İslam, Hristiyanlığın aksine, ritüeller dini değildir. İslamda çok ay ritüel var. En önemli ritüeller de ramazan ve kurban bayramlarıdır.

Arap yarımadasında islam öncesi de  (Cahiliye dönemi) iki bayram kutlanıyordu. Bayramlarda eğlenceler düzenleniyor, oyunlar oynanıyor, çeşitli etkinliklerde bulunuluyordu.

Hz. Muhammet, Cahiliye’yi çağrıştırıyor diye bu bayramları kaldırdı; yerlerine ramazan (küçük bayram) ve kurban (büyük bayram) bayramlarını koydu.

Cahiliye dönemindeki bayramlar ile islam döneminin bayramları arasındaki fark, ikincisinin toplumsal birlik ve dayanışma boyutudur. Zekat, fitre sadakası , kurban etlerinin dağıtılması, vb. şeklinde somutlaşır bu.

Bayramlarda yıkanmak, temiz giysiler giymek koku sürünmek, neşeli görünmek, toplu namaz, zikir ve toplu tekbir getirmek, büyüklere saygı sunmak sünnettir.

Biz Türkler de, II. Yüzyıldan bu yana, yani islamı kabül ettiğimizden bu yana iki bayramı kutluyoruz.

**

Bugün bayram. Neşe, sevinç ve toplumsal dayanışma günü.

Ama halkımızın büyük çoğunluğu bayrama neşe ve sevinç içinde değil; yokluğun yoksulluğun, deprem acısının insanının içine işleyen acısı içine giriyor. Başı önde, yüreği buruk…

Bu tablo kader değildir. Ülkeyi yönetenlerin yeteneksizliği ve beceriksizliği yol açıyor bu tabloya. Çok İslamcı geçiniyorlar; ama, insanlarımıza ağız tadıyla bayramlar yaşatacak beceriden ve zihniyetten yoksunlar.

**

14 Mayıs seçimi, bayramlarının sevinç ve neşe içinde kutlanacağı bir sürece sokacak mı güzelim ülkemizi, yoksa böyle mi devam edecek ?

Buna siz karar vereceksiniz !

Yanlış bir karar verirseniz, şu ağıtımsı türküyü bir dönem daha hep birlikte söylemeye devam  mı edeceğiz:

Bayram gelmiş neyime/ Kan damlar yüreğime…