Bana sorsalar, Kdz. Ereğli’nin sahilinin doğal hali mi güzeldi, şimdiki hali mi diye…

Yanıtım doğal hali olurdu…

İnanılmaz güzeldi.

Yoo öyle kartpostal güzelliği değildi bu. Nasıl anlatsam, insanı alıp binlerce yıl öncesine götüren dingin/salaş bir güzellikti.

Boydan boya kumsal …Ahşap yalılar…Biraz açıkta balıkçı sandalları, alamanalar, takalar !

Çınaraltında, sabahları çorba ikramı da olan bir balıkçı kahvesi…

Güneyden bakınca Çeştepe’nin; kuzeyden bakınca Göztepe’nin ve Filtepe’nin görkemli siluetleri…Güneşin son ışıklarıyla saraylaşan surlar…Martılar…Karabataklar…Sokak kedileri ve köpekleri…Mavi tahta sandalyelerde sarma cigara tüttüren yorgun balıkçılar…

Doğayla baş başa kalmak istiyorsanız, tepelere tırmanmanıza gerek yoktu. Sahilboyu inanılmaz dinginliği ve güzelliğiyle kafanızı boşaltır, içinizi ısıtırdı…

Ereğli’ye ilk gelen, güneşin Türkiye’nin kuzeyindeki Karadeniz’den sulara gömülüşüne şaşardı. Bababurnunun binlerce yıl yelkenli teknelere ev sahipliği yapan geniş kavsi, kentin ilk kez oralarda kurulmaya başlamasına neden olmuştu. Yönlerin karmaşası bundandı…

20. yüzyılın üçüncü çeyreğinde Erdemir geldi.

Erdemir’i kuran Amerikalılardı. Vahşi kapitalizmin en vahşi örneğini burada verdiler. Kent halkı umurlarında değildi. Umurlarında olan fabrikanın onlar için en elverişli alana kurulmasıydı. Öyle de yaptılar. Filtepe’yi yokettiler. Erdemir’i kentin burnunun dibine. Gülüç su havzasının altın değerindeki toprakları üzerine kurdular. Türkiye’ye sermaye ihracı planlıyorlardı. Montaj sanayii kuracaklardı. Aceleleri vardı. Kentin ve kent halkının gelecekte yaşayacağı çevre sorunları onların sorunu değildi. Montaj sanayii için yassı çeliğe ve elektriğe ihtiyaç vardı. Erdemir ve Çukurova elektriği bunun için kurdular…

Ereğli halkı, o inanılmaz konukseverlikleri ve biraz da yeni bir iş kapısının açılacağı düşüncesi ile fabrikanın kurulacağı alandaki arazilerini nerdeyse bedava verdiler…Hoş zaten Amerikalıların kamulaştırma yetkisi vardı.

Kasabanın binlerce yıllık kıyıboyunun o inanılmaz güzelliğine ilk neşteri de Amerikalılar vurdu. Denizi doldurdular; fabrikayı,  demiryolu ile Kemer’e kadar uzanan EKİ demiryoluna bağladılar. Çınaraltı yapayanlız kaldı. Demiryolu, kıyıboyuna bir hançer gibi saplandı…

**

Uzunca yıllar geçti…

Zaman içinde Kandilli kömürüne ihtiyaç kalmadı. Hoş zaten EKİ de yeterli kömürü üretemiyordu. Teorik olarak bir ton sıvı çelik üretmek için 1 ton taşkömürüne gereksinme vardı. Ama Erdemir büyürken EKİ küçülmeye başlamıştı. Sonunda koptular. Kıyıboyundaki demiryolu terkedildi, çürük bir diş gibi sırıtmaya başladı…

Ex kuşağı haydi haydi, Y kuşağı da eni-konu anımsar. Anavatan Partili Halil Posbıyık Belediye Başkanı seçildi. İlk yaptığı işlerden birisi kıyıboyuna el atmak oldu. Uğraştı didindi, kendinden önceki CHP’li Belediye Başkanı Cöbekoğlu’nun hazırlattığı sahil projesini adeta yeniden yaratarak bugünkü kıyıboyu yaptı.

Ereğli’nin bugünkü kıyıboyu güzel ve işlevseldir. Ama bana sorsalar, başta da dedim ya, Erdemir öncesinin kıyıboyunu tercih ederim…Çünkü doğaldı.

**

Posbıyık’ın elinde, kıyıboyunu daha da işlevsel kılacak, ayrıca kenti deniz turizmine açacak bir projesi daha vardı. Çok iyiniyetli, çok esnek bir projeydi bu.  İktidardan destek görmesi için bir de deniz üzerine kurulacak cami eklemişti projeye…

Projenin tümüne dönüp bakan olmadı. O zamanlar uyarmıştım eski dostu. Demiştim ki, AKP, CHP’li bir belediyeye günahını bile vermez !

Vermedi de. Ama camiye sahip çıktı. Allem etti kallem etti, ilkten kent meydanına inşaa etmek istediği camiyi bu kez kıyıboyunun estetiğine, işlevselliğine ve trafik akışına ters düşen bir yere, amfitiyatronun bulunduğu yere, denizi de doldurarak yapma yolunu tuttu. Olacak şey değildi, ama oldu işte !

Yapılacak cam, hiç değilse Türk-İslam mimarisinin özgün örneklerinden birisi olursa içim daha az acıyacak !..