Gelenektir:

Giden yıl hüzünle uğurlanır, gelene umutla kucak açılır.

Umut, insan olmanın bir ayrıcalığıdır.

İyiye güzele hasrettir, geleceğe ışık…

2020, kir-pas içinde bir yıl’dı. Sömürgen, zorba, kanlı…

Güzelim ülkemiz ve güzelim insanlarımız O’ndan kurtulmanın sevinci içindeler şu an, eminim.

Sağıma soluma bakıyorum, o kadar ama !

2021 için solmuş dileklerden, iki dudak arasında erimiş inşallahlardan fazlası yok.

Yiye yiye umudumuzu da tükettik sonunda !

Onun yerini, iyi-güzel olan herşeyi, her dileği körelten bir korku aldı…

Gelecek korkusu !

Korku, bireysel bir duygudur. Ama, bulaşıcıdır. Korkan insanlar çoğaldıkça, korku kavramı, yavaş yavaş, toplumsal belleğe yerleşmeye başlar, yayılır büyür…

2021’e böyle giriyoruz.

Bir karanlık tünele girer gibi…

Sebep olanlar utansın.

Ama şunu da unutmamalıyız:

Dünyada her şey kendi zıddını beraberinde taşır. Umut, umutsuzluğu, umutsuzluk umudu örneğin. Sonra birbirine dönüşürler.

Hayatın diyalektiğidir bu.

Bugün tükenen umutlarımız yarın yeniden çiçek açabilir.

Gönlünüzü kilitlemeyin derim.

Tünelin uçundaki ışığı gözleyin…

Bilincinizin ışığı çoğaldıkça, tünelin ışığı daha erken görünecektir…

Karanlığın en yoğun olduğu an, şafaktan önceki andır denilir.

Sabırlı olalım.

Tarihin treni, kimileri için, son istasyona doğru hızla yol alıyor.

Çok bir şey kalmadı…

**

Yeni yılınızı bu bilincin ışığında kutluyorum.