TV’lerde sabahları, ulusal basında ne var ne yok programları yayınlanıyor. Gazetelerin kapakları gösteriliyor, manÅŸetleri yorumlanıyor, ayrıca köşeyazıları ele alınıyor…

Medya pazarı gibi bir şey !

Geleneksel yöntemlerle yayınlanan yirmi civarında “ulusal”gazetemiz var. “Ulusal”ı tırnak içinde yazmamın nedeni, bir kısmının içeriklerinin ulusal olmaması.

Gerçi ulusallık göreceli bir kavramdır; ama, ulus kavramını kör parmağım gözüne bir netlikte reddedenleri ayırmak için görecelik üzerine kafa yormak, dil dökmek gerekmez. Kimisi Amerikancı, kimisi ümmetçi…

 Ben bu programların müdavimiyim. Çünkü tüm “ulusal” gazeteleri almaya kalksam dünyanın parası tutuyor, ben kapitalist deÄŸilim.

Yazılı basın da, görsel ve dijital basın gibi ilk bakışta iki parça. Gazetelerin onbeÅŸe yakını yandaÅŸ. Üç-dört “muhalif” gazete var. “Muhalif” de tırnak içinde yazdım. Çünkü bu bir genellemedir. Bunlar, gerçek, gazete oldukları için “muhalif”i gözükürler. Yani, önce gazetedirler, önce gazete yazarıdırlar; objektif habercilik, özgür yorumculuk yaparlar; yeri geldi mi muhalefeti de eleÅŸtirirler…Onların iktidar-karşıtı ya da muhalif olmalarının nedeni, halkçı/toplumcu kimlikleridir. Ä°ktidar halka karşı ÅŸeyler yapıyorsa buna tepki gösteren her kiÅŸi, yayın organı, siyasetçi vb. “muhalif” olur, öyle gözükür zaten.

Gazeteciler doğaları gereği muhaliftir.

Çünkü burjuva toplumlarında iktidarların genel politikası halkı kazıklamak üzerine kuruludur.

YandaÅŸ basın, halkı kazıklayanlardan pay alan basın’dır.

Yandaş gazeteler bakıyorum, aynı şeyi farklı görüntü ve içeriklerle yapıyorlar. Yaptıkları, okurlarını yaşamın dayattığı toplumsal gerçeklerden uzak tutmak!

Birkaç şekilde yapıyorlar bunu:

Kimisi ilk sayfasını magazine boÄŸuyor, “üçüncü sayfa haberleri” denilen polisiye haberleri birinci sayfasına taşıyarak halkın merak duygusunu baÅŸka alanlara çekiyor…Bunlar daha çok tiraj iddialarını büsbütün yitirmemiÅŸ olanlar…Bazıları, az satanlar, iktidarın bülteni gibi çıkıyor. Bazıları yapay gündem maddeleri yaratmak için asparagas habercilik/yorumculuk yapıyor. Bazıları da, yandaÅŸ oldukları halde iktidarın politikalarını manipüle ettikleri havasını vermeye çalışıyor kendisine.

FaÅŸist ve dinci olanları kendi gündemlerini yaratıyor…

Muhalif gazeteler ise, halkın/hayatın gündemini izliyor; baÅŸta yaÅŸam pahalılığı olmak üzere halkın sorunlarını öne çıkartıyor, siyasi muhalefetin sesi oluyor, çözümler öneriyor, bazen muhalefeti de eleÅŸtiriyorlar… Ãœlke çıkarlarını da gözardı etmeden…

**

Mesleki açıdan bakıldığında aslında basın iki parça değil. Gazete/gazeteci olanlar ile olmayanların çelişkili bir bütünü !

Bundandır, arkalarındaki devasa ilan-reklam gelirlerine raÄŸmen yalaka basın okunmuyor; çoÄŸu, resmi ilan pastasından pay kapmak için bedava dağıtılıyor…En çok okunan gazete halen Sözcü…Dışarda, Türk basını deyince, muhalif basın anlaşılıyor…

**

Åžuraya geliyorum…

Muhalif pozisyondaki tüm gazete ve TV’ler ile internet gazetelerinin gözükapalı iktidar karşıtlığı ve/veya gözükapalı muhalefet yandaÅŸlığı yaptığı düşünülmemeli, öyle algılanmamalıdır.

Bugün siyasi muhalefet, ideolojik bakımdan yamalı bohçayı andırıyor. Kimi partiler muhalif pozisyonda olmasına rağmen iktidarın ortağı, kimisi aynı yolun yolcusu olmalarına rağmen iktidara muhalif !

Okurun bu gerçeÄŸi gözden kaçırmaması gerekiyor. GerektiÄŸinde bu çeliÅŸkili birlikteliÄŸin zayıf halkalarını da eleÅŸtiriyoruz..Ä°deolojik bakımdan iktidarın tam karşısında duranları da…

Bir muhalif yazarın veya gazetenin tek bir yazısı veya haberine bakarak onların hakkında hüküm vermek doğru değil. Bizim için önemli olan ülkenin ve halkın çıkarlarıdır. Bunlara dokunan kim olursa olsun dürüst kalemleri karşısında bulur.

Muhalif basın eÅŸittir CHP ya da Millet Ä°ttifakı  demek de deÄŸildir. Basına/gazetelere daha geniÅŸ bir perspektiften, ülkenin ve halkın çıkarları perspektifinden bakmak gerekir.

Muhalefet de, sonuçta, sütten çıkmış ak kaşık değil !..

AKP’nin eski baÅŸbakanı ile bakanı da bugün “muhalif” deÄŸil mi ?