Kılıçdaroroğlu sonunda patladı; kendisini eleştiren kimi köşeyazarı ve siyasetçilere şöyle seslendi:

“Bir grup konuşmamda söylediğimi yeniden hatırlatma ihtiyacı duydum. Bu sefer daha net söyleyeyim… Son zamanlarda kerameti kendinden menkul bazı kişiler bir anda muhalif yazar oldular. 20 yıllık yandaşlıktan sonra, bir baktık oluvermişler işte.

Bunların bazıları köşe yazarı, bazıları araştırmacı formatında önümüze çıkıyorlar; muhalefet nasıl yapılır, kelle koltukta mücadele eden bana öğretmeye kalkıyorlar. Defalarca suikast teşebbüsüne uğramış bana, köşelerinde ders vermeye kalkıyorlar.

Şunu çok iyi bilsinler ki biz daha ölmedik. Onların da ne olduğunu gayet iyi biliyoruz. Haksızlıklar karşısında kalemini dahi oynatmayan, televizyonlarda konuşmayan, “Alo Holdinglerin” medyası bana ders vermeyi bıraksın, ateş olsalar cürmü kadar yer yakarlar. Bu böyle biline.”

Belli ki çok öfkelenmiş Kılıçdaroğlu. Yukarıdaki açıklaması nerdeyse bir duygu patlaması. Patlama olduğu şuradan belli:

Kılıçdaroğlu mantıklı/sağduyulu bir politikacıdır. Eleştiri ve özeleştiri kültürü  vardır. Kendisine yönelik eleştirilerin iyi ve kötü niyetli olanlarını ayıracak ve bunu gerektiğinde dile getirecek politik zekaya ve özgüvene de sahiptir.

Yukarıdaki açıklamada bu yok. Meydan okuma var. Daha da ileri, hakaret var: Satıraralarında değil, açıkça, “dönek” değil, dönmüş görünen yazarlardan ve politikacılardan sözediyor. Bu yüzden haklı/iyiniyetli eleştirilerin atını çizmeye gerek görmemiş anlaşılan…

Döneklik başka şeydir, dönek ya da dönmüş görünmek başka şeydir. Daha önceki ideolojik/siyasal pozisyonunun yanlışlığını görüp dönenler vardır. Çıkarları için dönenler vardır. Dönmedikleri halde dönmüş görünenler vardır. Dönmüş görünenler bir yandan sözümona özeleştiriler yapıp yeni girdiği ortama uyum sağlamış görünürler !..

Kılıçdaroğlu bunlara patlıyor. Dağdan gelip bağdakileri kovmaya çalışanlara yahut…

Kılıçdaroğlu’nu bir yana koyuyorum; ama, muhalefette, yarımyüzyıldır duruşunu bozmamışlardan gelen iyiniyetli eleştirileri “kötüleme” olarak algılayanlar da var. Metaforik bir yaklaşımla ifade edeceğim; teker kırılmadan yol gösterenleri, dönmüş görünenlerle aynı kefeye koyanlar…

Muhalefet halen zafer kazanmışlara özgü bir coşku içinde, adeta bir özgüven patlaması yaşıyor.

Ama, anketlerde kazanılan seçim henüz fiilen kazanılmış değil. Seçime dokuz ay var. Dokuz ay, dengelerin dokuz kez değişmesine elverişli bir zaman dilimidir. Bu süreçte her an her şey olabilir. Asla rehavete kapılmamak, duyguların esiri olmamak gerekir.

Teker kırılmadan yol göstermeye çalınanlar ile teker kırıldıktan sonra yol gösterenleri birbirine karıştırmamak gerekiyor.

Rehavet, ayağına kurşun sıkmanın öteki adıdır.