Yerel seçimler yaklaşıyor. Yaz sonunda seçim sath-ı mailine girilir.

Cumhur İttifakı, iki seçimi de kazanmanın özgüveni ile yerel seçimlere agresif politikalarla asılabildiği kadar asılacak.

Öncelikle de başta İstanbul olmak üzere CHP’nin elindeki büyükşehirleri ele geçirmeye çalışacak.

Bu kadarla da yetinmeyecek, CHP’nin elindeki tüm ilçe ve il belediyelerini havuzunda toplamak için elinden geleni yapacak.

Onlar için koşullar da elverişli:

Millet İttifakının iki büyük ortağı şu sıralar iç sorunları ile boğuşuyor:

CHP’de parti-içi muhalefet Kılıçdaroğlu’nun gitmesini ve kadrolarının değişmesini istiyor. Kılıçdaroğlu ise koltuğunu korumaya çalışıyor.

Aynı sıkıntı İyi Parti’de de yaşanıyor. Yakın zaman öncesine kadar, “Aman bizi bırakma” diye kapısında nöbet tutanlar Akşener’in gitmesini istiyor.

Bunlar bize özgü doğal gelişmeler:  Siyaset kültürümüz yenilgileri sessizce, ama yaratıcı bir şekilde tolere edecek düzeyde değil:

Eleştiri ve özeleştiri mekanizması işletilerek yenilgileri, kendini yenilemenin yapıtaşına dönüştürecek rasyoneliteye sahip değil yahut.

Genelde yenilginin suçunun tepedekilere atıldığı bir kolaycılığa teşneyiz. Yenilgiler sonrası sarılınan Kurt Kanunu bunun tipik bir örneğidir.

Siyasetçilerin birlikte çözüm üretme kültür ve yeteneklerinin sınırlı olması, sorunu doğa kanunu ile çözme pratiğini öne itiyor.

Şu da var:

Siyaset kültürünün düşük profilli olması, gerektiğinde bırakma/çekilme geleneğini de kördöğüşüne döndürüyor. Seçim öncesi kol-kola çalışanlar, eğer yenildilerse, düşman kardeşlere dönüşüyorlar. Bunda, çekilme kültürü olmayan liderler de belirleyici rol oynuyor…

İki tipik örnek Kılıçdaroğlu ile Akşener.

**

Başa sarıyorum:

İktidarın, küçükten büyüğe muhalefetin elindeki belediyeleri almak istemesi doğal. Kim istemez ki !

Şu sıralar görünen bazı gelişmeler, muhalefetin elindeki ilçe belediyelerinin alınması için kadim taktiğe yeniden sarılınılacağını gösteriyor.

Nedir o ?

“Belediyeyi bize verin sizi il yapalım” yemi !

Bahçeli’nin il sayısının 100’e çıkarılması önerisi ile il yapılacak ilçelerin isimlerinin havuz medyasında yeralmaya başlaması, iktidarın yerel seçim öncesi ilçeler düzeyindeki propaganda etkinliklerinin öznesinin il vaadi olacağını gösteriyor.

İlçelerin il yapılması vaadi, albenisi yüksek kadim bir vaattir. Ancak, bunun somut yararlarının seçmene iyi anlatılması koşuluyla !

Bu noktada muhalefetin elindeki ilçe beledilerine de önemli bir görev düşüyor:

İl yapılma vaadinin gerçeklik temelinin sorgulanması ile ilçelerinin il yapılması halinde bunun halka somut olarak neler getireceğini anlatmak gibi !

Bu yapılabilirse, yani vaadin içeriği bilimsel bir dürüstlükle seçmene anlatılabilirse, vaatte bulunanların, “Bunlar il olunmasına karşı!” demogojisi de açığa düşürülmüş olunur.

Ayrıca il olma vaadinin koşullu getirilmesindeki samimiyetsizliğin ve siyasi çıkarcılığın halka anlatılması gerçekçi bir karış-propaganda olabilir.

Bu konuda öncelikle muhalif partilerin ilçe ve il örgütlerine büyük görev düşüyor.

Muhalefetin, 14-28 Mayıs sürecindeki seçim yenilgilerinin neden olduğu umutsuzluğu umuda, öfkesinin  de önündeki seçimi kazanmanın enerjisine dönüştürmesi gerekiyor.

Bunun için de her kademedeki iç-çekişmelerin biran önce aşılması, örgütsel bütünlüğün sağlanması gerekiyor. Her kademede !

Siyaset, maratondur. Maraton enerjisi, sabrı ve zekası  olmayan siyasetçilerin bir an önce yarıştan çekilmesi gerekir.