Benim (hâlâ) daktiloda yazdığım yazılarımı bilgisayar ortamına Zehra taşır. Haliyle ilk okurum ve ilk eleştirmenim de odur. Yazılarımın ilk yankısını da onun gözlerinden ve bazen de dilinden alırım. Beğenmezse bunu söyler, niçin beğenmediğini de açıklar. Eleştirileri çok ender olarak biçime/ üslûba, genelde ise içeriğe ilişkin olur.

Genelde daha ılımlı bir üslûp kullanmamı ister, yazılarıma yön veren bakış açımın güncel konuları yorumlarken daha geri planda kalması gerektiğini düşünür. Örneğin siyasi muhalefete ilişkin eleştirilerime sıcak bakmaz. Yazdıklarımı, doğru da bulsa, “zamansız” diye eleştirir. Çoğu aydın gibi Türkiye’nin artık bir iktidar değişikliğine ihtiyacı olduğunu düşünür. Tam da “yüzüp yüzüp kuyruğunu gelmişken”, muhalefete yönelik eleştirilerin dolaylı yoldan iktidara kan naklinde bulunmak anlamına geleceğini söyler…

Eleştirilerine saygı duymakla birlikte ben genelde bildiğimi okurum. Şöyle derim çoğu kez:

“Ben bağımsız bir yazarım. Muhalifim, ama muhalefetin yazarı değilim. Benim penceremden nasıl görünüyorsa politik gelişmeler, onu yazarım…” Gördüklerini yazmayıp zamana zemine göre kalem oynatmanın oportünizm olduğunu da eklerim söylediklerime.

Bana hak verse bile “zamanlama” kriterini hiç terketmez…

Dün de öyle oldu. Millet İttifakı’nın programına ele alan yazımı, programı “hafifsediğim” şeklinde yorumladı. Yazının içindeki bazı terimleri de sert buldu.

Beni ikna edemeyince de gitti bilgisayarın başına oturdu, programa ilişkin düşüncelerini kendi köşesinde yazdı.

**

Dün de altını çizdim:

Başkanlık Sistemi, neoliberalizmin bizim gibi ülkeler için formüle ettiği yönetim biçimleri içinde yer alıyor gerçi; ama, idealize ettikleri bir biçim de değil. Bizim gibi ülkelerde  siyasi islamın daha “demokratik” bir çerçevede sunulması, neoliberalizmin genel tercihidir. Zaten tüm Ortadoğu’da bugün de bunun peşindeler…

Erdoğan, Başkanlık Sistemi’ne geçerek bu kuralı bozdu. Her sistemin Türkiye’nin siyasi bünyesine uymaması ve hem de kendi içinde iyi uygulanamaması nedeniyle ipin ucu kaçtı, iktidar değişikliği zorunlu hale geldi. O kadar ki, aynı ideolojik kökten ve hâttâ aynı partiden (AKP) siyasetçiler bugün Erdoğan’ın karşısındaki ittifakta “kurtarıcı” pozisyonundalar ! Her şey bir yana, sadece bu bile, AKP iktidarının siyasi misyonunu tamamladığını gösteriyor. Türkiye’nin hali de ortada zaten ! ABD’nin Erdoğan’ın iktidarda kalmasına sıcak bakmaması da bunun bir başka işareti.

Ben bu nedenle dünkü yazımda, Millet İttifakı’nın programının Başkanlık Sistemi’nin reddi olduğunu, bir anlamda rejimin/siyasal sistemin başa sarılmaya çalışıldığını söyledim.

Şu farkla ki, daha demokratik bir çerçevede ve daha sosyalleşmiş bir iktidar/devlet formunda…Bu da çok şeydir elbette.

Dünkü yazımda, programda siyasi İslamcı akımlara (cemaat ve tarikatlara) hiç değinilmemesi’nin keza çok harcıâlem bir konu olan İstanbul Sözleşmesi’nin bile “meskût” geçilmesinin nedenini, Millet İttifakı içindeki muhafazakarların varlığına bağladım.

Bu bir eleştiriydi de. Çünkü siyasi islam, değişik formları ve örgütleriyle yarınki iktidarın da bünyesinde varolacaksa, Erdoğan’ın bakış açısının bir başka siyasi hüviyette ya da iktidarın içinde yaşamaya devam edeceği anlamına gelir bu.

Bunu söylemeyecek miydim ? Söylemeyeyim mi ?

Diyelim ki iktidar değişti ve toplumsal sistem aynı kaldı. Değişen ne olacak ? Vitrin veya siyaset yapma üslûbu ile bir önceki rejimin defolarının ayıklanması !

Bu, neoliberalizmin biçim değiştirmesi demek de olacak aynı zamanda. Bunu yazmayayım mı ?

Şu sorulabilir:

Erdoğan rejiminin gitmesi, sadece bu bile, Türkiye’ye nefes aldırmaz mı ?

Bu sorunun yanıtını proğramı kastederek, dünkü yazımın başlığında şöyle veriyordum:

Mevcut koşullarda olabileceğinin en iyisi !

İktidar değişirse (ki öyle görünüyor) ben yine muhalif pozisyonumu koruyacağım. Doğruları, en azından doğru bildiklerini birilerinin yarınlarda da yazması gerekiyor çünkü…