8 yıl önceydi…

Gazetede o fotoğrafı görünce ilk tepkim, “şov yapıyor” olmuştu. “Efendilerine yaranmak için şov yapıyor…

Hangi fotoğraftan mı sözediyorum ?

Başbakanlık müşaviri (danışmanı) Yusuf Yerkel’i, iki güvenlik görevlisinin yere çökerttiği maden işçisi Erdal Kocabıyık’ı tekmelerken gösteren fotoğraftan…

Kocabıyık, Soma faciasında 304 arkadaşını yitirmiş bir protestocuydu. Demokratik hakkını kullanan bir yiğit işçi !

Öteki, olay tırnak kadar olsun kendisini ilgilendirmediği halde, iki güvenlik görevlisinin üzerine çöküp yere yatırdığı bu yiğit işçiyi tekmeleyen seçmece bir bürokrat…

Demokratik hakkını kullanan; yerde yatıyordu, savunmasızdı; devleti temsil eden bürokrat, yerde yatan savunmasızı vahşice tekmeliyordu…

Pis bir görüntüydü…

Türkiye’nin sosyal fotoğrafıydı sanki !

Bütün pislikler gibi, bu da, halının altına süpürülmüştü çok geçmeden…

11 Ocak tarihli Sözcü’nün manşetinden öğrendim:

Tekmeciyi bu kez Almanya Frankfurt Başkonsolosluğu’na ticaret ateşesi olarak atamışlar, ayda 93 bin lira maaş alacakmış avro üzerinden…

Haberde tekmelenen işçinin 8 yıllık serüveni de vardı. İlkten hakkında dava açılmış, ceza almış, işten atılmış, uzun süre işsiz kaldıktan sonra CHP’ye Bergama belediyesinde işe alınmış, ancak belediye son yerel seçimde AKP’ye geçince, çöpçülüğe verilmiş…

Bu olay ne ilkti ve ne de son olacak, biliyorum.

Türkiye’nin sorunu da bu işte:

Suçluların/haksızların ödüllendirildiği; suçsuzların/haklıların cezalandırıldığı ceberrut bir karmanyola düzeni…

Bu düzen değişmelidir diyorum…

Öyle de olacak gibi, seçim yaklaşıyor…

HOŞGELDİN DEFNE BEBEK !

Küçük oğlum Sina ile sevgili Büşra’nın bir kız çocukları oldu.

Artık büyükbabayım ! Büyükbabalığın ne olup olmadığını henüz bilmiyorum, çaylağım çünkü… Şu an sadece duyumsadığım koskocaman bir sevinç ! Gerisini öğreneceğim…

Bebeğin adını benim koymamı istediler. O zaten kafamda hazırdı: “Defne olsun” dedim. Zehra ile kız çocuğumuz olsaydı adını defne koyacaktık, olmayınca, yayın kuruluşumuzun adını Defne koymuştuk..

Defne, direnç ve özgürlük simgesidir. Dağların güzelliğidir o. Yunan mitolojisinde Defne, ölümsüzlüğün ve zaferin simgesiydi. Şampiyonların, zafer kazanmış askerlerin başlarına defne yapraklarından yapılmış taçlar takarlardı…

Benim çocukluğum da defneler arasında geçti. Zonguldak’taki Fener mahallesinin denize dimdik inen yarları defnelerle kaplıydı…Benim defne tutkumun mitolojiden çocukluk anılarıma uzanan bir öyküsü vardır kısaca…

Hesap ettim. Defne, 18 yaşına bastığında takvimler 2040’ı gösteriyor olacak. Defne, umuyorum, tam bağımsız, demokrasiyi iyice sindirmiş, eşitlikçi, ortaçağın gölgelerinden tümüyle arınmış bir Türkiye kızı olur.

Yok, umduğum olmazsa defnenin simgelediği tüm güzelliklerin ona ışık tutmasını isterim. Defneler gibi özgür olması için…

Hoş geldin Defne bebek !..