1.Dünya savaşı, tıpkı ikincisi gibi, bir yeniden paylaşım veya yağma savaşıydı.

Yağmacılar, iki grupta toplanmıştı:

İtilaf Devletleri ve İttifak Devletleri.

İtilaf, anlaşmış anlamına geliyor, İttifak da birleşmiş.

İki tarafın da başını emperyalist ülkeler çekiyordu. Bunların amacı, güçleri oranında dünyayı yeniden paylaşmaktı.

İtilaf Devletlerinin başında İngiltere ve Fransa gibi emperyalist ülkeler vardı. Savaş başladıktan sonra bunlara, saf değiştiren İtalya da katılmıştı. Öteki ortakları Çarlık Rusya idi.

İttifak Devletlerini ise başlarda Almanya, Avusturya-Macaristan İmparatorluk ile İtalya oluşturuyordu.

Savaş başladıktan sonra İtalya kıvırmış ve karşı tarafa geçmişti.

Sadece o değil. Sırbistan, Yunanistan, Japonya, Brezilya ve ABD de İtilafçılara katılırken, Osmanlının da içinde bulunduğu İttifakçılara sadece Bulgaristan yanaşmıştı.

Aslında savaş, başlamadan bitmişti: Çünkü iki grup arasındaki güç dengesinde itilafçılar açıkça ağır basıyordu.

Şu sorulabilir belki:

Osmanlı, daha savaş öncesi açıkça görülen bu eşitsizliğe rağmen, savaş başlayınca niçin pat diye kendisini ittifakçıların yanına? Bu bir vizyon yoksunluğu muydu?

O da var elbette ama zaten bu, eli mahkumdu:

Saray yönetimi ta baştan Almancıydı. Savaş sırasında henüz tamamlanmamış olan Berlin-bağdat demiryolu projesi Almanların insiyatifindeydi. Almanya ile Osmanlı arasında başka ekonomik bağlar da vardı; aslında bunlar, eşitlik ilkesi ile yürütülen bağlar değildi; dizginleri Almanya’nın elinde olan sömürge bağıydı. Savaşın ucu gözükünce Almanya diretti ve 2 Ağustos 1914’te Alman-Osmanlı anlaşması imzalandı. Üç ay sonra Osmanlı Almanya’nın safında savaşa katıldı.

Sonrasını biliyoruz:

İttifakçılar yenildi: Alman İmparatorlu kuşa döndü. Osmanlı İmparatorluğu büyü ölçüde paylaşıldı. Bulgaristan Ege’den kopartıldı. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu dağıldı.

Öteki tarafın başını çekenler, aralarındaki güç dengesine göre dünyayı yeniden paylaştılar.

00

Derken bir mucize oldu:

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğindeki vatanseverler işgale, yağmaya, paylaşıma karşı çıktılar. Yenilmiş, dağılmış, esir düşmüş orduyu yeniden ayağa kaldırdılar. Bağımsızlık bayrağını açtılar. Vatan topraklarını birkaç yıl içinde düşmandan arındırdılar, birliği sağladılar; başta İstanbul ve İzmir olmak üzere büyük kentleri ve tüm Anadolu kentlerini yeniden ayağı kaldırdılar. Osmanlının ölüsünün içinden, çağdaş bir devlet çıkarttılar. Burnu kaf dağındaki savaş galiplerini tarihin  çöp tenekesine attılar.

00

Bugün kutladığımız 30 Ağustos Zaferi, o yeni, çağdaş Türk devletinin yolunu aydınlatan meşaledir.

Bir mucizenin ilk adımıdır O.

Sen onu kutlamışsın kutlamamışsın ne yazar !

82 milyonun gönlünde kutlanıyor her yıl, yüreğinde! Gönül ferman dinlemez!

Bunu anlayın artık…