Siyasi partiler sınıf esasına göre kurulur. Aynı sosyal sınıf birden çok siyasi partiye sahip olabilir: Ama bunların dünyaya ve topluma bakış açısı aynıdır. Bir başka deyişle aynı ideolojinin varyantlarıdır bunlar.

Çağdaş (kapitalist) toplumlarda iki temel sosyal sınıf vardır:

Sermaye sahipleri ile emekçiler…

Sermaye sahipleri, üretim araçlarını direkt veya dolaylı şekilde kontrol edenlerden oluşur.

Üretimin temel gücü emekçilerdir. Yaratılan katmadeğer içinde emeğin payı yüzde 90’dır, ama emekçilerin milli gelirden aldıkları pay yüzde 25’tir. Sistem emek sömürüsüne dayalıdır. Sömürünün sürmesi için siyasi iktidarın sermaye sahiplerinin elinde olması gerekir.

Üretim araçlarının kontrolü emekçilerin eline geçerse üretim ilişkileri de emekçilerin lehine değişir.

İki sosyal sınıfın da gözü iktidardadır bu yüzden.

Türkiye’de bugün farklı bir tablo var gibi gözüküyor gerçi, muhafazakarların iktidarda olması buna kanıt olarak gösterilebilir.

Burada önemli olan iktidarda oturanların işlevsel kimliğidir. Sömürü sistemi sürüyorsa, iktidarda kimin oturduğu çok önemli değildir. Farklılıklar olsa olsa sömürünün farklı biçimlerini belirler. Bir iktidarın dinci olması onun kapitalist düzenin temsilcisi olmasını engellemez. Bu durumda dini kurulu düzene hizmet eder.

AKP  iktidarı, sermaye sahiplerinin tutucu/muhafazakar kanadının iktidarıdır.

**

Bu uzunca girişi şunun için yaptım:

Bizde de siyasetçi denilen sosyal tipin ideolojik formasyonunu teorik olarak ait olduğu sosyal sınıfın çıkarları belirler.

Siyasetçi düşünsel formasyonu gereği ya emekten yanadır ya da egemenlerden…İkisinin ortası yoktur. İkisinin ortası gibi görünen ideolojik ve siyasal eğilimler gerçekte egemenlerin gizli taraftarlığıdır.

**

Buradan bakıldığında sınıflarüstü ideoloji de olmaz, siyaset de.

Ama, sınıflar ve ideolojiler üstü siyasetçi  pekala olabilir. Bunlar sosyal ve ideolojik açıdan bir tür haymatlosdur.

Farklı sosyal sınıfların ya da ara sınıfların/küçükburjuvazinin fiziksel bakımdan içinde, ama düşünsel bakımdan dışındaki tiplerdir. Kendilerini partilerüstü  görürler. İdeolojileri yoktur. Siyasal istikametlerini bireysel çıkarları belirler. Onlar için doğru, bireysel çıkarlarına en yatkın olandır. Dibine kadar pragmatiktirler.

Teğmenin 4 yılda üç parti değiştirmesi eleştiriliyor.

Tabii ki eleştirilmeli. Ama, teğmen tek örnek mi ? Bunun gibi sürüyle siyasetçi yok mu ? İdeolojiler/siyasetler arasında yıllardır gergef dokuyanlar ? Siyaseti çıkar için yapan sadece teğmen mi özetle ? Zaten CHP’den AKP’ye gitmek, bir toplumsal sistem tercihi mi ? Sorun, siyasi etikle ilgili olsa olsa. Bunu da sorun saymayan birisi niçin 4 yılda üç parti değiştirmesin ki !

Hele hele gerçekte aynı tavanın balıklarının birbirine muhalif pozisyonda oldukları bir siyasal mevzilenme ortamında…

Bence teğmen etik açıdan eleştirilebilir, ama CHP’den AKP’ye gitmesi sistemsel bakımdan U dönüşü değildir; olsa olsa makas değiştirmedir.