İlk gün sezer gibi olmuştum. Sonra iyice aydınlandı her şey kafamda:

TV’lerde bir tuhaflık vardı.

Olağanüştü boyutta bir deprem oluyor. Seferihisar’da tsunami…

TV’ler dört-beş yıkık apartmana kitlenmiş habire oradaki arama-kurtarma çalışmalarını gösteriyorlar…

İzmir’in öteki tarafları ne halde peki ?

Deprem sadece dört-beş apartmanı mı vurdu ?

Sanırsınız ki, 7 büyüklüğünde bir deprem yaşamadı İzmir. Yahut yaşadı da sadece beş apartmanda hasar oluştu, canlar gitti…

İlk günden bu yana kafama bu takılıydı. Şimdi artık anlaşıldı ki, depremde hasar gören üç-beş değil, binlerce bina var. Büyükşehir Belediye binası bile oturulmaz halde…

Bir şey daha dikkatimi çekmişti:

TV’ler sadece merkezi yönetimin yardımlarına, devlet büyüklerinin açıklamalarına filan yer veriyorlardı. İzmir Büyükşehir belediyesinin adından bile sözedilmiyordu ! Halkın gözyaşartan dayanışmasından hiç !

Haberciliğine güvendiğim kanalları gezeyim dedim, hiç birisine girilemiyordu. Hepsinde arıza notu vardı. Hava şıngır mıngır, öteki TV’ler pırıl pırıl, düzgün dürüst TV kanalları deniz mavisi…

Herhalde dedim, bizim çanakta bir sorun var. Çanağın yaptığı ayrımcılık da manidardı ama !..

İnternete girdik. Oradaki paylaşımlardan depremin gerçek yüzünü görmeye başladık…

CHP’li Büyükşehir belediyesinin etkinliklerini de…

İzmir halkının inanılmaz dayanışmasını, tüm Türkiye’nin İzmir’e koşma/yardımlaşma isteğini ayrıca…

Güzelim halkımızın en büyük özelliğini bu değil midir zaten ? Bir can kurtarmak için canını esirgemeyen yiğitliği, insan sevgisi, eşsiz dayanışma ruhu…

Bunlar TV’lerde yoktu.

Bir-iki apartman ve duygu sömürüsü…

Hepsi bu kadar.

Ulan Babıali dedim içimsıra sen bu hale gelecek adam mıydın ?..

Sebep olanlar utansın !..

00

Göreceksiniz…

Günler ilerledikçe İzmir depreminin gerçek yüzü ortaya çıkacak…

Depremin şiddeti konusundaki farklı açıklamaların bir sismik yanılgı olup olmadığı sorusu tartışılmaya başlanacak…

Çürük binalarda ölen inşanlarımızın hırsız müteahhitlerin kurbanı olup olmadıkları gündemin başına oturacak…

Denetimlerin yeterli olup olmadığı sorusu eni-konu eşelenecek…

Sonra…

Hepsi unutulacak ! Herşey kitabına uydurulacak…

İzmir depremi sadece derin dayanışma ruhunun, insan sevgisinin yiğitliğin, özverinin bir kez  daha gözyaşartıcı örneklerinin sergilendiği yürek burkan bir anıya dönüşecek…

Hep öyle olmuyor mu ?..