İmamoğlu’nu taşladılar, sıcağı sıcağına ekrana çıkarılan “akil”lerin çoğu, taşın gerçekte demokrasiye atıldığını söyledi.

Boş lâftı ! Hangi demokrasi ? Olmayan şey taşlanır mı ? Hayalet mi taşlıyorlar ?

İmamoğlu’nun taşlanması olayı, iktidarı yitiriyor olmanın korku ve telaşından beslenenlere özgü bir tür “şeytan taşlaması” olayıdır !

İktidar 22 yılda ülkeyi öylesine kutuplaştırdı ve yandaşlarının beynini öylesine yıkadı ki, muhalefeti “şeytan” gibi görmeye başladılar !

Bu durumu iki sözcükle en çarpıcı şekilde Sözcü TV’den Fatih Portakal özetledi. Şu başlığı çekti ekranına !

Taş Devri !

Evet, güzelim ülkemizde siyasetin taş devrini yaşatıyorlar bize. 22 yılda ülkemizi kütürel bakımdan öylesine geri götürdüler ki; vandallık, provokasyon pespaye tezvirat siyaset yapmanın  ona yöntemi haline geldi. Propagandanın içerdiğini de değişti bu arada: Kitlelere kendini anlatmanın yerini, karşı tarafı kötülemek aldı.

İktidar da şunun farkında: Rakibin kötü olması senin iyi olduğun anlamına gelmez. Bu yüzden ehven-i şer havası yaratmaya çalışıyorlar: Tamam, bizim de yanlışlarımız var, onlar bizden daha kötü: “İşgalci” “darbeci”, “vatan haini”…

Erdoğan’ın zaman zaman bazı konularda özeleştiri yapması bu mantığın dışavurumu !

Peki taş ? Şiddet ?

Sözün bittiği yerde ya sessizlik olur ya da çarşı karışır. Dağarcıklarda ki tezviratın yetersiz hâle geldiği yerde taşa/şiddete sarılıyorlar.

**

Bizim pencereden bakıldığında da, bir ehven-i  şer kötünün iyisi arayışı içinde olunduğu gözleniyor. Şu ayrımlaki bu kez iyi-kötü kavramları bir bakış acısına dönüşüp yer değiştiriyor. Olası bir iktidar değişikliğinin kodlamasına dönüşüyor.

Şöyle konuluyor sorun: Erdoğan gitmeli; ama, iktidar yine de değişikliği Türkiye’ye en ideal rejimi taşımayacak, çünkü değişim bir restorasyondan ibaret kalacak, toplumsal sistem değişmeyecek. Ama, değişim, Erdoğan rejiminden daha kabül edilebilir, daha “ehven” bir değişim olacak.

Şöyle bir özdeyiş vardır !

“Ehven-i  şerlerin en kötüsüdür” /kötülerin iyisi, kötülerin en kötüsüdür.

Doğrudur. Çünkü toplumsal gerçekleri komufle eder.

Ancak bir de somut gerçekler var:

Erdoğan rejimi sürerse, güzelim ülkemiz herhalde demokrasiye, onun rejimsel ifadesi olan parlamentoculuğa yelken açmayacak.

Bu kez radikal İslamcılığın ana yelkenini açacak.

Hangisi ehven-i  şerdir bunların ?

**

Demokrasiye döneceğiz.

Demokrasi çok partiden, sandıktan ibaret bir rejim değildir; bir kıymetler sistemidir.

Türkiye bu anlamda hiçbir zaman demokrat olmadı. Ama, belki ilginçtir, gericilerin “diktatörlük” olarak nitelediği tek partili Atatürk Türkiyesi, klasik demokrasi kavramına daha yakındı. Çünkü  inkılaplarla demokratik bir değerler sistemi yaratılmaya çalışıyordu.

Sindirilmiş, kandırılmış, beyni yıkanmış seçmenlerin oylarına dayalı bir rejimi, sırf ortada sandık var diye demokrasi sanmak ve öyle göstermek bir kandırmacadır.

14 Mayıs’ta ya demokratik bir rejimin olabildiği kadar restorasyonun önü açılacak, ya da Türkiye teorikman Afganistanlaşma sürecine girilecek.

Ehveni şer hangisi ?