam…

Riskli alanda maden ocağı açmak….Ucuz emek….Yetersiz cangüvenliği…Cinayete benzeyen işçi kazaları…

Fransızlara maden işletme ruhsatını saray vermişti.

Kanadalı altın şirketine de saray verdi…

Daha nicelerine…

Bunun adı emperyalizmdir ve emperyalizme işbirlikçiliğidir! Ama ne yazık ki Cumhuriyeti kuran partinin güncel terminoloijisinde bile emperyalizm kavramı yok/yokoldu.

Esas sorunumuz bu bence. Sonuçlara kilitlenip nedenleri ıskalamak !..