Cumhuriyetin ilanından sonraki ilk on yıl, milli bir devlet kurma ve milletleşme sürecidir.

Bu kısacık zaman dilimi çok önemli reformları da içerdi. Birkaç seçme yapayım:

Hafta tatili kanunu kabül edildi (1924). Askerlik süresi kısaltıldı (1924). Hilâfet, şeriye ve evkaf vekaletleri kaldırıldı (1924). Medreseler kapatıldı (1924), Osmanlı hanedanı sınır dışı edildi (1924). Anayasa kabül edildi (1924). Âşar kaldırıldı (1925). Şapka reformu yapıldı (1925) Tekkeler, zaviyeler, türbeler kapatıldı (1925). Uluslararası takvim kabül edildi (1925). Medeni kanun kabül edildi (1926). Ceza kanunu ile kabotaj kanunu kabül edildi (1926). Maarif (Milli Eğitim) Cemiyeti kuruldu (1928). Harf inkıkabı kabül edildi (1928). Millet mektepleri  açıldı (1929). Kilo ve metre ölçüleri kabül edildi (1931). Halkevleri açıldı (1932). Türk Dil Kurultayı toplandı (1932).

Aynı dönem ekonomik , sosyal siyasal alanlarda önemli değişimlerin gerçekleştiği ve radikal kararların alındığı bir dönem de oldu.

Bugün bile zaman zaman dile getirilen slogan, ant, marş vb. milli motifler o dönemde yaratıldı.

Ankara marşı da bunların içindeydi. Marşın ilk dizeleri şöyleydi; Ankara Ankara/Güzel Ankara/Senden yardım ister/Her düşen dara/Yetersin onlara/Güzel Ankara…

Ankara marşı artık seslendirilmiyor. Ama Ankara’dan medet umanların 100 yıldır ardı arkası kesilmedi:

Sözgelimi şu sıralar Ankara’ya toplu yürüyüşler yapılıyor üst üste. Herkesin Ankara’dan (iktidardan şeklinde okuyun) bir şey istiyor. İsteklerin öznesi adalet ve para.

İlk bakışta bir ironi var gibi burada:

Ankara, cumhuriyetin ilk döneminde dara düşenlerin yardım umduğu, karşılık bulduğu, sorun çözen bir Ankara idi. Bugün kü Ankara ise, tam tersi, sorun üretim merkezi gibi !

Buradan bakıldığında, yürüyüşler, sorunlarının çözümünü onları yaratanlardan talep etmek gibi bir yanıyla absürd, bir yanıyla da ironik nitelikte!

Ama, hayır ! Ankara’ya yapılan yürüyüşler, çözüm üretilmesini isteyen taleplerinden çok, sorunları  yaratanları protesto amacını taşıyor, çözüm istenmeyen gerçekte, süregelen çözümsüzlük protesto ediliyor…

Yürüyüşlerin çoğalması, sosyal krizin derinleştiğini gösteriyor. Çoğu kendiliğinden gelme ve çoğu ekonomik olan talepler, Ankara yürüyüşleri ile demokrasiye oluyor, siyasallaşıyor.

**

Cumhuriyetin ilk 20 yılı, özellikle de ilk 10 yılı, Ankara’nın Osmanlı’dan devraldığı sorunları çözme dö

nemiydi. Ankara marşı bu temeli heryurdu.

Cumhuriyetin son 20 yılında ise sorun çözen Ankara gitti, yerine sorun üreten bir Ankara geldi.

Yürüyenler de bunu biliyor. Hemen tümünün Ankara’da anıtkabiri ziyaret etmesi sorunların çözümün gerçekte kimden, hangi ideolojik ve siyasal çizgiden istendiğini gösteriyor…