Siyasi muhalefet, yaratma değil, yönetme sanatıdır. Bir başka deyişle hayatın içinden çıkan gerçekleri , hayatın ve ülkeyi yönetenlerin yarattığı sorunların altını çizme, çözüm yolları gösterme ve bu yolla hem iktidarı ve hem de kitleleri manipüle etme sanatıdır. İktidar doğrulara, halk kitleleri de iktidarın yanlışlarına manipüle edilir. Amaç, hem doğruları göstermektir, hem de doğruları saptamakta zorlanan, bazen bilerek göremezden gelen, bu anlamda ülkeyi yönetemeyen iktidarı  teşhir etmek ve yönetimden uzaklaştırmaktır.

Masabaşında da “muhalif” enstrümanlar yaratılabilir, ama palavra oldukları için yönetilemezler !

İktidarın en zayıf yanlarını saptayıp eldeki güçleri oraya yönlendirecek bilgi ve deneyim bütününe siyasi strateji deniliyor. Eldeki kuvvetleri “hasmın” zayıf noktalarına yönlendirmek bir sanattır.

**

Günümüzde muhalefet yapmak çok kolaylaştı. İktidarın 20 yıllık yanlışları şu sıralar en somut biçimleri ve yıkıcı etkileriyle halkın karşısında ! Muhalefet bu anlamda toplumsallaştı. Siyasi muhalefetin görevi şöyle belirleniyor artık bu nedenle: Toplumsal muhalefeti organize etmek, farklı ideolojik kulvarlarda gezinen siyasi aktörleri bir araya getirip kitlelerin organizasyonunda onları da akılcı şekilde kullanmak…

Siyasal muhalefetin belkemiğini oluşturduğu Mlilet İttifakı’nın liderleri de bunu yaptı. Toplumun farklı sosyal ve ideolojik kesimlerini temsil eden siyasi aktörleri bir masada buluşturdu. İktidar karşıtı halk kitlelerini bu yolla bir araya getirdi. Bu aynı zamanda iktidarın hareket alanını daraltmak anlamına da geliyor.

Buraya kadar olan yolculuk doğru, ama riskli bir yolculuk da bu. Bakın niçin anlatayım:

İktidarın hata yapma lüksü sınırsızdır, ama muhalefetin sınırlıdır. Kimi koşullarda ise hata yapmak yaşamsal sorunlar yaratır.

O koşulları yaşıyoruz. Siyasi muhalefetin belli-başlı aktörleri, farklılıklarını bir yana iterek biraya geldiler, çelişkili bir beraberlik oluşturdular. Bunların taraftarı da, düne göre daha organize artık.

Altı siyasi aktörü seçime kadar bir arada tutacak ve tabanlarını tek hedefe yönlendirecek bir birlikteliği ayakta tutmak, Türkiye için en önemli sorun haline geldi.

Bu süreçte Millet İttifakının aktörlerinin milli, etnik, ekonomik, sosyal, ideolojik, kültürel ve siyasal alanlardaki enstrümanlarını seslendirirken çok dikkatli olmaları gerekiyor. Bir beklenmedik toplumsal olayda ortaya çıkacak hatalı bireysel bir çıkış kumdan kalenin dağılıp yokolmasına yolaçabilir. Kimileri için ittifak tercihleri bile değişebilir.

Öncelikle CHP’nin hata yapma lüksü yok. Yuvarlak masanın çevresinde oturanların üçü muhafazakar, birisi milliyetçi, birisi liberal, birisi de sol-demokrat. Sazları da farklı sözleri de ! Onları bir araya getiren zemin, Erdoğan’ın kişiliğinde temsil edilen Tek Adam rejimi. Tek Adam rejimlerinde, yönetici pozisyonunda Tek Adam’ın dışında siyasal aktör yoktur. Ama, parlamenter rejimlerde vardır. Özellikle koalisyonla yönetilen ülkelerde…Bu yüzden siyasal aktör olarak ülke yönetiminde sözsahibi olmanın yolu, öncelikle parlamenter rejimden geçer.

Liderleri masabaşında birleştiren temel etken bu oldu bence. Zaten siyasetin nihai amacı da iktidar olmak değil midir ?

En küçük bir hata, dedim ya, bu birlikteliğin bozulmasına, kitlevi muhalefetin parçalanmasına yolaçabilir.

CHP bunun bilincinde gözüküyor. İyi Parti de yakın zaman öncesinin hırslı tavrını terketti. Ama yine de dikkatli olmak gerekiyor. Sınıfsal anlamda değil, iktidar karşıtlığı anlamındaki toplumsal muhalefetin bütünlüğüne zarar verecek ideolojik fantazilerden vazgeçmek gerekiyor.