Ölüm biyolojik bir fenomen. Canlılar doğar yaşar ve ölür. Bir doğa yasası bu. Bu yasayı “ihlâl” etmenin olanağı yok.

İnsanlarından sözedecek olursak…

Doğum-ölüm arasındaki sürece, yaşam süreci diyoruz. Çok farklı biyolojik ve sosyal formları var bunun: Kimisi tekerlekli sandalyede yazıyor, kimisi 100 metreyi 9 saniyede koşuyor. Eşitlik yok…

Gerçi İmam Gazele’ye göre tüm yaşamlar ölüm dönemecinde eşitlenir. Ona göre ölüm adildir bu yüzden. Milli şairimiz Nazım Hikmet ise şöyle der: kimisi giderken büyük servetler bırakır arkanda…

Kimisi zenginlikler içinde doğar, yaşar ve ölür. Kimisi yoksulluğun dibinde. Yaşam âdil değildir. “Ölümün adil olması için yaşamın adil olması gerekir…”

Kimisi dipsiz bir borç batağı…

Kimisi, başı dik onurlu bir yaşam bırakır ardında…

Kimisi vahşi bencillik ve rezillikler…

Kimisi farklı dallarda eserler bırakıp gider.

Kimisi sessizce…

Ama herkes birşeyler bırakarak gider ardında…

Atatürk ne bıraktı peki ?

Türkiye Cumhuriyetini !

Yahut çağdaş bir devlet !

Yahut bir millet !

O’nun için çok büyüktür O. Ve dünyada ilktir:

Cumhuriyet kurtuluş savaşının ateşinden çıktı. Tarihte zafere ulaşmış ilk milli kurtuluş savaşı bizim savaşımızdır. Türkleri tarih sahnesine millet olarak O çıkarttı. 100 yıldır ayakta duran Laik Türkiye Cumhuriyetini O kurdu. Her şeyi ona borçluyuz.

O’na  burun kıvıranlar da var, ama.

Acaba diyorum bunlar giderken ne bırakacaklar arkalarında ?

Ola ki yakınlarına büyük servetler bırakacaklar, tarihin karakaplısında politik bir yaşam figürü olarak yeralanlar da olacak aralarında, ama çoğunun adı bile kalmayacak…

Bu“son”larını gördükleri için mi böylesine vahşice uğraşıyorlar acaba Atatürk’le ?..

**

Atatürk’ü, Türkiye’nin yetiştirdiği bu en büyük devrimciyi 85 yıl önce bugün yitirmiştik. Sadece 57 yıl yaşadı, ama o kısacık yaşamına bir kurtuluş savaşı ve çağdaş bir cumhuriyet sığdırdı…

Ya sizler ?..

Türkiye’nin en büyük zenginliği Atatürk’tür bugün de. Onu  özlemle anıyorum.