21. yüzyıl Türkiye’sinin siyasi alandaki en önemli değişimi, daha doğrusu başkalaşım şu:

İdeolojik/sınıfsal saflaşmaların yerini, ideoloji ve sınıflarüstü saflaşmalar almaya başladı. Aynılar aynı yerde değil artık. İç-çeler…

Bu absürd gelişmeyi neye borçluyuz ?

Bize özgü Başkanlık Sistemi’ne! Daha doğrusu, o sistemin yaratıcısı Erdoğan’a !..

Şimdiki saflaşma yapay ve bu nedenle geçici. Ama, günümüzün gerçeği bu! Dönüp dolaşıp bu gerçeği şurasından-burasından bu yüzden irdeliyoruz:

Cumhuriyeti kuran, din devletini seküler lâik devlete dönüştüren CHP’ye bakın:

Seçim listelerini birisi düpedüz şeriatıçı olan üç muhafazakar parti ile Amerikancı karşıdevrimin siyasi koçbaşı olan DP’nin günümüzdeki hayaletine açtı. Milletvekili seçimine tek parti olarak katılacaklar.

Öteki ittifak, Millet İttifakı’na göre ideolojik/siyasal bakımdan daha tutarlı gibi. Üç İslamcı partinin; AKP ile YRP ve Hüda-Par’ın el-ele tutuşması bu imajı yaratıyor gerçi; ama, ittifak içindeki iki milliyetçi partinin varlığı, ittifakı ideolojik bakımdan absürdleştiriyor. Çünkü İslamcılık ve milliyetçilik antegonist/zıt kavramlar.

Aynı şey Emek ve Özgürlük ittifakın da da gözleniyor. Bu ittifak içinde sosyalistler de var, Yeşil Sol gibi Marksist doktrini reddeden sol görünümlü bir etnik/milliyetçi parti de…

Bir başka örnek AKP’nin Demokratik Sol partiye sarkması !..

Saflaşmaların öznesi ne peki ?

İlk bakışta siyasi rejim farklılığı gibi duruyor; aslında ise saflaşmanın öznesi Erdoğan-Erdoğan karşıtlığı !..

Bu gibi yapay/absürd saflaşmalarda doğal olarak ideolojik saflaşmalar önemini yitiriyor; buradan bakıldığında bizatihi siyaset de ! Onun yerini kişisel-grupsal karşıtlıklar alıyor.

AKP’yi Erdoğan’la birlikte kurdukları halde daha sonra anlaşamayıp ayrı partiler kuranların bugün anamuhalefet partisinin listesinden seçime girmeleri bunun tipik bir örneği. Burada bir ideolojik redçilik yok, kişisel retcilik var.

Muharrem İnce’nin cumhurbaşkanı adaylığında da aynı şey yaşanıyor. İnce ile ya da Memleket Partisi ile CHP arasında ideolojik bir zıtlık yok. Nedir olan ? Bireysel sürtüşmeler/zıtlaşmalar, kariyerizm…

Sorun şurada:

İdeolojik/sınıfsal bir gerçekliği bulunmayan bu kişisel zıtlaşmalar şu an güzelim ülkemizin kaderi üzerinde nerdeyse belirleyici bir rol oynuyor.

Bu tablo, daha çok, ülkenin tümü gibi demokrasisi, siyaset kültürü gerikalmış, saflaşmaların ideolojik temelleri kaymış ülkelere özgü bir tablodur. Sınıfsal/ideolojik değil, grupsal/bireysel çıkarların farklılaşmasıyla absürd ittifaklar doğmasının nedeni budur.

**

Diyelim ki seçimde Erdoğan gitti. Şu ankinden de tuhaf bir grup yönetimi geldi onun yerine(ki, gelecek)ve diyelim ki pat diye parlamentarizme geçiş sürecine girilemedi. Ne olur o zaman ? Erdoğan-Erdoğan karşıtı saflaşmanın yerini ideolojik saflaşmalar almaya başlar ki ülke yönetimi Çarşamba pazarına döner !

Şu anki umudumuz, M.İnce’ye bir dönüş kanalı açılarak cumhurbaşkanlığı seçiminin ilk turda kazanılması ve mecliste de parlamentarizme geçiş yolunu açacak çoğunluğun elde edilmesi…Bunun için de muhalif pozisyonundaki ittifakların sorumlu davranması…

Şuraya getiriyorum:

Muhalefet, iki seçimde de beklenen/istenen sonuçları alamazsa, ortaya çıkacak kollektif yönetim tablosu güzelim ülkemizi kaotik bir sürece de sokabilir. Altı farklı kafadan sürgit uyumlu kararlar çıkması olacak şey değildir.