Kitle iletişim teknolojisindeki dev ilerlemelere koşut olarak, basının toplumsal ve siyasal işlevi de büyüdü.

Sosyal medya/internet gazeteciliği, konvansiyonel/geleneksel basının kitlelerle kurduğu sınırlı iletişimi dev boyutlara taşıdı. Bu şekilde basının manipülatif/yönlendirici işlevi de kat be kat arttı.

Basın eskiden; yasama, yürütme ve yargıdan sonra dördüncü güç kabül edilirdi. Şimdi ise, partilerin iktidar yarışındaki şansları değiştirecek bir güce ulaştı.

Soru şu:

Basın bu gücünü doğru kullanıyor mu ?

Doğru derken, ülkenin ve halkın çıkarları doğrultusunda kullanıyor mu?

Bu soruya olumlu yanıt vermek zor. Çünkü bizim basınımız ta mütareke döneminden bu yana iki parçadır:

Bir kısmı haysiyetsiz ve satılıktır. Azınlıktaki öteki kısmı ülkenin ve halkın çıkarlarının yanındadır.

Mütareke döneminde İstanbul basını iki parçaydı:

Necmettin Sacak’ın Akşam’ı, Celal ve Nuri Suphi kardeşlerin İleri’si, Yunus Nedi’nin Yeni Gün’ü, Ahmet Emin Yalman ve Asım Us’un Vakit’i, Falih Rıfkı, Ahmet Cevdet ve Yakup Kadri’nin İkdam’ı Mustafa Kemal’i desteklerken; Ali Kemal’in Peyami Sabah’ı Refi Cevat Ulunay’ın Alemdar’ı, Sait Molla’nın İstanbul’u ve Refik Halit Koray’ın Aydede adındaki dergisi Mustafa Kemal’e karşı çıkıyorlardı.

Mustafa Kemal’in kurduğu İrade-i Milliye, Hakimiyet ile 1920’de kurulan Anadolu Ajansı (AA) ve Anadolu’da yayınlanan Örgüt, Seyyare-i Yeni Dünya, İzmir’e Doğru, Son Söz, Yeni Adana ve Açıksöz gazeteleri kuvayı milliyeyi destekliyorlardı.

Bölünme, kurtuluş savaşı ile cumhuriyetin kuruluşundan sonra sürdü ve günümüze uzandı…

Bugün İstanbul çıkışlı konvansiyonel medyanın yüzde 98’ni AKP iktidarı kontrol ediyor. Sayıca çoklar, maddi bakımdan güçlüler, ama zayıf bir yanları var: Haysiyetsiz ve yalakalar ! Ülkenin ve halkın çıkarlarını değil, iktidarın çıkarlarını koruyor ve destekliyorlar.

Bir avuç gazete, TV ve radyo ile dijital basının küçük bir azınlığı muhalif pozisyonda.

Bunlar azınlıkta, ama işlevleri ötekilerden daha büyük. Çünkü ülkenin ve halkın çıkarlarını savunuyorlar, bu anlamda bağımsız gazetecilik yapıyorlar. Halk Gazetesi diyebileceğimiz Sosyal medya da dürüst basının paralelindeki yayınları ile iktidarı rahatsız ediyor. Dijital medyayı susturmak için çıkarılan yasa da bir anlamda “kadük” kaldı. Onlara göre tek yararı, internet gazetelerini resmi ilanlardan mahrum bırakmak oldu…

**

Seçim arifesindeyiz. Geleneksel büyük kısmı ile onların dijital uzantıları gerçeklere gözlerini kapamış, iktidar şakşakçılığı yapıyor; asparagası ve provokatif haber ve yazıları ile muhalefet ve Bay Kemal karşıtı retoriğin en önünde kalem sallıyorlar…

Olmuyor ama ! Yaşamın gerçekleri, ona karşı olan her şey gibi, yalaka-haysiyetsiz basını da dışlıyor. O  dev basın gücü ile asparagas anketler, halkın gerçekleri görmesini engelleyemiyor.

İktidar seçimi yitirecekse (ki öyle görünüyor) bunda haysiyetsiz medyanın yalan- dolan haberciliğinin de rolü olacak. Halk kitleleri gözlerinin içlerine bakarak kendilerine söylenen yalanlardan bıktı artık !..

Yeri geldi ezber bozacağım:

Peki öyle de muhalefet partileri bağımsız, namuslu basının, çok kötü mali ve mesleki koşullarda, binbir eziyete katlanarak verdikleri mücadelenin tam anlamıyla farkındalar mı peki ?

En azından Anadolu için bu soruya olumlu yanıt veremeyeceğim…Derya İçre olup deryayı bilmeyen balıklar gibiler !..

Şöyle noktalayacağım:

İktidar basının öneminin farkında, ama onu yandaş kullanarak işlevsizleştiriyor.

Muhalefet de basının öneminin farkında; ama, bağımsız basının çok önemli işlevinin çok farkında değil, “beni de eleştiriyor” deyip namuslu gazeteleri bir kenara iten dangalaklar bile var!..