Mayıs seçimleri öncesi yazdığım iki yazıda, ABD’nin/Batı’nın Kılıçdaroğlu’nu desteklediği tezinin doğru olmadığını, bunca yıllık dostu Erdoğan’dan vazgeçemeyeceklerini söylemiştim.

ABD/Batı, ne olur ne olmaz diye Kılıçdaroğlu’nu gözlüyor, onu anlamaya çalışıyordu. Ama, buna gerek olmadığı kısa süre içinde ortaya çıkmıştı. Kılıçdaroğlu Nato’ya bağlı kalacaklarını açıklamış, AB hedefinden sapmayacaklarını söylemişti. ABD gezisi ile dünyanın finans merkezi olan ingiltere’deki “modern” tefecilerden 100 milyar dolar “temiz” (!) para bulduğunu açıklaması onun yerini iyice belli etmişti. Batı için Kılıçdaroğlu iyi bir yedekti o olsa olsa…

Kılıçdaroğlu’nun temsil ettiği yapının karmaşıklığı ile sürdürebilirlik katsayısının düşük olması ABD’nin Erdoğan’la devam etmeyi istemesinin en önemli nedenleriydi.

Gerçi Erdoğan özellikle iktidarının son döneminde yüzünü Rusya’ya/Avrasya’ya döner gibi yapmıştı. Seçim öncesi antiemperyalist kesilmiş, “Bay Kemal”i emperyalizmin yardakçısı ilan etmişti. “Solcu” DSP’nin lideri Önder Aksakal bile bundan etkilenmiş ve AKP listesinden meclise girmişti.

Ama bunlar önemli değildi Batı için. Erdoğan yüzünü her an Batı’ya dönebilirdi çünkü. Onun özellikle dış politikada gözlenen derin pragmatizmi yeni bir şey de değildi zaten.

İşte görüyorsunuz, öyle de oldu. Daha dün Batı’nın Rusya’ya uyguladığı ambargoya karşı çıkan, Ukrayna savaşında “tarafsız” kalarak zımnen Rusya’nın yanında saf tutan Erdoğan yeni bir U dönüşü ile Rusya’ya/Avrasya’ya yüz çevirdi. Yeniden ABD ile olan stratejik ortaklığı ısıtma adımları atmaya başladı.

Ukrayna lideri Zelenski’yi Türkiye’de ağırlayarak U dönüşünü pekiştirdi. Hatta Ukrayna’nın NATO’ya alınmasını bile istedi. Oysa o da biliyordu ki Ukrayna’nın NATO’ya alınması demek, Rusya’nın Batı tarafından yürütülen Karadeniz kuşatmasını onaylamak demekti.

Zaten Rus-Ukrayna savası da bunun için çıkmıştı. Ukrayna’nın NATO’ya alınmasını istemek, savaşta Ukrayna yanında taraf olmak anlamına geliyordu.

Buradan bakıldığında Erdoğan’ın Rusya-Avrasya serüveni noktalanmış görünüyor şimdilik.

Erdoğan’ın kendi açısından haklı yanları da var:

Putin, Ukrayna savaşının uzaması, buna bitişik yoğun ambargolar ile yorgun düştü, halkın güvenini kaybetmeye başladı. Paralı askerlerin son darbe girişimi Putin’i bir tür “hasta adam”a dönüştürdü. İktidarı sallanıyor…

Batı’nın amacı, Rusya’yı ele geçirmek filan değil; her zaman yaptığı gibi kuşatıp içten fethetmek ! Daha açıkçası Putin’in yerine Batıcı bir lider oturmak Kremlin’e…Rusya halledilirse, sıra Çin’e gelecek. ABD’nin tek kutuplu bir dünya yaratma vizyonu ufukta gözükecek…

Tüm dünya ABD imparatorluğuna dönüşecek…

Ufukta bu olasılık görünmüşken Erdoğan’ın Rusya/Avrasya kozunu oynamaya devam etmesi rasyonal bir politika olmayacaktı. O da U dönüşle yüzünü yeniden ABD’ye çevirdi. İşveç’in NATO’ya üye alınmasındaki direncinden bir takım ödünler (!) alarak vazgeçmesi işin bahanesi oldu.

Erdoğan’ın bu kararı olmasının altında bazı özel nedenler olduğu iddiaları doğru mudur bilmiyorum.

Hoş zaten Batı, neoliberal  yeni bir modelin uygulayıcı olarak ekonomimizi yeniden eline geçirmiş durumda. Şimşek ve ekibinin halen uygulandığı ekonomi politikalar Batı Kaynaklı…

Muhalefete bakıyorum…Özellikle CHP’ye…

Dış politikada hiç yok ! Sadece U dönüşü ti’ye alarak durumu kurtarmaya çalışıyor. Dışarda olan bitenler muhalefetin ilgi alanı dışında !

Dahası var:

İçerde olup bitenler için de durum aynı:

İktidar, inanılmaz bir hoyratlıkla halkın cebindeki son metelikleri de almaya çalışırken muhalefet sadece gevezelik yapıyor. Kılıçdaroğlu: “Ben seçim öncesi böyle olacağını söylemiştim” diyerek falcılığını övüyor !

Kitlevi spontane tepkilerin önüne geçmeyi düşünmüyor bile ! Medya gevezelikleri ile durumu kurtarmaya çalışıyor !.. Tam sırasıyken bir protesto mitingi bile yapamıyor…

Erdoğan’a hak veriyorum:

Böyle muhalefeti olan bir iktidar dilediği herşeyi rahatlıkla yapabilir. Muhalefetin edilgenliği ve politika üretme yeteneğinin zayıflığı, güzelim ülkemizi iktidar için dikensiz gül bahçesine çevirdi !..