Cumhurbaşkanlığı seçimi ikinci tura kaldı. Bu zaten bekleniyordu. Seçime üç gün kala Muharrem İnce’nin çekilmesi sonucu etkilemeyecekti, çünkü İnce’nin oyu 2,2 puana inmişti.

Kılıçdaroğlu’nun ikinci tura birkaç puan önde kalacağını düşünüyordum, tersi oldu. Erdoğan 4 puan fark yaptı. Ama, halktan güvenoyu alamadı. Bu aslında bir seçim yenilgisidir. Kılıçdaroğlu’nun seçimi ikinci tura taşıması ise şüphesiz bir zafer değil, ama başarıdır.

Çünkü,  Cumhur İttifakı’nın oyu geriledi, geçen seçimde yüzde 53 oy alan Erdoğan bu seçimde yüzde 49 oy alabildi. Buna karşılık Millet İttifakı adayı Kılıçdaroğlu, destekçilerini bir yana koyarsak, geçen seçimde yüzde 30 olan CHP oyunu birkaç puan yükseltti.

Gündemin başındaki soru şu:

İkinci turda kim kazanır ?

Bu köşeyi sürekli izleyenler hatırlayacaktır:

İkinci tur piyangodur diye yazmıştım. Şu an da öyle düşünüyorum. Çoğu daha çok matematiksel açıdan yaklaşıyor soruna. ZP’li Sinan Oğan’ın 5 puanlık oyunun cumhurbaşkanı seçimini belirleyeceğini düşünüyor. Bu ilk bakışta doğru gibi. Oğan’ın 5 puanlık oyu Erdoğan’ın yüzde 49 ile birleşse, matematiksel olarak Erdoğan kazanıyor. Kılıçdaroğlu’na aksa, bu kez şans kefesi ondan yana ağır basıyor.

Ama ben öyle düşünmüyorum. Önümüzdeki iki haftalık propaganda etkinlikleri, seçmenin iki yana savrulmasına da yolaçabilir, bu durumda Oğan’ın desteği belirleyici olmaktan çıkar.

Ama tabii, iki ittifak da refleksi olarak Oğan’ı saflarına çekmeye çalışacaklar; Oğan’ın açık açık söylediği gibi kıran kırana bir pazarlık olacak. Bu kişinin amacı baştan belliydi zaten. Sonuçta, iyi pazarlık yapan ikinci turda avantajlı hale gelecek. Ama dedim ya, ben bu yaklaşıma katılmıyorum; bence savrulmalar olacak. Erdoğan veya Kılıçdaroğlu yüzde 60’a yakın bir oy oranı ile cumhurbaşkanı seçilecek.

Eğer benim bu savım doğru çıkarsa, halk iradesinin pazarlıkla belirlenmesi ayıbından da kurtulmuş olacağız.

**

Muharrem İnce ve partisi artık siyaseten sizlere ömür!.. Kibir, megalomani bumeranga benzer; hedefi ıskalarsa atanı vurur. İnce, bu modda şu an.

**

Öte yandan, Millet İttifakı meclis çoğunluğunu sağlayamadı, çoğunluk hala Cumhur İttifakı’nda.

Cumhurbaşkanlığı seçimini Erdoğan kazanırsa, “milli birlik ve beraberlik içinde” yola devam edecekler.

Kılıçdaroğlu kazanırsa bir “topal ördek” vaziyeti doğacak, ama bu çok önemli değil. Çünkü Başkanlık Sistemi’nde meclisin önemli bir işlevi yok. Kılıçdaroğlu bir dönem KHK’larla Türkiye’yi yönetebilir. Seçimi kazanırsa parlamentarizmin restorasyonu mevcut koşullarda fanteziye döner.

Peki Millet İttifakı meclis seçimlerini niye kaybetti ?

Millet İttifakı’nın stratejisi cumhurbaşkanlığı seçimine odaklıydı, bu yüzden meclis seçimini tali plana attılar. Bunun yanısıra özellikle İyi Parti’nin beklenen performansı gösterememesi ile keza Millet İttifakı’nın gölge destekçisi Yeşil Sol’un beklentilerin altında kalması bu durumu doğurdu.

O zaman da yazmıştım: Bir aralar oyu yüzde 15-17 arasında oynayan İyi Parti’nin hızla gerilemesi, Akşener’in 6’lı Masa’yı devirme girişiminden sonra başladı. Akşener’in bu hatası, partisine en az 7-8 puan kaybettirdi.

Yeşil Sol Parti’den yüzde 10’u aşacak bir performans bekleniyordu, o da olmadı.

TİP’in meclise yeniden 4 milletvekili sokması teselli ikramiyesi gibiydi. Yeşil Sol’dan aday olan Hasan Cemal’in seçilememesi ise sürpriz oldu.

Önümüzdeki iki hafta tarafların izleyeceği politikalar, cumhurbaşkanlığı seçiminin sonucunu belirleyecek. Kılıçdaroğlu seçilirse, “değişim”in önü açılacak. Erdoğan seçilirse Türkiye, lâiklikten biraz daha uzaklaşacak. Ekonomik kriz ağırlaşarak sürecek…

Sonuçta buna halkın çoğunluğu karar verecekse kim ne diyebilir ?

Her halk lâyık olduğu yöneticiler tarafından yönetilir. Bunun adına da bizim gibi ülkelerde “demokrasi” denilir !..

Yeşil Sol Parti’nin Kürt sorununu mecliste çözmeyi öngören stratejisi Cumhur İttifakı’nın mecliste çoğunluğu elde etmesiyle ağır bir yara aldı.