Bugün futbol yazacağım, daha doğrusu Galatasaray’ı…

Ben GS taraftarıyımdır. Gençlik yıllarımda uzunca bir süre kaptanlığını yaptığım Zonguldak Gençlikspor’un forma rengi de sarı-kırmızıydı. Renk aşkı, oradan “tevarüs” ediyor…

Bizim takım geçen sezonu 13. sırada  bitirmişti. Bir sezon sonrası ise şampiyonluk ipini göğüsledi. Pek olağan bir durum değildi bu. Peki nasıl olmuştu da bu başarıyı göstermiştik ?

Bunun yanıtı iki sezon arasındaki zihniyet farkında; daha doğrusu geleneksel zihniyetin bu sezon yeniden öne çıkmasında yatıyor.

Bunu açacağım:

13. olduğumuz sezonda takımın başında, futbolumuzun uluslararası kariyere sahip bir hocası olan Fatih Terim vardı. Terim, artık ne düşündüyse, takım “gençleştirme” kararı aldı. Buna koşut olarak da, sırf genç diye, şuradan buradan topladığı vasat oyuncuları takıma doldurdu. Ayrıca, GS geleneklerine uyularak bir süper yıldız, Monaco’dan Falcao transfer edildi. Falcao, özellikle İspanya ve Fransa’da üstdüzey futbol oynamış büyük bir yıldızdı. Ama, kısa süre içinde görüldü ki, futbol, bu 34 yaşındaki yıldızı bırakmıştı, ama Falcao bunun ya farkında değildi ya da tutkuyla bağlı olduğu futboldan kopmak istemiyordu. Yıldız tarifesinden ücret alması katkısını perçinliyordu. İki maç oynayıp 4 maçı kaçıran Falcao sezon sonunda gönderildi, ama GS de, vasat oyuncuları ile ligi zar-zor 13. sırada bitirebildi.

Bu sezon başında yönetim değişti, onlarla birlikte geleneksel zihniyete dönüldü. Yıldız transferleri yapıldı, vasat oyuncular gönderildi, takım bir anlamda süper ligin üstüne çıkartıldı.

Bu yılki yıldız taransferlerinin özelliği vardı. GS, geleneksel olarak; yaslanmış, kariyerlerinin sonuna gelmiş oyuncuları trasfer ederdi. Bunun nedenini bir metaforla anlatmaya çalışacağım:

Bir mum, en parlak ışığını sönmeden önce verir. GS, kariyerinin sonuna gelmiş yıldızların son parlak ışığından yararlanmayı gelenek haline getirmişti. Genelde bunlarla 1+1’lik kontratlar yapılıyor, ışığı bir sezonda sönenlerle yollar ayrılıyordu.

Bu sezonun özelliği, son ışığından yararlanmak istenenlerin yanısıra, 29 yaşındaki icardı ile 23 yaşındaki Zaniolo’nun PSG ve Roma’dan transferleriydi. Bizim ligimiz için olağanüstü transferlerdi bunlar. Onların da katılımıyla, ligin üstünde bir takım kuruldu ve şampiyonluk ipini haklı olarak göğüslendi.

Peki şimdi ne olacak ?

İcardı kiralık. Zaniolo’yu bu formuyla elde tutmak zor. Arsenal’dan alınan Mata ayrılıyor. Napoli’nin ikonu Mertens, Zaniolo’nın durumuna göre ya 1 yıl daha kalacak veya gidecek. Diğer bir-iki yıldız kalıcı gibi. Aktürkoğlu ile Boey gidecek. Yani takımın iskeleti dağılacak…

Oysa şampiyonlar liginde başarı için, şimdikinin de üzerinde bir takım kurulması gerekiyor.

GS yönetimi bunu başarabilir mi, emin değilim. Başaramazsa, ön elemelerde bile averaj takımı oluruz.

Eş-dost bana da soruyor:

İcardi ile Zaniolo kalmalı mı sizce ?

Aslında soruyu şöyle sormak daha doğru:

İcardi ile Zaniolo kalır mı ?

Bir GS taraftarı olarak kalmalarını isterim. Ama, eski bir futbolcu ve futbol gözlemcisi olarak avrupanın beş büyük liginin önde gelen takımlarından birisine gitmeleri daha doğru olur. Bakın niçin:

Bizim Süper Ligimiz, gerçekte süper filan değil, vasat bir lig. İcardi, Zaniolo gibi yıldızlar bu lige fazla. Zaniolo daha çok genç, bir yıl daha kalabilir, ama İcardi 30 yaşında. Üstdüzey performansını sürdürebilmek için üstdüzey futbol oynanan bir lige gitmesi daha doğru olur. Aksi halde, bizim ligin düzeyine iner, yazık olur.

GS, en iyisi, şampiyonlar ligi için kadro kurarken, son ışığından yararlanacakları seçmeli yine. …

Futbol, çok büyük bir endüstri ve tabii kapitalizmin temel kurallarına bağlı. Üretimi arttırmak için teknoloji transferi zorunludur.

Üretimi başarı, teknolojiyi de kaliteli oyuncu şeklinde anlarsak, herkesin sermayesine ve üretim kapasitesine göre hareket etmesi doğru olur.

Son söz:

İcardi ve Zaniolo bizim lige fazla ! Doğru olan son parlak ışığından yararlanacak yeni yıldızlarla yola devam etmektir.