Basından girelim…

Türk basınının yüzde 98’i iktidarın denetiminde…

Teorik olarak büyük güç

Ama gerçekte öyle değil:

Çünkü bunların bağımsız basın kadar “müşterisi”, dolayısiyle kitlevi işlevleri yok.

Bunları kimse okumuyor, izlemiyor…

Özgür/objektif basın bir avuç, ama işlevleri bunları dörde beşe katlıyor…

İlgi görmedikleri için efendilerine yeterli hizmeti de veremiyorlar. Çakaralmaz tüfek gibiler!..

Toplumsal gerçekleri/hayatı, sürekli olarak ıskalamaları, gerçekleri sürekli olarak çarpıtmaları, yıkamaya çalıştıklarının beyinlerin çapını da gitgide küçültüyor.

Egemenlerin gözünün, bir avuç vatansever, toplumsal gerçekçi yayının üzerinde toplanmasının, onları susturmak için olmadık yollara başvurmalarının nedeni bu.

Haysiyetsiz medya, serbest piyasa ekonomisinin kurallarına da aykırı bir konumda. Bu, totaliter rejimlerde görülen bir özelliktir.

Ama bizim kurulu düzenimizde bu çok şaşırtıcı da değil. Çünkü devlet de piyasaya müdahale ediyor. Ekonomi de bu yüzden totaliter rejimlerde olduğu gibi, güdümlü bir ekonomi görünümü veriyor.

Şurası tamam:

Dünyanın hiçbir ülkesinde serbest rekabetçi kapitalizm kalmadı. Sermaye tekelleşti. Rekabet, düzenlenmiş bir rekabete dönüştü.

Ama bizdeki gibi, Merkez Bankası’na bile ayar çeken bir kapitalizm de pek yok dünyada…En azından “demokrasi”lerde…

Ekonomimiz, doğal sınırlarını çok aşan bir müdahale altında…

Denilebilir ki Türkiye’de bugün “özgün” bir yönetim biçimi var.

Bir yanda, kamuya ait her şeyi satıp savan “liberal” bir bakış açısı, öte yanda her şeyi (ekonomi dahil) elinde tutmak isteyen bir elit yönetim biçimi…Bu elit yönetim biçimi, en somut ifadesini Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nde (CHS) de bulunuyor.

Bize özgü bir Başkanlık Rejimi bu…

Bize özgü Başkanlık Rejimi, haliyle, bize özgü bir Demokrasi Modeli’ni de zorunlu kılıyordu, ama pek seslendirilmiyordu.

Sonunda o da oldu:

Cumhurbaşkanı ve AKP Genel Başkanı Erdoğan, partisinin İl Başkanlarına seslendi, “Türkiye Modeli Demokrasi”nin alyapı hazırlıklarına başlandığını söyledi.

Taşlar yerine oturdu !

Demokrasi de, “bize göre”leşti…

Türkiye Modeli Demokrasi’nin ne biçim bir şey olacağını tartışmanın anlamı yok; çünkü zaten pratikte yaşanıyordu bu, sadece ismi konulmamıştı. Artık o da tamam…

Tıpkı ekonomimiz/maliyetimiz, yargımız/, hukukumuz ve medyamız gibi tüm güçlerin tek kişinin elinde toplandığı bir “demokrasi olacak bu.

TBMM’nin hikaye haline geldiği bir “demokrasi”…

Peki bu yeni demokrasi modelini bir terimle ayırtetmek gerekirse ne diyebiliriz?

Benim dilimin ucunda ama, en  iyisi siz yanıtlayın !..