Kasabanın Türkçe karşılığı “küçük kent”tir. İlçe ile eşdeğer olarak anlamlandırılır.

Kasaba politikacılığı kavramı, siyaset edebiyatımızda yeralan yerleşik bir kavram değildir. Siyaset argosunun içinde yer alır.

Küçümseyici bir çağrışımı vardır.

Her kasabada, doğal olarak, politikacılar bulunur. Bunlar, kasabanın politikacılarıdır, ama tümü kasaba politikacısı değildir.

Kasaba politikacılığının en önemli belirtisi, yaşanılan kasabanın, antik Yunan’daki kent-devletler (polis)gibi algılanmasıdır. Kasaba politikacılarına göre, yaşadıkları kasaba, ülkenin, hatta dünyanın merkezidir.

Bu yüzden kasaba politikacılığının politika üretimi, kasabayla sınırlı kalır.

İkinci özelliği, siyasi münasebetlerde ve siyaset üretiminde, partilerinin temel ilkelerinin, programlarının, ideolojik formasyonlarının tali planda kalmasıdır.

Bu, pratikte, kasaba politikacısına hem partili ve hem de partilerüstü bir kimlik kazandırır. Herkesle işbirliği yapabilirler.

Tümü, pragmatisttir.

Tümü, Makyavelisttir.

İşlerine geleni “doğru”olarak algılarlar, işlerine gelmeyen her şey yanlıştır ! Hedefe (bir koltuğa) ulaşmak için sadece politik teamülleri, etiği, ilkeleri değil; gerektiğinde, toplumsal teamülleri, ilkeleri ve etiği de çiğnemekten kaçınmazlar.

Düşmanımın düşmanı dostumdur düsturu politik münasebetlerinin eksenini oluşturur.

Dar kafalıdırlar:

Dünyaya ve ülkeye, kasabanın penceresinden bakarlar. Kişisel ikballeri, kasabanın da, kasaba halkının da üzerindedir.

Kişisel ikballeri için (tümünün gönlünde belediye başkanlığı, milletvekilliği yatar) her türlü ödünü vermekten kaçınmazlar. Her arazinin rengine uyan bukelamun gibidirler.

Bir kasaba politikacısı için parti ayrımının önemi yoktur. Onlar için her parti, bir koltuğa ulaşmanın aracıdır. Gerektiğinde parti değiştirmekten kaçınmazlar. Tümü, potansiyel dönektir.

Yalancıdırlar:

Sık sık yalan söylerler, kimilerinde yalancılık bir psikolojik rahatsızlık düzeyindedir.

Kurnazdırlar; buna karşılık Q’ları düşüktür.

Bu yüzden sık sık zor durumda kalırlar. Gerçeklerle yüzleşeceklerine demagojiyle işin içinden sıyrılmaya çalışırlar. Çıkarları için başkalarını kullanmak doğalarında vardır. Kullanır, sonra sırt dönerler.

Hemen tümü komplocudur. Muarızlarına komplolar kurmaktan büyük bir keyif alırlar. Aslında Q’ları düşük olduğu için kurdukları komplolar kısa sürede açığa çıkar, yaygaraya başvururlar.

Pişkin ve yalakadırlar:

Hataları yüzlerine vurulduğunda, demogoji ve yaygarayla atlatacakları koşullar/ortam yoksa, pişkinliğe vururlar.

Çıkarları için yalakalık yapmaktan kaçınmazlar. Kişilikleri yoktur. Haya duyguları da…

Hemen tümü, medyaya bir reklam aracı olarak bakarlar. Medyaya yaklaşımlarında ideolojik-politik tavrın bir önemi yoktur. Onlar için medyanın kendini övmesi yeterlidir. İster faşist olmuş, ister dinci, ister komünist, farketmez.

Paranın her kapıyı açtığına inanırlar. Medyaya da, parası verilip satın alınan bir meta olarak bakarlar. Çok da yanılmazlar bu konuda ! Bu, sırtlanlara özgü bir önsezidir.

Vefasızdırlar:

Dostluk ve arkadaşlıkları yüzeyseldir. Çıkarlarına dokunan babaları da olsa, sırt dönerler.

Özetle…

Politikacılık insan ırkının özel bir türüdür. Kasaba politikacılığı ise, politikacılığın özgün bir formu…

İsteyen üzerine alınsın diyeceğim ama, asla alınmazlar ! Kasaba politikacılığının özetidir bu:

İşine yaramayan hiçbir şeyi kabullenmemek!..