CHP Genel Başkanı Özgür Özel yeni koltuğuna henüz alışmadı:

Beden dili gergin, ürkek ve yer yer mekanik. Ama genel görüntüsü yine de zarif/çelebi. Gerçek Özel konuşurken ortaya çıkıyor.

İyi Partiye yaptığı son ziyarette verdiği profil, istenmediği bir kapıya gidenlere özgü çekinceli, biraz da ezik bir profildi…

Akşener ise; protokol kurallarını nerdeyse hiçe sayan, (makam odasının kapısında karşıladı Özel’i), beden dili ve mimikleriyle “nereden çıktı bu ziyaret şimdi” izlenimi veren bir profil sergiledi. Profili “tok satıcı” profili bile değildi; iticiydi…

Ziyaret sonrası yaptığı, “randevu istediler verdik” şeklindeki açıklaması bunun dışavurumuydu…

Diğer yandan, Özel’le yaptığı konuşmayı bir heyet önünde yapması Özel’e güven duymadığının bir şovu gibiydi. Zaten daha sonra yaptığı açıklamada, daha önceki ikili görüşmelere atıfta bulunarak, ziyaretin bir heyet önünde yapılmasını bu yüzden istediğini söyledi.

Özel, olanca nezaketi ile bu itici tavrı ve sözleri yuttu.

Niçin ?

Siyasette dostluklar düşmanlıklar yoktur, çıkarlar vardır. Çıkarlar ise zaman zaman farklılaşır, yer değiştirir.

Onun için !

CHP, İyi Partiye ihtiyacı olduğunu düşünüyor. Aslında bu sadece İyi Parti çerçevesi içinde kalan bir yaklaşım değil, herkese ihtiyacı var. Mart seçiminde yüzde 25 oy almış bir parti sonuçta. Yüzde 25 ile özellikle büyükşehirlerde seçim kazanmak pek olası değil. Özel’in İyi Partiye yaklaşımı, bu nedenle kendi içinde akılcı…

Ama, kişilikli değil. Anamuhalefet partisinin yeni seçilmiş genel başkanının “hangi yüzle geldin” havasında karşılanmasını yalayıp yutmak zor olsa gerek !

Akşener, adeta lütfen, Özel ‘in işbirliği isteyişi Genel idare Kurulu’na götüreceğini söyledi. GİK kabül ederse işbirliği koşulları masaya taşınacak…

Aslında özellikle büyükşehirlerde işbirliği İyi Partisininde işine geliyor. Çünkü bu şekilde yer yer yüzde 10’un altına düşen oy oranını kamufle etmiş oluyor. Hem de dolaylı şekilde Cumhur İttifakına çanak tuttuğu eleştirilerinden kurtulmuş oluyor…

Yeri geldi soruyu açacağım:

Özel, ittifak/işbirliği adımının ilkini Kılıçdaroğlu’nun tasarladığı gibi Kürtlere atsa daha doğru bir yaklaşım sergilemiş olmaz mıydı ?

Kürtler ittifaklara açık olduklarını beyan ettiler. Koşullar, Doğu’nun kendilerine bırakılması. Aslında bu, CHP’ye değil, AKP’ye yapılmış bir çağrıydı. Kürtler, kayyum baskısının ortadan kaldırılması koşuluyla AKP ile işbirliğine hazır ! Kaldı ki AKP’nin  Doğu’da, mütedeyyin Kürtlerle arası iyi, oyu da var.

Özel’in sadece İyi Partiye değil, Kürt oylarına da ihtiyacı var. Esas sorun, İyi Partinin Kürtlere soğuk bakması.

Kılıçdaroğlu, kurultayda yaptığı konuşmada İyi Parti ile köprüleri atmıştı, Kürtlerle el ele tutuşacaktı. Belki de muhalif pozisyondaki muhafazakarlarla da…

Özel niçin İyi Parti’yi öne aldı peki ? Kürtleri doğal ortak olarak gördüğü için mi ?

Diyelim ki İyi Parti işbirliğine yanaşmadı. Nereye gidecek, kimin kapısını çalacak Özel ?

Kürtlerin ve belki de sosyalistlerin !

Solculuk savındaki bir lider öncelikle bunu yapmalıydı bana göre. Bu şekilde hem açıkça istiskale uğramazdı ve hem de Kürtlerin AKP ile olası bir işbirliğine girişmesini önlerdi.

Her zaman yazıyorum. Sol’san, ilkeli olmak zorundasın. Çünkü solun amentüsünde ilkeli birlik önde gelir.

Bakalım gelişmeler ne gösterecek…İzleyip yorumlayacağız.