Bizden önceki kuşağın kalemleri, yazılarında kendilerinden sözetmeyi ayıp sayarlardı; zorunlu kalırlarsa tekil konuşmaz, “biz” derlerdi.

Babam Ahmet Naim (Çıladır) şöyle derdi örneğin:

“Biz haber verelim, ama haber bizden çıkmasın…”

İki anlama gelirdi bu:

Biz haber olmayalım, haber olacak bir şey yapmayalım; ayrıca asparagas (palavra) haberler üretmeyelim…

Bizim kuşak bu geleneği aştı. Şuydu gerekçemiz:

“Ben, aslında biz’iz. Çok özel durumlar sözdışı, benim başıma gelen, benim karşılaştığım olağındışı bir durum/olay aslında herkesin başına gelebilir. Bu yüzden bunu tekil vurgusuyla paylaşmanın sakıncası yok. Hem sonra kendi başımıza gelen, bir olayı, çoğul (biz) vurgulamasıyla paylaşmak, biraz korkakça, biraz da kibirli bir tutum olur”(du)…

Aştık…

**

Bundan bir önceki yazımda hastane serüvenimi anlatmıştım. Oradaki karşılaştığım durumlar haber değeri taşıyordu çünkü…

Sürdürüyorum:

Geçen yazımda, bana “özel camlı” gözlükler verildiğini yazmıştım. “Özel camlı”dan sonra parantez içinde ünlem vardı; yazı, bilgisayar ortamına kaydırılırken düşmüş. Bu yüzden salakça bir böbürlenmeye dönüşmüştü…

Parantez içinde ünlem ? Anlayan anlar…

Neyse.

Dün akşam Sina, beklediğim gözlüklerimi şık bir ambalaj içinde getirdi. TV izliyordum…Biraz heyecanlandığımı itiraf ediyorum..

İlkten, yakın gözlüğü denedim. Sağ gözüm yana doğru çekilir gibi oldu. Elimdeki dikdörtgen biçimindeki müsvedde kağıdının bir ucu çekip gitti. Kağıdın üst kısmı üçgenleşti.

Çıkardım. Bu kez uzak gözlüğü taktım. Ekranda haberler dönüyordu. Gözlüğü takar takmaz haberlerin altında akan yazılar bir anda “ex” oldu, düz bir gizgiye dönüştü. Ekran’sa Pablo Picasso’nun Guernica’sına…

İronik bir andı. Gözlerimdeki sorunu gidermek için taktığım gözlük, ayrı bir sorun yaratmıştı !

Sina, biraz şaşkınlık, biraz da üzüntüyle beni izliyordu…

Sonra gözlükçüyü aradı Zehra. Şöyle bir yanıt aldı: Reçete yanlış okunmuş veya yanlış uygulanmış olabilir, getirin bakalım…

Bu olay pek de olağan bir olay değil, bu yüzden beni aşıp genelleşiyor; haber değeri kazanıyordu.

Yazmam yanlış mı şimdi bu olayı ?

Mevcut gözlüklerimle bu kadarını yazabiliyorum.

Eğer “özel cam” (!) kakafonisi yoluna girerse, gündeme dönerim yeniden. Yoluna girmezse, sorun çözülünceye kadar arada bir buluşuruz artık…

Yo hayır, kızmıyorum gözlükçü dosta filan. Hastanede de sorun olabilir. Ne olursa olsun, insanlarımızın kafası o kadar karışık ki şu sıralar, gözlük yerine gaz maskesi gönderseler çok da şaşmayacaktım !..