TV’lerde sabahları, ulusal basında ne var ne yok programları yayınlanıyor. Gazetelerin kapakları gösteriliyor, manşetleri yorumlanıyor, ayrıca köşeyazıları ele alınıyor…

Medya pazarı gibi bir şey !

Geleneksel yöntemlerle yayınlanan yirmi civarında “ulusal”gazetemiz var. “Ulusal”ı tırnak içinde yazmamın nedeni, bir kısmının içeriklerinin ulusal olmaması.

Gerçi ulusallık göreceli bir kavramdır; ama, ulus kavramını kör parmağım gözüne bir netlikte reddedenleri ayırmak için görecelik üzerine kafa yormak, dil dökmek gerekmez. Kimisi Amerikancı, kimisi ümmetçi…

 Ben bu programların müdavimiyim. Çünkü tüm “ulusal” gazeteleri almaya kalksam dünyanın parası tutuyor, ben kapitalist değilim.

Yazılı basın da, görsel ve dijital basın gibi ilk bakışta iki parça. Gazetelerin onbeşe yakını yandaş. Üç-dört “muhalif” gazete var. “Muhalif” de tırnak içinde yazdım. Çünkü bu bir genellemedir. Bunlar, gerçek, gazete oldukları için “muhalif”i gözükürler. Yani, önce gazetedirler, önce gazete yazarıdırlar; objektif habercilik, özgür yorumculuk yaparlar; yeri geldi mi muhalefeti de eleştirirler…Onların iktidar-karşıtı ya da muhalif olmalarının nedeni, halkçı/toplumcu kimlikleridir. İktidar halka karşı şeyler yapıyorsa buna tepki gösteren her kişi, yayın organı, siyasetçi vb. “muhalif” olur, öyle gözükür zaten.

Gazeteciler doğaları gereği muhaliftir.

Çünkü burjuva toplumlarında iktidarların genel politikası halkı kazıklamak üzerine kuruludur.

Yandaş basın, halkı kazıklayanlardan pay alan basın’dır.

Yandaş gazeteler bakıyorum, aynı şeyi farklı görüntü ve içeriklerle yapıyorlar. Yaptıkları, okurlarını yaşamın dayattığı toplumsal gerçeklerden uzak tutmak!

Birkaç şekilde yapıyorlar bunu:

Kimisi ilk sayfasını magazine boğuyor, “üçüncü sayfa haberleri” denilen polisiye haberleri birinci sayfasına taşıyarak halkın merak duygusunu başka alanlara çekiyor…Bunlar daha çok tiraj iddialarını büsbütün yitirmemiş olanlar…Bazıları, az satanlar, iktidarın bülteni gibi çıkıyor. Bazıları yapay gündem maddeleri yaratmak için asparagas habercilik/yorumculuk yapıyor. Bazıları da, yandaş oldukları halde iktidarın politikalarını manipüle ettikleri havasını vermeye çalışıyor kendisine.

Faşist ve dinci olanları kendi gündemlerini yaratıyor…

Muhalif gazeteler ise, halkın/hayatın gündemini izliyor; başta yaşam pahalılığı olmak üzere halkın sorunlarını öne çıkartıyor, siyasi muhalefetin sesi oluyor, çözümler öneriyor, bazen muhalefeti de eleştiriyorlar… Ülke çıkarlarını da gözardı etmeden…

**

Mesleki açıdan bakıldığında aslında basın iki parça değil. Gazete/gazeteci olanlar ile olmayanların çelişkili bir bütünü !

Bundandır, arkalarındaki devasa ilan-reklam gelirlerine rağmen yalaka basın okunmuyor; çoğu, resmi ilan pastasından pay kapmak için bedava dağıtılıyor…En çok okunan gazete halen Sözcü…Dışarda, Türk basını deyince, muhalif basın anlaşılıyor…

**

Şuraya geliyorum…

Muhalif pozisyondaki tüm gazete ve TV’ler ile internet gazetelerinin gözükapalı iktidar karşıtlığı ve/veya gözükapalı muhalefet yandaşlığı yaptığı düşünülmemeli, öyle algılanmamalıdır.

Bugün siyasi muhalefet, ideolojik bakımdan yamalı bohçayı andırıyor. Kimi partiler muhalif pozisyonda olmasına rağmen iktidarın ortağı, kimisi aynı yolun yolcusu olmalarına rağmen iktidara muhalif !

Okurun bu gerçeği gözden kaçırmaması gerekiyor. Gerektiğinde bu çelişkili birlikteliğin zayıf halkalarını da eleştiriyoruz..İdeolojik bakımdan iktidarın tam karşısında duranları da…

Bir muhalif yazarın veya gazetenin tek bir yazısı veya haberine bakarak onların hakkında hüküm vermek doğru değil. Bizim için önemli olan ülkenin ve halkın çıkarlarıdır. Bunlara dokunan kim olursa olsun dürüst kalemleri karşısında bulur.

Muhalif basın eşittir CHP ya da Millet İttifakı  demek de değildir. Basına/gazetelere daha geniş bir perspektiften, ülkenin ve halkın çıkarları perspektifinden bakmak gerekir.

Muhalefet de, sonuçta, sütten çıkmış ak kaşık değil !..

AKP’nin eski başbakanı ile bakanı da bugün “muhalif” değil mi ?