Yönetenlerin seçimle işbaşına geldiği ülkelerde erken seçim olasılığı teorikman hiçbir zaman ortadan kalkmaz. Bizde de böyle bu.

Ama belirtiler, erken seçim olasılığının gitgide zayıfladığını gösteriyor.

Bunun nedeni belli:

İktidarın oyları eriyor. Bugün seçime gidilse Erdoğan da koltuğunu yitirir, AKP de…MHP, haydi haydi !..

Bu koşullarda iktidarın seçim kararı alması için ya zihinsel bir konfüzyon içinde olması gerekir ya da sırtındaki enkazı bir an önce başkasının sırtına yıkma psikozu içinde ! Yahut pes etmiş olması !..

Cumhur iktidarı bu çizgide değil. Keçeyi bir şekilde sudan çıkartmayı düşünüyor hâlâ.

Nasıl ?

İktidara saha kapalı. Halkla yüzyüze siyaset oyunu oynayacak yüzleri de yok, güçleri de ! O sahayı muhalefet kaptı…

Ama, sanıyorum Erdoğan yine de sahaya inmeyi düşünüyor.

Çünkü Erdoğan şunun farkında:

AKP’nin ve kendisinin oyları eriyor, ama anamuhalefete gitmiyor o aylar. Belki birkaç puan Deva ve Gerçek’e gidiyor, gerisi kenara çekiliyor. Bunlara “”kararsızlar” deniliyor. MHP’nin kaybını İyi Parti derliyor.

Siyasette kararsızları biraz yemleyerek yeniden safa çekme yolu daima açık olmuştur. Bu yolu her parti dener.

Erdoğan da sahaya inip bu yolu deneyecek…

Diyelim ki olmadı.

Bu kez seçim sistemiyle oynayacaklardır.

Başka ?

İttifakın zeminini genişletmeye çalışacaklardır.

Erdoğan’ın öncelikle SP’ye kanca atmasını böyle okumak gerekir.

Gelgelelim, bunun için müzaheretini istediği Asiltürk iş yapar mı yapmaz mı, şu an belli değil. Ama şu belli: Erdoğan’a karşı sert muhalefet yapan Karamollaoğlu kolay lokma değil !

**

Diğer yandan MHP de gitgide AKP’nin/Erdoğan’ın hareket alanını daraltmaya başladı:

Bahçeli’nin Atatürk, andımız, HDP, Lozan gibi iktidara ters düşen milliyetçi çıkışları ve hatta AKP’nin seçim yasasını dar bölge sistemiyle değiştirmek istemesine karşı çıkması (ki Bahçeli bu konuda da haklı, çünkü dar bölge sistemi MHP’nin sonu olur), AKP/Erdoğan için bir handikap haline geldi.

Şu da var ki AKP hâlâ MHP’ye mecbur.

Erdoğan için tek çıkış yolu, sahaya inip kararsız oyları safına çekmek…

Ancak, ne söyleyecek kitlelere ?

Ekonominin hali ortada. İşsizlik gırtlağı aştı. Yaşam pahalılığı kitlelerde kendiliğinden gelme (spontane) hareketler yaratmaya başladı. Pandemi hepsinin üzerine tuz-biber ekti.

Bu yüzden Erdoğan, kararsızları, yeni vaatlerle safına çekme yolunu tutacaktır:

Esnafa “cansuyu” kredisi, EYT’lilere yeşil ışık, ek göstergeye kezâ, emeklilere zam ve bayram ikramiyelerinin arttırılması, çiftçiye destek vb…

Bu vaatlerinin karşılığının olup olmadığına bakmayacaktır. İpin ucu zaten kaçmış durumda !..

**

Muhalefete geliyorum…

Muhalefetin ileri gelenlerinin sahadaki popülist gösterileri iyi. Ama aralarında koordinasyon yok, kendi içlerinde de organize değiller.

Bir defa Anadolu örgütleri âtıl durumda. Halkla geniş teması kitle iletişim araçlarına yaslanarak (ki onların sayısı da bir avuç), liderler ve milletvekilleri düzeyinde kurabiliyolar.

Daha da önemlisi, halk kitlelerine bugüne kadar ortak bir program sunamadılar. İktidara geldiklerine neler yapacaklarını derli toplu bir şekilde anlatamadılar. Bu bir yana, Cumhurbaşkanı adaylarını bile saptayamadılar henüz. Gerçi Kılıçdaroğlu zaman zaman şunu yapacağım bunu yapacağım diye tekil konuşmalar yapıyor. Ama, söyledikleri, Erdoğan’ın söz ve tavırlarının reddi olmaktan öte gidemiyor. Muhalefet gündem belirleme yeteneğinden yoksun !

Kararsızların oranının ciddi boyutlara tırmanmasının bir nedeni de bu.

Şöyle bir tablo var:

Ülkemizin ciddi ekonomik, sosyal, siyasal sorunları var ve bunlar gitgide derinleşiyor.

İktidar, başka seçeneği olmadığı için bunları “yok” sayıyor. Muhalefet karşıtı, özellikle Kılıçdaroğlu karşıtı retorikle durumu idare ediyor.

Muhalefet ise, neler yapacağını halka bir program çerçevesi içinde anlatamıyor.

Erdoğan’ı sahaya inmeye iten bir neden de bu.

Şöyle bağlayacağım:

İktidar bitik durumda.

Ama muhalefetin bunu kitlelere gösterecek yeteneği ve çabası çok sınırlı.