Bugün soyut ve biraz da şematik bir yaklaşım denemisi yapacağım:

Kapitalist toplumlarda sadece kapital (sermaye) ve onu temsil edenler gerçekte bağımsız ve özgürdür. Devleti de, son analizde, oligarkları veya siyasal partileri aracılığı ile o yönetir. Tüm erk ve kurumlar ve hatta bireyler onun izin verdiği ölçüde bağımsız ve özgürdür.

Muhalefeti de o “dizayn” eder. Sisteme karşı olanları şu veya bu biçimde o yola getirir, getiremediklerini tasfiye eder.

Ülke eğer emperyalist odaklara bağlı bir ülke ise, esas patron dışardakiler olur. Ülke, onun izin verdiği ölçüde gelişir, onun izin verdiği ölçüde bağımsız ve özgür olur.

Her ülkedeki erk ve kurumlar da kapitalizm izin verdiği ölçüde bağımsız ve özgürdür. Çünkü yasaları, siyasal partileri veya oligarkları aracılığı ile o yapar. Ülkenin nasıl yönetileceğine, son analizde , o karar verir.

Oligarşik yönetimler onun sopasıdır. Demokrasi ise, cici çocuğu ve gülen yüzü ! Hangisini ne zaman kullanacağına o karar verir.

Bu ikisi arasındaki fark, üslüp farkıdır. Onun için önemli olan egemenliğini sürdürmektir.

Buradan bakıldığında demokrasi ve faşizm zıt kardeşlerdir.

**

Yönetimin otokratik bir üslûba sahip olduğu ülkelerde tüm erkler ve kurumlar otokrat tarafından manipüle edilir.

Parlâmenter rejimlerde ise, daha dolaylı bir yol izlenir. Ama, son analizde, sermayenin dediği olur.

Örneğin yargı, yasalarla sınırlıdır yasaları yapanlar tarafından manipule edilirler.

Demokratik ülkelerde yargı, bu çerçeve içinde bağımsızdır.

Otokratik yönetimlerde ise, yasadışı müdahalelerde sık sık bu çerçeve aşılır; yargı, otokratın ve/veya oligarşinin izin verdiği ölçüde “bağımsız”

hale gelir. Burada çifte manipülasyon sözkonusudur.

Adalet, bu nedenlerle, görece bir kavramdır.

Öteki erkler ve kurumlar için de aynı şey söylenebilir.

Örneğin dördüncü erk kabül edilen basın, son analizde, sermayenin izin verdiği ölçüde bağımsız ve özgürdür. Sınır aşıldı mı, yaptırımlar gelir.

Yasama ve Yürütme erkleri zaten sistemin kurallarına göre hareket etmekle koşullanmıştır. Koşullanma yasalarla olur.

Demokrasi ile yönetiliyor olsa da, toplumsal sisteme karşı olan hiçbir gücün sürgit işlevini sürdürmesi çok zordur, hatta imkansızdır.

Muhalefet,  iktidara ile onun yönettiği kurumlarla sınırlı kaldığı sürece kabül edilebilir.

Örneğin, özünde antikapitalist olan bir Komünist Partisi’nin (Türkiye’de olduğu gibi) yasal ve işlevsel varlığını koruyabilmesi, düzenin çizdiği kırmızı çizgileri aşmamak koşuluylamümkün olabilir.

Bağımsızlık ve özgürlük kavramları kendine varlığının sorgulanmaması koşuluyla kabül edilebilir kavramlardır.

Kapitalizm sermaye diktatörlüğüdür ve tarihsel bakımdan ölümlüdür.

Sonuç mu ?

Kıssadan hisse !..