Seçmenin önünde iki seçenek var:

Ya İslamcı otokralizm (siz faşizm şeklinde de okuyabilirsiniz).

Ya da parlamenter demokrasi.

Demokrasiyi  seçenek kabül edenler içinde İslamcı partilerin de olması saflaşmayı biraz bulanıklaştırıyor gerçi. Ama demokrasi ittifakının merkezinde iki milliyetçi partinin ya da CHP ile İyi Parti’nin olması, İslamcıların varlığını kabül edilebilir bir çizgiye çekiyor. Ancak bu faktör, seçimin kazanılması halinde girileceği söylenen parlamenter demokratik sürecin gereken hız ve derinlikte olmasını engelleyecektir yine de.

Bu sürece restorasyon süreci diyen var. Yani parlamenter demokrasiye dönüş süreci...

Ben ısrarla revizyon demeyi tercih ediyorum. Millet İttifakı iktidara gelirse, Erdoğan rejimini en azından geçiş sürecinde revize etmeye çalışacak, o kadar ! İttifak içindeki İslamcı partilerin yönetimdeki varlığı, parlamentarizme de dönülse de, demokratik işlerliğin tam sağlanmasına engel olacak bence. Sözgelimi lâisizmin devlette belirleyici olmasına…Tarikat ve cemaatlerin devletten tasfiyesine…

Restorasyon süreci, ancak geçiş aşamasından sonra sözkonusu olabilecek…

14 Mayıs’ta sandıktan elbette devrim çıkmayacak, ama parlamenter demokrasiye dönüşün yolunu açabilecek bir cumhurbaşkanı ile meclis tablosu çıkabilecek.

Bu olasılığın hayata geçmesinin iyi bir şey olacağını söylüyoruz. En azından kötünün iyisi !..

Bu köşede ısrarla şu temayı işliyorum:

Millet İttifakının iktidara gelmesi toplumsal sistemi değiştirmez, ama islamcı otokratik rejimi değiştirebilir. Bu, sol pencereden de kabül edilebilir bir gelişme olur.

Buradan kalkarak, HDP’nin de içinde olduğu Emek ve Özgürlük İttifakı’nın cumhurbaşkanlığı seçiminde Kılıçdaroğlu’nu destekleme kararı alması tek kelimeyle doğrudur. Özgürlüklerin genişlemesi, hem emekçilerin siyaset yapma yollarını açar, hem de etnik sorunların çözümünü kolaylaştırır.

Millet İttifakı içindeki İslamcı partilerin varlığını öne iterek olası millet iktidarını Erdoğan rejimi ile aynı kefeye koyan sekter yaklaşımlar yanlıştır. Türkiye’nin önünü açmak istiyorsak, ona imkan sağlayacak en küçük nüansları bile değerlendirmek zorundayız.

14 Mayıs seçimi bu açıdan hayati bir seçim olacak; otokrasi ile demokrasi arasında net bir tercih yapacak sandık !

Bu bakış açısından somut gelişmelere döneceğim:

Erdoğan rejiminin revize-restore sürecine girebilmesi için cumhurbaşkanlığı koltuğuna Kılıçdaroğlu’nun oturması ve mecliste Millet İttifakı ile destekçilerinin anayasayı değiştirebilecek bir çoğunluk elde etmesi gerekiyor.

Dört adayın yarışacağı yüzde 50+1 koşuluna bağlı bir seçimin ilk turda sonuçlanması, zordan da ötedir. Çünkü dört adaydan üçü muhalif pozisyonda. Bu demektir ki hiçbirinin tabanından, daha doğrusu iki aday Kılıçdaroğlu’nun tabanından oy devşirecek. Bu da seçimin ikinci tura kalması olasılığını büyütecek, bir başka deyişle Kılıçdaroğlu’nun ilk turda seçimi kazanma olasılığını küçültecek.

Bu tablo, Memleket Partisi ile Ata İttifakı’nın aday çıkartarak Erdoğan’a eşsiz bir hizmet sunduğunu gösteriyor.

Bunun bilinçli bir tercih olması ile vahşi bir bencilliğe dayalı bireysel/kariyerist bir tercih olması arasında fark yoktur. İkisi de Erdoğan rejimine hizmettir.

Siz Oğan’ın radikal milliyetçi, İnce’nin de popülist-sol şovlarına bakmayın.  Sonuçta Erdoğan’ın türküsünü söylüyorlar !

İnce, son anda bunun farkına varıp çekilir mi ? Bu, içinde büyüttüğü vahşi kariyerizmi alt edip edemeyeceğine dayalı bir soru. Ben umutlu değilim.

Dün de yazdım:

Solun Kılıçdaroğlu’nu destekleme kararı tek başına yeterli değil. Seçimin kazanılması halinde iktidarı doğru politikalar izlemesi için baskılamak da gerekiyor. Sanıyorum dipten gelecek baskılara en çok Kılıçdaroğlu’nun iihtiyacı olacak. Kollektif yönetimin tutucu sandalyelerine karşı bir koz olur/olacak onun için toplumsal baskılar…

Solun görevi Kılıçdarğlu’na destek olmakla bitmedi yani.