Tam yazıya oturmuştum, Sina geldi. “Hadi baba” dedi. “Akçakoca’ya köfte yemeğe gidiyoruz…”Saat 11.30 suları…Akçakoca’ya beş kilometre uzaklıktaki bir yol kenarında, Türkiye çapında ünlü köfteci Yusuf şube açmış. “Köfteci Yusuf” bir zincir. Türkiye’nin dört bir yanında şubeleri var. Sadece köfte üretmiyor, köfteyle beraber servis edilen her şeyi (biber ezmesi, ayran vb.) kendisi üretiyor; entegre bir işletme…

Üçümüz, iki Sina ve Zehra kalkıp gittik…

Daha Ereğli’den çıkmadan kafama takıldı:

Niçin Ereğli değil de Akçakoca ?

Yer sorunu mu ? Müşteri profili sorunu mu ? Teşvik-destek sorunu mu ?

Bilmiyorum.

Oraya vardıktan sonra aynı soru yeniden belirdi kafamda ? Köfteci, denizin tam kıyısında değil; içerde, arada karayolu var. Onun yanında başka binalar da var…Bir tür benzin istasyonu modunda. Bizim buralarda öyle yerler yok mu ?.. Neyse.

Köftelerimizi yedikten sonra (harikaydı) Akçakoca’ya geçtik. Hava kapalıydı, ama soğuk değildi.

Akçakoca’nın uzun sahil boyu, turizm kentlerine özgü bir planlamaya sahiptir. Denizin hemen kıyısında oteller, yeme-içme mekanları, hediyelik eşya dükkanları, otantik giysiler ve aksesuarlar satan küçük işletmeler, özel plajları olan lokantalar filan vardır.

Bizim Ereğli’nin de güzel bir sahili var. Ama sahil, bomboş.

Niye ?

Çünkü Ereğli bir turizm kenti değil. Ereğli’yi dünden bugüne yönetenler bu konuda net bir karara varamadılar bir türlü.

Haklılar da. Ağır sanayi ile turizmi iç-içe sokan bir kent planlamasının hem zor ve hem de çok gerçekçi olmayacağını düşünüyorum ben. Hele ki Erdemir kent ile böylesine iç-içe geçmişken…

Akçakoca’ya girerken turistik yapı ve işletmelerle karşılaşıyorsunuz. Ereğli’ye girerken, tersaneler ve Erdemir’le…

Ereğli’de deniz turizmi olmaz, bu kesin.

Zaten bizim belediye bu yolu kapadı: Ereğli’nin havasının ve denizinin zehirli olduğunu dosta-düşmana açıkladı geçen yıl…Erdemir kirletiyordu denizi ve havayı…

Ama, yat turizmi olabilir pekala. Denizi biraz da dolar milyonerlerinin yatları kirletir. Farketmez…

Peki biz hala neredeyiz ?

Balıkçı barınağındaki lokantalara işletme ruhsatı ile içki ruhsatı alma peşindeyiz…

Daha önce de yazdım. Barınakta Ereğli halkı ile yakın yerleşimlerdeki halkın ihtiyacını karşılayacak bir yeme-içme düzeni kurulmuş, tıkır tıkır çalışıyor. Büyük bir kazanç.

Ama, tüm kıyı il ve ilçelerini içine alan Balıkçı Barınakları Yönetmeliği buna izin vermiyor. İstisnai bir durum yaratılsa bu kez “yol olma” riski var.

Yıllardır bu işin sürümcemede kalmasının nedeni bu…

Çocuk oyuncağına döndü ! Kafasına esen “yık” diyor, kimisi gözyumuyor, kimisi parmak sallıyor…

Çok eski bir soruyu yineleyeceğim şimdi:

Balık lokantaları, sahilin bir başka yerine taşınamaz mı?

Bilmiyorum. Ama böyle bir imkan varsa, radikal bir çözüm olur bu ? Dırdır ortadan kalkar…

00

Sahilde dolaştık biraz. Zehra, bir dükkandan deniz kabukları filan satın aldı. Hava güzeldi. Sahil hayli hareketliydi.

00

Giderken, denizin kıyısından gitmiştik. Deniz, erimiş kurşun rengiydi ve arabanın sağından akıyor gibiydi. Biz değil, o ilerliyordu sanki. Bir an dalgaya düşmüşüm…

Sonra köy-kent mimarisinin arasına sıkışıp kalmış çirkin binalar gördük: yazlıklar, oteller, lokantalar filan…

Kimileri, bir Salvador Dali tablosu gibi manasızdı, ama çekiciydi…

Dönüşte ise, AKP’nin beton düşkünlüğünün tipik örneklerini gördük: pürüzsüz yollar, şıngır mıngır tüneller, kavşaklar…

AKP’nin en büyük hizmeti, ama aynı zamanda çelişkisi bu. Satıp savıyor, borç alıyor, eline geçeni betona gömüyor; kentler; pürüzsüz otoyollarla, köprülerle, havalimanlarıyla, vb. donanıyor…

Görüntü muhteşem, ama ekmek askıda !

Paramız pul…

İş yok…

Fizyolojik sefalet dizboyu…

Ama, iktidarda oturanlar ile yandaşları bundan azade; Lale Devrini yaşıyorlar…

Bu derin çelişki, AKP ile ortağını 2023’e kadar taşır mı, emin değilim. Ama, 2021’in kilit yıl olacağına eminim…

00

3.5’ta döndük Ereğli’ye…

Akçakoca’ya göre şıngır mıngır değildi gerçi, ama ayaklarını yere basan bir ağırbaşlılığı ve gerçekliği vardı Ereğli’nin… İçim hafifler gibi oldu.

Biraz da halkın yüzü gülebilseydi…