İyi Parti lideri Akşener’in; “CHP’den 15 milletvekili isteyeceğimize savaşmalıydık”sözlerine katılıyorum.

Bir defa milletvekili transferi etik değildi. İkincisi ilkesiz, pragmatik bir tavırdı. İsteğin hayata geçmesi için Akşener’in Kılıçdaroğlu’nu zorladığı iddiaları ise (eğer doğru ise) çirkindi.

İyi Parti, CHP’den ödünç milletvekili alacağına seçime katılmak için savaşmalıydı.

Denilebilir ki Akşener bunu yapmasa meclis dışında kalacak, beş yıl içinde basında da kendisine yer bulamayacak ve partisi tabelâ partisine dönüşecekti.

Bu doğru gibi. Ama tersi de olabilirdi. Bağımsız bir hareket olarak halkta geniş karşılık da bulabilirdi…

Akşener, CHP’den 15 milletvekili istemekle bağımsızlığını da CHP’ye ipotek etmişti daha baştan.

Millet İttifakı’nın kuruluşu sırasında olsun, İttifakın genişlemesinden sonraki süreçte olsun Akşener’in sık sık sigortalarının atması sanırım bu “kıyruk culuk” psikozun dışavurumuydu.

Akşener’in öfke nöbetlerinin, özellikte 6’lı masayı devirme girişiminin partisine büyük zarar verdiğini biliyoruz: Seçim öncesi oyu yüzde 16-17 bandıydayken seçimde bunun 10’un altında kalması bir öfke diyetiydi.

İyi Parti artık bağımısız, kendi başına da diyebiliriz. Bence bu iyi bir şey. Hatta, onca hatadan sonra Akşener’in yaptığı en iyi şey.

Akşener ve yakın çevresi  sanıyorum işe, ideolojik ve siyasal bakımlardan kendilerini belirlemekle başlayacaklar.

Öyle de olmalı. Çünkü İyi Parti’nin gerçekte net bir ideolojik-siyasal kimliği yok ! Dolayısiyle üzerine bastığı bir sosyal  sınıf ve/veya tabaka da yok. Oyları yüzer-gezer oylar.

İyi Parti genelde “milliyetçi” bir parti olarak tanımlanıyor.

Milliyetçilik bir ideoloji değildir. Bir düşünceler bütünüdür, tavır alıştır, bakış açısıdır.

Çünkü milliyetçilik, kapitalizmin yaratığıdır, kapitalizmin idelojisi ise liberalizmdir, emperyalizmin ise neoliberalizmdir. Sosyal tabanını da sermaye sınıfı bulur. Egemen güç dür.

Bu klasik yaklaşım üç aşağı-beş yukarı Türkiye’ye de uyarlanabilir.

Şu farkla:

Milliyetçilik sosyal tabanını sadece sermaye sınıfında bulmaz, küçük üreticilerden aydınlara kadar geniş bir kesimi  kucaklayan küçükburjuvazide de bulur.

Bu bakış açısından İyi Parti iki arada bir derede! Netleşmiş bir sosyal tabanı ve ideolojik çizgisi yok. Demokrat milliyetçi mi, yoksa ülkücü ya da soymilliyetcisii mi ?

Akşener’e parti-içi muhalefetin yönelttiği eleştirilerinin içinde bu önemli bir yer tutuyor. Bir kesim Akşener’i partiden ülkücülüğü tasfiye etmekle suçlanırken, bir diğer kesim aksini iddia ediyor.

İyi Parti’nin, MHP’den, (Akşener’in dediği gibi) CHP kuyrukçuluğuna uzanan serüveninin ideolojik ve siyasal Bakımlardan artık netleşmesi, partinin kendisini bulması gerekiyor.

Demokrat milliyetçi bir parti olarak merkez sağda belirli bir yere oturup geniş bir tabana mı seslenecek; yoksa sosyalmillitci bir çizgide karar kılıp bir fraksiyon partisi olarak kaybolup gidecek mi ?

Akşener ve ekibi öncelikle bu sorunlara bir yanıt vermelidir.

İki arada-bir derede kalmış siyasal hareketler büyük balıklar tarafından yutulur !..