Siyasi islamı, Türkiye’ye ABD soktu. Koçbaşı Menderes’in DP’siydi.

İnönü, hem Türkiye’yi savaş dışında tutmak ve hem de iktidarda kalmak için cumhuriyet devriminin üzerine bastığı sekülerizme/laikliğe sırtını döndü:

İlkokullara din dersi koydu, imam-hatip okulları açtı, tekke ve zaviyelerin yeniden örgütlenmesini (onları yasaklayan devrim yasasını kaldırarak) sağladı. Medrese eğitimi almış Şemseddin Günaltay’ı başbakan yaptı.

1950 seçim kampanyasının ana teması islama dönüş idi. Milli Şef İnönü, partisinin simgesi olan altıok’u (milliyetciyiz, halkcıyız, devletçiyiz, laikiz, devrimciyiz, cumhuriyetçiyiz) anayasadan çıkartılacağı sözünü bile verdi… Tüm seçim kampanyası DP ile CHP’nin dincilik yarışması olarak geçti. İnönü kaybetti…

İnönü, anlaşılan, ilkelerden ödün verilerek kazanmanın aslında kaybetmek olduğunun bilincinde değildi…

Sonucu biliyoruz, en özet haliyle devrimci süreç sona erdi, Türkiye karşı-devrimci bir sürece girdi…

Hâlâ o süreci yaşıyoruz.

Bu unutulmuş gerçekleri gün ışığına taşımamın nedeni şu:

Kılıçdaroğlu’nun başını çektiği Millet İttifakı iktidara gelirse siyasal İslamcılarla hesaplaşabilecek mi ? en azından siyasal islamla yollarını ayırabilecek mi, yoksa aynı yolun yolcusu mu olacak ?

Kılıçdaroğlu seçim kampanyasında İnönüvari bir çizgi mi izleyecek, yoksa lâiklik ilkesinin altını çizecek adımlar mı atacak ?..

Seçimi kazanmaları halinde Türkiye’yi yönetecek olan ekibe bakıyorum, karşıma milliyetçi-muhafazakar bir iktidar çıkıyor…

Daha iktidara gelmeden, Akşener’in HDP’yi dışlayan bir tavır takınması, Kılıçdaroğlu’nun “bütün renkleri aynı sofrada buluşturma” sloganıyla çelişiyor. Daha şimdiden anlaşılıyor ki, Akşener, seçimin kazanılması halinde Türkiye’nin yönetimini eline alacak olan koalisyonun ayrılıkçı unsuru olmayı sürdürücek…

İnönü, dincilerle dincilik yarışına girerek iktidarını korumaya çalışmıştı. Kılıçdaroğlu, dinci ve ayrılıkçılarla elele vererek iktidarını sürdürme yolunu mu tutacak ?Yoksa…

“Teker kırıldıktan sonra yol gösteren çok olur” diye bir özdeyişimiz vardır. Umarım Kılıçdaroğlu, teker kırılmadan yol gösterenlere kulaklarını tıkamaz…

**

Güzelim ülkemiz, “Tek Adam” rejiminden kurtulma fırsatı yakaladı. Sorun aslında tek adam rejiminde de değil, rejimin kim tarafından ve kimin için kullanılacağı sorusunda yatıyor esas sorun…

Kılıçdaroğlu’nun olası cumhurbaşkanlığı, aslında fırsat içinde fırsattır.

Erdoğan iktidarının gitmesi, teorik olarak, Türkiye’nin önünü açar.

Geçiş sürecine kadar Türkiye’nin başkanlık sisteminin yetkileriyle yönetilecek olması, geçmiş ile en radikal biçimlerde hesaplaşmanın ve geçişten sonraki yol haritasının önünü açacaktır.

Soru şu:

Bu fırsat kullanılabilecek mi Kılıçdaroğlu ?

Koalisyonun ideolojik yapısı ile koalisyonu oluşturacak partilerin yönetimdeki etkin konumları ilk bakışta insanda umutsuzluk duygusu yaratıyor…

Kılıçdaroğlu, umuyorum, İnönü’nün 1950 seçimindeki yanlışlarına, hem seçim kampanyasında ve hem de iktidarının fırsat aşamasında (başkanlık döneminde) düşmez.